Ο σουρεαλισμός της κυρίας Νταλί

Εκ πρώτης όψεως μόνον, το θέμα είναι για γέλια. Διότι την ώρα που τα δικαιώματα της LBGTQ κοινότητας περιστέλλονται στην Πολωνία, όπου 96 περιφέρειες έχουν αυτοανακηρυχθεί «LBGTQ free zones» (δηλαδή ελεύθερες από LBGTQ – διατύπωση η οποία μεταφέρει τον ανατριχιαστικό απόηχο του όρου «Judenfrei», που χρησιμοποιούσαν οι Ναζί για τις περιοχές που εκκαθάριζαν από τους Εβραίους), η αρμόδια ευρωπαία επίτροπος για την Ισότητα παίζει με τη γλώσσα. Αφού δεν μπορούσε να κάνει τίποτε ουσιαστικότερο για τα θέματα της αρμοδιότητάς της, η Ελενα Νταλί, από τη Μάλτα, συνέταξε ένα εσωτερικό έγγραφο με οδηγίες για τη «συμπεριληπτική επικοινωνία» στη λειτουργία των οργάνων της ΕΕ, το οποίο όμως μόλις διέρρευσε στον Τύπο αποσύρθηκε προς επανεξέταση.

Ηταν φυσικό να συμβεί, διότι η προχειρότητα και η επιπολαιότητα ανταγωνίζονται τη γελοιότητα στις προτάσεις της κυρίας Νταλί. Προτείνει, φέρ’ ειπείν, στις ομιλίες τους τα στελέχη της ΕΕ να αποφεύγουν την προσφώνηση «κυρίες και κύριοι» και να προτιμούν την προσφώνηση «αγαπητοί συνάδελφοι». Αν όμως το κοινό δεν είναι συνάδελφοι του ομιλητή πώς τους προσφωνεί; Αγαπητά άτομα; Προτείνει, επίσης, αν κάποιος για τις ανάγκες της συζήτησης αναφέρεται σε ένα υποθετικό ζευγάρι, να μη χρησιμοποιεί κοινά (χριστιανικά) ονόματα, όπως Μαρία και Γιάννης, αλλά πιο εξωτικά, όπως Μαλίκα και Χούλιο. Συνιστά ακόμη να αποφεύγονται λέξεις δηλωτικές του γένους και φέρνει ως παράδειγμα τη λέξη «man-made» (το τεχνητό, εν αντιθέσει με το φυσικό), που τη θεωρεί ακατάλληλη για ενηλίκους, επειδή η λέξη «man» σημαίνει και τον άνθρωπο και τον άνδρα. Αν δεν καταλαβαίνετε καλά τι εννοεί η κυρία, μην ανησυχείτε. Οφείλεται στην τσαπατσουλιά και την ελαφρότητα του πονήματος.

Αποκορύφωμα της γελοιότητας είναι, βέβαια, η σύστασή της «να μην υποθέτουμε ότι όλοι είναι Χριστιανοί» και, γι’ αυτό, καλό είναι να αποφεύγεται η αναφορά στα Χριστούγεννα και να προτιμάται ο ουδέτερος όρος «γιορτές». Εδώ το πρώτο σκέλος είναι σωστό: πράγματι, δεν είναι όλοι γύρω μας Χριστιανοί. Ομως αυτός δεν είναι λόγος για να καταργήσουμε τον όρο «Χριστούγεννα». Στο κάτω κάτω, τα Χριστούγεννα είναι πια μια διεθνής γιορτή, της οποίας η θρησκευτικότητα έχει ξεφτίσει. Τι εξυπηρετεί να καταργήσουμε και την τελευταία υπόμνηση της ιστορικής προέλευσης της γιορτής; Τέτοιου είδους ευαισθησία είναι απολύτως περιττή και, το χειρότερο, ζημιογόνος για τη θρυλική ευρωπαϊκή ταυτότητα. Η κυρία Νταλί έχει διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ, αλλά αγνοεί, φαίνεται, την ιστορική πραγματικότητα ότι η Ευρώπη προέκυψε ως πολιτισμική ενότητα χάρη στον Χριστιανισμό. Ο μεγάλος γάλλος ιστορικός Ζακ Λε Γκοφ, στο βιβλίο του «Η Ευρώπη γεννήθηκε τον Μεσαίωνα;», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, γράφει ότι η πρώτη φορά που γνωρίζουμε να χρησιμοποιείται ο όρος Ευρώπη, με την έννοια που τον χρησιμοποιούμε και εμείς, είναι από την ηγουμένη μια μονής στη Φλάνδρα τον 9ο μ.Χ. αιώνα.

Σε μεγάλο βαθμό, ακόμη και σήμερα ο Χριστιανισμός αποτελεί το πολιτισμικό υπόβαθρο της ευρωπαϊκής κοινότητας. Σκεφθείτε, είτε είναι κάποιος θρησκευόμενος είτε άθεος, χωρίς γνώση του Χριστιανισμού ελάχιστα μπορεί να καταλάβει από την ευρωπαϊκή παραγωγή αιώνων στις εικαστικές τέχνες και τη λογοτεχνία. Πώς να καταλάβεις το αριστουργηματικό διήγημα του Φλωμπέρ «Μια απλή καρδιά» ή την υπέροχη τελευταία σκηνή στην ταινία του Φελίνι «Νύχτες της Καμπίρια», αν δεν έχει ακούσει ποτέ τι είναι η θεία χάρις, ανεξαρτήτως αν την πιστεύεις; Πολύ φυσικό να πάρουν στο ψιλό την κυρία Νταλί οι συνάδελφοί της στην Κομισιόν. Κάποιος εξ αυτών δήλωσε ανωνύμως στο «Politico» ότι «με την Νταλί ζούμε τον σουρεαλισμό». Το βάρος του ονόματος, βλέπετε…

Οπως πάντα συμβαίνει όμως, κάθε αστείο ξινίζει, αν το κοιτάξεις από διαφορετική γωνία. Στην προκειμένη περίπτωση, η γωνία αυτή είναι η ευρωπαϊκή ταυτότητα. Υποτίθεται ότι η οικονομική κρίση που κλυδώνισε την Ευρώπη ανέδειξε το μεγαλύτερο έλλειμμα της Ενωσης: την κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα. Και για τον λόγο αυτόν, αν θυμάμαι καλά, η κυρία Ούρσουλα συνέστησε επί τούτω καινούργιο χαρτοφυλάκιο, το οποίο αρχικά ονόμασε «προστασίας του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής», για να αντικαταστήσει αργότερα τη λέξη «προστασία», που κρίθηκε παρεξηγήσιμη, με τη λέξη «προώθηση». Πώς συνάδουν οι υποτιθέμενες ανησυχίες της Επιτροπής με την εισαγωγή, από την πίσω πόρτα, της πολιτικής των ταυτοτήτων, που αποδεδειγμένα οδηγεί σε κατακερματισμό των κοινωνιών και, μακροπρόθεσμα, σε διχασμό; Να κοιτάξουμε τι συνέβη στις ΗΠΑ, να προσέξουμε πόσο ακριβά πληρώνουν εκεί την πολιτική των ταυτοτήτων και να φροντίσουμε να μην έχουμε τα ίδια και στην Ευρώπη.