Το Βατ Σοπαλουάνγκ, που σημαίνει «η παγόδα του ήσυχου και μεγάλου δάσους», είναι ένα από τα βουδιστικά μοναστήρια στο Λάος. Για το ότι σ’ αυτό το μέρος υπήρχε δάσος, το θυμούνται τώρα μόνον οι γεροντότεροι. Ενα μικρό τμήμα του δάσους, κάμποσα δέντρα, έχουν διατηρηθεί μόνο στα εδάφη του μοναστηριού, γύρω όμως έχουν εξαφανιστεί, παραχωρώντας τη θέση τους στο μεγαλοπρεπές συγκρότημα του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου. Η πρώην παραμεθόριος ζώνη μετατράπηκε σε μία από τις πιο πολυσύχναστες περιοχές της πρωτεύουσας του Λάους, το Βιεντιάν. Και μόνον εδώ, πίσω από τις πόρτες της παγόδας, συνεχίζει με τους δικούς της ρυθμούς μία ζωή υποταγμένη σε ένα προαιώνιο σύστημα.
Στα μοναστήρια πάντα ζούσαν γιατροί – μοναχοί. Και σήμερα ακόμα, για πολλά απομακρυσμένα χωριά, η παγόδα είναι το μοναδικό μέρος όπου μπορεί να σου παρασχεθεί ιατρική βοήθεια. Οι πανάρχαιες συνταγές αντιγράφηκαν από γενιά σε γενιά. Ο Πχομ, ο πρεσβύτερος μοναχός της παγόδα Σοπαλουάνγκ, θεωρείται μεγάλος γνώστης της παραδοσιακής ιατρικής. Το δρόμο προς το σπίτι του, που βρίσκεται σε μία βαθύσκια γωνία της μεγάλης αυλής του μοναστηριού, μας τον έδειξαν αμέσως. Ηταν ένας πενηντάχρονος άντρας, με ισχυρή σωματική διάπλαση, με ενδυμασία κίτρινου χρώματος, ίδια με αυτήν που φορούν εδώ όλοι οι μοναχοί, ανεξάρτητα από ηλικία και ιεραρχία. Μας δέχθηκε πρόσχαρα στη βεράντα του ξύλινου σπιτιού του, που στηριζόταν σε πασσάλους… Οι νεαροί μαθητευόμενοι μας πρόσφεραν ένα ρόφημα σε χρώμα πατζαριού, φτιαγμένο, όπως μας είπαν, από ρίζες λωτού, που ξεκουράζει, καταπραΰνει και ηρεμεί το νευρικό σύστημα. Ο Αατιάν (έτσι εδώ ονομάζουν τους πρεσβύτερους μοναχούς), μας δήλωσε ότι αυτός πάντοτε πίνει αυτό το ρόφημα όταν κάνει πολύ ζέστη και μας πρότεινε να το δοκιμάσουμε.
Καθημερινά στο γιατρό – μοναχό έρχονται από δέκα μέχρι πενήντα επισκέπτες, που τους δέχεται, συνήθως, μετά το μεσημεριανό φαγητό και αν χρειάζεται κάποιος επείγουσα βοήθεια ο Αατιάν τότε δεν αρνείται. Ενός τέτοιου επείγοντος περιστατικού είμαστε μάρτυρες και εμείς. Ενας μεσόκοπος άνδρας γονάτισε μόλις ανέβηκε στη βεράντα και είπε ότι νιώθει πολύ άσχημα και ότι έχει πολύ υψηλό πυρετό […] Ο Πχομ έδωσε στον άρρωστο κάτι χάπια που είχαν το χρώμα της χλόης […] Τι συμβαίνει μ’ αυτόν τον άνθρωπο; ρώτησα τον γιατρό – μοναχό. Τίποτα το σοβαρό, μου απάντησε. Ηπιε, μ’ αυτή τη ζέστη, οινοπνευματώδες ποτό…
