Ρινόκερος με όμικρον

Οδηγώ και μπροστά μου ανάβει το κόκκινο φανάρι, αλλά εγώ θα συνεχίσω, θα το παραβιάσω, διότι δεν ανέχομαι την υποχρεωτικότητα. Δεν αντέχω να μου επιβάλλουν πότε θα σταματήσω στον δρόμο και πότε θα συνεχίσω. Αν ήταν προαιρετικό να σταθώ (ή όχι) στον κόκκινο σηματοδότη, τότε ίσως να δεχόμουνα να σταματήσω ως ελεύθερος άνθρωπος.

Αλλά και όταν είμαι πεζός περπατώ κάτω απ’ το πεζοδρόμιο, πάνω στο οδόστρωμα, ανάμεσα στα αυτοκίνητα που κορνάρουν. Γιατί κορνάρουν; Δεν έχω το δικαίωμα ως πολίτης και Ευρωπαίος να επιλέγω αν θα σουλατσάρω κάτω απ’ τα ρείθρα ή απάνω; Δεν είναι δικαίωμά μου αναφαίρετο; Και ακριβώς επειδή διάφοροι συστημικοί με κορνάρουνε, γι’ αυτό ακριβώς κι εγώ, κάνοντας αντίσταση στην επιβολή, αντιδρώ επαληθεύοντας διαρκώς την ελευθερία της βούλησής μου, τις επιλογές και την αποφασιστικότητά μου. (Εντεκα φορές με πήγαν στο νοσοκομείο με κατάγματα.)

Σε κάποιες περιπτώσεις με χτύπησαν αυτοκίνητα γιατί περπατούσα πάνω στην άσφαλτο, αλλά ανάποδα, με τα χέρια. Διότι ποιος με υποχρεώνει να περπατώ με τα πόδια; Η βαρύτητα, η φύση, το σύνηθες περπάτημα που μας έχει επιβληθεί απ’ την κοινωνία ακυρώνει την ελευθερία της επιλογής μας να προχωρούμε ανάποδα, με τα χέρια και προς τα πίσω. Κάνω κατακόρυφο αναστροφή, και μετά συνεχίζω με τις παλάμες κάνοντας όπισθεν, που εγώ το λέω «εμπρός». Ακυρώνω την υποχρεωτικότητα. Την αρνούμαι. Είναι υπαρξιακό θέμα. Ξεφεύγω και από τη δουλεία της γλώσσας. Αλλάζω το νόημα των λέξεων. Εννοώ ό,τι θέλω εγώ κι όχι ό,τι θέλουν οι άλλοι. Ποιος ο λόγος να μιλάω μαζί τους, αφού δεν συμφωνούν εκ των προτέρων μαζί μου;

Στο σουπερμάρκετ μπαίνω απ’ την έξοδο και βγαίνω απ’ την είσοδο. Το να μπω υποχρεωτικά απ’ την είσοδο με τρελαίνει. Ολοι οι άνθρωποι πρέπει να μπορούν να μπαίνουν απ’ όπου θέλουν και να μην ντανιάζονται περιμένοντας σε μια πόρτα που γράφει «είσοδος» φορώντας υποχρεωτικά μάσκα – άλλο πάλι αυτό με την μάσκα, σαν τα πρόβατα. Να μην μπορώ να βγάλω το διοξείδιο και να αυτοφαρμακωθώ. Οπως παλιά εκείνοι οι φοιτητές που δηλητηριάστηκαν απ’ το μαγκάλι ενώ έψηναν μπριζόλες και μετά ξέσπασαν διαδηλώσεις κατά της φτώχειας και κατά της μπριζόλας λαιμού.

Αν και ανάβω και εγώ μαγκάλι στο διαμέρισμα γιατί είμαι κατά της υποχρεωτικότητας του κοινού λέβητα και του πετρελαίου. Αυτή η επιβολή με τρελαίνει. Πρέπει όλοι να καίμε πετρέλαιο; Εγώ θέλω, ας πούμε, να μπουρλοτιάζω κάρβουνα ή καυσόξυλα – και με ποια έννοια πληρώνουμε όλοι κοινόχρηστα ανάλογα με τα τετραγωνικά, όταν εγώ χρησιμοποιώ μόνο τις σκάλες κι όχι το ασανσέρ, διότι έχω κλειστοφοβία και επιπλέον φθείρω τα σκαλοπάτια λιγότερο απ’ τους άλλους, διότι φορώ πάντα ελβιέλες; Γιατί μιας ντανιάζουν όλους μαζί στο ίδιο τσουβάλι σαν πρόβατα; Δεν υπάρχει αυτεξούσιον που λέει και ο Αγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός – μεγάλη η χάρη του; Δεν υπάρχει διάκρισις;

Και τώρα τα βάλανε όλοι με τον ευσεβή ηθοποιό Σερβετάλη, αυτόν τον Αγιο Νεκτάριο της υποκριτικής, που θα έπαιζε στο έργο Ρινόκερος. Κατ’ αρχήν ή θα γράψεις «Ρικόκερως» με ωμέγα, από το «ρίνα» (μύτη), και κέρας, ή αν το δημοτικοποιήσεις σωστά πρέπει να το κάνεις «Μυτόκερος». Τι θα πει ρινόκερος – ίσως από κανέναν τέτοιο μπασταρδεμένο γλωσσικά ρινόκερο με όμικρον, προέκυψε και η μετάλλαξη Ομικρον.

Στο μόνο που, ως ανεμβολίαστος και «αυριανός πρωθυπουργός» που λέει κι ο Τσίπρας, διαφωνώ με τον Σερβετάλη είναι το εξής: αντί να πει με ειλικρίνεια ότι έχει ιδεολογική εμμονή κατά του εμβολίου, ότι είναι εμβολιομάχος, βγήκε υποκριτικά και πούλησε ουμανισμό, μετέθεσε το πρόβλημα στους θεατές, ότι πρέπει όλοι να μπορούν να βλέπουν θέατρο. Πούλησε ουμανισμό – θα πεις ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος; Ο αφορολόγητος ουμανισμός πουλάει πάντα, το «όλοι μαζί» και τρίχες κατσαρές, ο τάδε στην κυβέρνηση και ο λαός στην εξουσία. Πού την είδατε την εξουσία; Ποτέ δεν ήμασταν και πουθενά όλοι μαζί, ντανιασμένοι. Εξάλλου το «όλοι μαζί» δεν ακυρώνει την έννοια της μοναδικότητας του DNA, δεν είναι υποχρεωτικότητα που έτσι κι αλλιώς με τρελαίνει; Και τι θα πει «συλλογικότητα»; Ποιος σκέφτηκε αυτήν τη γελοία λέξη; Στριμώχνονται τα τρελαμένα «εγώ» σε συλλογικότητες; Ντανιάζονται;

Με ενοχλούν τα φανάρια στους δρόμους. Με τσαντίζουν οι μονόδρομοι – γιατί να μου επιβάλλουν εμένα να πηγαίνω προς μια κατεύθυνση; Αμα δω μονόδρομο έχω μια βαθύτερη τάση να πάω κόντρα, ανάποδα. Θέλω να οδηγώ αντίθετα στην Εθνική – τι είμαι πρόβατο να πηγαίνω μαζί με τους άλλους; Ποιος αποφάσισε χωρίς να με ρωτήσει κι έκανε την Εθνική οδό προς την κατεύθυνση που πηγαίνει; Δεν είναι αυθαίρετο; Μήπως συμφώνησα και στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και δεν το ξέρω; Ποιος τους λέει ότι δεν μπορώ να παρκάρω πάνω στα πεζοδρόμια, μπροστά σε μαγαζιά, σε διασταυρώσεις, η οπουδήποτε μου αρέσει; Δεν έχω δικαιώματα εγώ;

Παλιά ήμουνα στους «Δεν πληρώνω» μαζί με τη Νοτοπούλου (πριν αρχίσει αυτή να καλοπληρώνεται ως βουλευτίνα) και πηγαίναμε και κάναμε καταλήψεις στα διόδια – αργότερα εκείνη έσβησε τις εικόνες απ’ το φέισμπουκ. Γιατί να πληρώνω για μια Εθνική οδό που αποφάσισαν άλλοι; Και με ρώτησαν κι έχτισαν εκεί που έχτισαν τα διόδια;

Ολοι προσπαθούνε να μου επιβληθούν. Να μου αλλάξουν το DNA. Να με χώσουνε μέσα σε υποχρεωτικότητες. Να με ντανιάσουν. Να μου κάνουνε το εμβόλιο λες και είμαι πρόβατο λιμουζίν. Να με μπολιάσουν – φυτό είμαι; Ολοι συνωμοτούν εναντίον μου και συνέχεια θέλουν να υπακούω σε κανόνες. Να με χώσουνε σε κάποια στρούγκα. Θέλουνε να απαρνηθώ τη μοναδικότητά μου. Να μολύνουν το αίμα μου. Αλλά ό,τι και να κάνουνε δεν θα καταφέρουν τίποτε. Εχω τα καλύτερα αντισώματα, γιατί εμένα με φυλάει ο Αγιος Νεκτάριος.