Ενας διαφορετικός Γιώργος

Ενας διαφορετικός Γιώργος

Το είδος και το περιεχόμενο της αντιπαράθεσης που έδωσε ο Γιώργος Παπανδρέου στη μίνι προεκλογική περίοδο αυτής της δεύτερης εβδομάδας των εσωκομματικών εκλογών στο ΚΙΝΑΛ, εξέπληξε πολλούς που είδαν έναν διαφορετικό Γιώργο από αυτόν που είχαν στο μυαλό τους. Ο ευγενής, ήπιος και εν πολλοίς «αλλού» Γιώργος, έδωσε τη θέση του σε έναν σκληρό πολιτικό, με πολλές γωνίες και με διάθεση να χτυπήσει τον αντίπαλό του κάτω από τη ζώνη, πολύ κάτω όμως. Αυτό είχε δύο αποτελέσματα. Το ένα ότι τον έδειξε να αδιαφορεί για το αν αυτή η στάση θα είχε επιπτώσεις στην ψυχολογία όσων οπαδών και φίλων του Κινήματος έσπευσαν στις κάλπες της περασμένης Κυριακής. Το δεύτερο ότι «άνοιξε» στόματα. Για διάφορα επισυμβάντα σε μερικές κρίσιμες φάσεις της δικής του διακυβέρνησης, της πλέον κρίσιμης για την πορεία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Φίλος, ας πούμε, μου θύμισε το ιστορικά καταγεγραμμένο σχόλιό του αμέσως μετά την τραγική για τη χώρα, και για εκείνον, σύσκεψη στις Κάννες στα τέλη Οκτωβρίου του 2011, στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής, με Μέρκελ και Σαρκοζί. Εκεί που τους ανήγγειλε ότι επιστρέφοντας στην Ελλάδα θα διοργανώσει δημοψήφισμα και ο Σαρκοζί ανέβηκε στο τραπέζι (!) με πρόθεση να χειροδικήσει σε βάρος του, καθυβρίζοντάς τον. Βγαίνοντας, λέει, από τη σύσκεψη ο Γιώργος, γύρισε προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο, που τον συνόδευε, και του είπε:

– Βαγγέλη, νομίζω πως καλά τα πήγαμε!

Τίποτε δεν είχε καταλάβει…

Ποιον ήθελαν οι αρχηγοί

Κατά την εβδομάδα που πέρασε, από τη Δευτέρα και μετά δηλαδή, αναλυτές και παράγοντες γενικώς της πολιτικής, βασανίστηκαν αρκετά, με το τι θα ήθελαν τα δύο μεγάλα κόμματα να συμβεί στον α’ γύρο των εκλογών του ΚΙΝΑΛ, ώστε να περιγραφεί με έναν τρόπο και το τέλος της διαδικασίας, με την αυριανή εκλογή. Από όσα συγκέντρωσα εδώ κι εκεί, και στα δύο μεγάλα κόμματα, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η κατάσταση είναι ένα πράγμα του τύπου «άλλα μου λέν’ τα χείλη σου και άλλα η καρδιά σου»!

Εμαθα, ας πούμε, ότι ο πρόεδρος Κυριάκος παρά τη γενική θεώρηση ότι η κυβέρνηση θα ήθελε να είχε κερδίσει τις εκλογές ο Ανδρέας Λοβέρδος, έχοντας το βλέμμα στραμμένο στις μετεκλογικές εξελίξεις, ο ίδιος φέρεται ότι είχε καταλήξει πως θα ήταν καλύτερα να κερδίσει κάποιος ο οποίος θα ήταν οικείος στην εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, και άρα στις εκλογές θα απευθυνόταν στο ίδιο ακροατήριο. Θεωρούσε δηλαδή ότι ο Α. Λοβέρδος θα έκοβε ψήφους από τη ΝΔ, και πως τώρα που δεν πέρασε στον β’ γύρο, ορισμένοι από τους ψηφοφόρους του θα σταθεροποιηθούν στη ΝΔ.

Η έκπληξη είναι ότι αντιθέτως, παρά τον ανηλεή πόλεμο που είχε εξαπολύσει κατά του Α. Λοβέρδου ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω των ΜΜΕ που ελέγχει, ο «Λεγάμενος» έβλεπε θετικά την προοπτική να κέρδιζε τη μάχη ο Ανδρέας Λοβέρδος! Το επιθυμούσε, μου είπαν, στην προοπτική ότι στις εκλογές θα αποσπούσε από τη ΝουΔου όλους εκείνους τους κεντρώους ψηφοφόρους που επέλεξαν Μητσοτάκη στις εκλογές του 2019.

Εμφύλιος για την πανδημία

Και ο πόλεμος καλά κρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πόλεμος για την πανδημία αλλά όχι για την αντιμετώπισή της. Για την πολιτική της διαχείριση. Και ειδικότερα για την ομογενοποίηση της πολιτικής αντιμετώπισης της πανδημίας. Διότι δεν μπορούν να συμφωνήσουν, ούτε στα ελάχιστα. Ούτε καν στις γενικές γραμμές. Το κόμμα επίσημα είναι υπέρ των εμβολιασμών, αλλά από κάτω κάνουν πάρτι οι πολάκηδες χαϊδεύοντας τα αφτιά των αντιεμβολιαστών. Ο «Λεγάμενος» (καλά τιμόνια αρχηγέ, ούριος άνεμος στα «πανιά» σου, και ο προστάτης των ναυτικών, ο Αϊ-Νικόλας, μεγάλη η χάρη Του, κοντά σου) τάσσεται υποτίθεται υπέρ του εμβολιασμού και της υποχρεωτικότητας σε κρίσιμες δομές της πολιτείας, αλλά τους πολάκηδες αρνείται να τους μαζέψει – φέρνουν, πιστεύει, ψηφαλάκια, οπότε είναι έως και δύσκολο να το αφήσει αυτό το κοινό…

Αλλο παράδειγμα: βγαίνει, κάνει μια δήλωση ένας εργατοπατέρας, όπως εκείνος της ΠΟΕΔΗΝ ο Γιαννακός, περί δήθεν της ύπαρξης VIP Μονάδων Εντατικής Θεραπείας για τον κορωνοϊό, αμέσως το κόμμα το υιοθετεί, άκριτα. Και να οι δηλώσεις, και να οι καταγγελίες, και να τα πρωτοσέλιδα. Αλλά έρχονται μετά οι σοβαροί του κόμματος, και τη χαλάνε τη σούπα. Οπως ο Ανδρέας Ξανθός, τομεάρχης Υγείας: αυτό, είπε, στο Kontra «υπερβαίνει κάθε λογική. Δεν θεωρώ ότι μπορεί να υπάρχει και δεν θέλω να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρξει. Κατά την άποψή μου, δεν συμβαίνει αυτό το πράγμα».

Τώρα βρίζουν όλοι τον Ξανθό, που επιμένει να είναι σοβαρός, και δεν υιοθετεί ό,τι συμφέρει το κόμμα – ακόμη και αν πρόκειται για… δράκο!

Η Επιτροπή «Ελλάδα 2021»

Ολοκληρώνεται οσονούπω το έργο της Επιτροπής υπό τη Γιάννα (Αγγελοπούλου) που λειτούργησε κατά τη διάρκεια του πανηγυρικού έτους για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, και ένας πρώτος απολογισμός, μας δείχνει ότι η Επιτροπή τα κατάφερε, μέσα σε ένα σκηνικό τρόμου, όπως αυτό που δημιούργησε η πανδημία. Και μπορεί το έργο της Επιτροπής να μην έφτασε παντού, να μη γνώρισε δηλαδή τη δημοσιότητα που θα της άρμοζε, όμως ήταν σημαντικό και κυρίως αδαπάνως για τον κρατικό κορβανά. Ο,τι έγινε, έγινε με τις μεγάλες ή μικρότερες προσφορές των χορηγών της Επιτροπής, η οποία στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της, ίδρυσε και το Ινστιτούτο Τεχνητής Νοημοσύνης – παρακαταθήκη για τη χώρα και τους νέους της.

Αλλά τώρα που έφτασε η ώρα του απολογισμού, μοιραία τίθεται εκ των πραγμάτων και το μέλλον της Επιτροπής. Θα διαλυθεί όπως ορίζει το καταστατικό της στις 31/12; Εγώ νομίζω πως είναι κρίμα να συμβεί κάτι τέτοιο. Η Επιτροπή, που απαρτίζεται από έναν αριθμό σοβαρών επιστημόνων, ίσως θα έπρεπε να συνεχίσει να υπάρχει, με ελαφρώς παραλλαγμένο έργο, και αποστολή. Γνωρίζω ότι εκκρεμεί μια συνάντηση του προέδρου Κυριάκου με την πρόεδρο Γιάννα. Ας το εξετάσει η κυβέρνηση σοβαρά, αφού υπάρχει θέληση (της Γιάννας και της Επιτροπής) έργο θα βρεθεί να ασχοληθεί…

Ενα χρήσιμο βιβλίο

Βιβλίο, από αυτά που θέλεις να διαβάσεις, ειδικά αν γνωρίζεις τον συγγραφέα από τις δημόσιες παρεμβάσεις του, παρέλαβα. Είναι του συνταγματολόγου Παναγιώτη Δουδωνή, αφορά – φυσικά – τη λειτουργία της δημοκρατίας μας, και επιγράφεται «Το πολίτευμα της συνύπαρξης». Το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός είναι, θα το χαρακτήριζα, μια ελεγεία στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η οποία κατά τον συγγραφέα, και μετά λόγου γνώσεως ασφαλώς, «αναδεικνύεται ως ο εγγυητής της πολιτικής ενότητας και της αμοιβαίας αναγνώρισης του δικαιώματος των πολιτικών αντιπάλων να έχουν υπόσταση, θεσμική ιδιότητα και φωνή που να ακούγεται». Δεν λέω πως είναι ΤΟ δώρο για τις γιορτές, υποστηρίζω όμως σθεναρά ότι είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για πολιτικές συζητήσεις τώρα που η πολιτική έγινε, λόγω ΚΙΝΑΛ, και πάλι μόδα…