«Μποϊκοτάζ» μόνο για τις εντυπώσεις

Ο Τόμας Μπαχ λέει πως η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή πρέπει να παραμένει πολιτικά ουδέτερη για να εκπροσωπεί όλα τα έθνη που συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και την οικουμενικότητα. Αν γυρίσουμε τον χρόνο στο 1936 και τους Αγώνες του Βερολίνου, πράγματι η ΔΟΕ είναι ένας ουδέτερος πολιτικά αθλητικός οργανισμός που δεν ενδιαφέρεται για τη δημοκρατία, τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών, για τα Ράιχ και το βήμα της χήνας. Παρά μόνο για το πώς θα διοργανώσει τους Αγώνες σύμφωνα με την Ολυμπιακή Χάρτα. Αυτά είναι τα όρια της ΔΟΕ, κατά τον επικεφαλής της.

Ο Ολυμπιακοί Αγώνες, σύμφωνα πάντοτε με τον Μπαχ, δεν μπορούν επίσης να επιλύσουν προβλήματα τα οποία γενιές πολιτικών δεν έχουν επιλύσει. Αφού λοιπόν δεν μπορούν να τα λύσουν οι πολιτικοί, η ΔΟΕ φροντίζει να τα βουτά στην κολυμβήθρα και να τα εμφανίζει στη συνέχεια στον κόσμο αμόλυντα, αρκεί να γίνεται η δουλειά της και να γεμίζουν τα ταμεία της.

Αυτό το παιχνίδι είναι γνωστό από καταβολής των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Τις φορές που κάποιοι αποφάσισαν να τραβήξουν από είκοσι, κάηκαν. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν πια καλά τους κανόνες και φροντίζουν να παίζουν συντηρητικά. Η ανακοίνωση της εκπροσώπου του Λευκού Οίκου για πολιτικό μποϊκοτάζ των Χειμερινών Αγώνων του Πεκίνου ήταν ουσιαστικά πιστολιά με άσφαιρα πυρά.

Ηταν μια κίνηση που έκανε μεγάλο θόρυβο για να ικανοποιηθούν οι φωνές στο εσωτερικό που ακούγονταν κυρίως από το Κογκρέσο, αλλά στην ουσία παραμένει κενή περιεχομένου.

Παραδοσιακά ελάχιστοι πολιτικοί ηγέτες και εκπρόσωποι χωρών εμφανίζονται στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Πόσω μάλλον στην περίπτωση του Πεκίνου λόγω της φούσκας που θα δημιουργηθεί για τον κορωνοϊό.

Δεν θίγεται επίσης η Team USA ούτε καταστρέφονται εντελώς οι ήδη εύθραυστες σχέσεις Κίνας – ΗΠΑ.

Είναι επίσης σχεδόν αδύνατο οι μεγάλοι χορηγοί των Αγώνων να μποϊκοτάρουν εμπορικά τη διοργάνωση. Τι μένει λοιπόν; Οι εντυπώσεις και οι πηχυαίοι τίτλοι που προκαλεί η λέξη «μποϊκοτάζ».