Πρέπει να επιδιώκουμε τέτοιες αποστολές

Υπηρέτησα για 20 χρόνια στο Στράτευμα. Εκπαιδεύτηκα και εφάρμοσα όσα περισσότερα μπορούσα ως εν δυνάμει πολεμιστής. Εχω λοιπόν ακόμη μια εμπεριστατωμένη άποψη για τον Στρατό μας και τη λειτουργία του. Το θέμα το οποίο θέλω να θίξω είναι η αποστολή μάχιμων ελληνικών στρατιωτικών τμημάτων σε πολεμικές αποστολές εκτός επικράτειας που πρόσφατα ξαναήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή τις χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής.

Ο κάθε στρατιωτικός, που δεν έχει «δημοσιοϋπαλληλική» νοοτροπία, γνωρίζει ότι η ανάγκη απόκτησης και μεταλαμπάδευσης στο στράτευμα πολεμικής εμπειρίας είναι μονόδρομος. Η πεποίθηση για την ανάγκη απόκτησης πολεμικής εμπειρίας υιοθετείται από τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων μας όταν βγουν στο εξωτερικό και εκπαιδευτούν με αντίστοιχους ξένους συναδέλφους ή τμήματα με πολεμική εμπειρία.

Θα δώσω ένα πολύ απλό παράδειγμα από δεκάδες περιπτώσεις που ένιωσα απροετοίμαστος από την «ειρηνική μου εκπαίδευση» στην Ελλάδα. Κάποια στιγμή εκπαιδευόμενος στις ΗΠΑ με τις Αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις, χρειάστηκε  κατά την εξέλιξη μιας νυχτερινής περιπολίας το τμήμα μας να εκκενωθεί από την περιοχή με ελικόπτερα Black Hawk. Μπήκα στο ελικόπτερο, κάθισα δίπλα στην πόρτα, ασφάλισα τη ζώνη μου και περίμενα τον υπεύθυνο καμπίνας να περάσει να ελέγξει τις ζώνες, να ασφαλίσει τα πολύ βαριά μας σακίδια, να ελέγξει ότι οι κάννες των όπλων μας βλέπουν προς το πάτωμα, να κλείσει και να ασφαλίσει τις πόρτες και να δώσει το ΟΚ στον κυβερνήτη για απογείωση.  Αυτό που ακολούθησε όμως ήταν ότι το ελικόπτερο απογειώθηκε χωρίς κανέναν έλεγχο, με τις πόρτες ανοιχτές και τις κάννες και τα μάτια όλων να βλέπουν προς τα έξω, διαδικασία δεδομένη για στρατιώτες με εμπειρία στο πεδίο της μάχης.

Εδώ να προσθέσω ότι για έναν μη στρατιωτικό είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει τη διαφορά, όταν ακόμα και σε συναδέλφους από Οπλα Υποστήριξης και Σώματα του Στρατού μας (που υποστηρίζουν δηλαδή τον αγώνα και δεν έρχονται σε άμεση επαφή με τον εχθρό), αυτή η διαφορά δεν είναι κατανοητή. Για αυτούς όμως που προετοιμάζονται για την πρώτη γραμμή, που για χρόνια ακόμα και στον ύπνο τους φτιάχνουν σενάρια και αγωνιούν αν θα αντεπεξέλθουν στο βαρύ φορτίο τους, αυτό είναι ολοφάνερο.

Ο μελλοντικός πολεμιστής, στρατιώτης ή Στρατηγός, λοιπόν γνωρίζει ότι είναι κατά πολύ απροετοίμαστος στον βαθμό που δεν έχει εκτεθεί στο πεδίο της μάχης. Αρα το πρόβλημα είναι υπαρκτό, ασχέτως αν εθελοτυφλούμε ως Κράτος, ως κοινωνία και ως Στράτευμα.

Οι δυνάμεις μας θα πρέπει να πάνε σε τέτοιες αποστολές με σκοπό να δοκιμάσουν σχέδια και τεχνικές, να αναζητήσουν νέες, να αντιγράψουν ξένες, να επιστρέψουν με υλικό για μελέτη και προβληματισμό. Θα πρέπει σκοπευμένα να συμμετέχουμε στις πιο επικίνδυνες και απαιτητικές ενέργειες, με τμήματα που μπορούν να αντεπεξέλθουν και που η εμπειρία που θα αποκτήσουν να καλύψει τα κενά της επιχειρησιακής μας σχεδίασης, εδώ στην Ελλάδα.

Δυστυχώς στην Ελλάδα ο Στρατός μας έχει μάθει για κάθε πολεμική ενέργεια να ακολουθεί τον αμερικανικό τρόπο αντιμετώπισής της. Αυτό το δίχτυ που μας έχει παγιδεύσει θα πρέπει να το διώξουμε από πάνω μας και με τη σοφία και την κρίση έμπειρων στελεχών μας να φτιάξουμε τον δικό μας τρόπο που θα πολεμήσουμε, ο οποίος μετά από κάθε τέτοια αποστολή, σε περιοχές όπως το Σαχέλ, θα μεταλαμπαδεύεται στο σύνολο του στρατεύματος και θα υποσκελίσει τη δεδομένη αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου μας. Τότε όντως θα έχει πιάσει τόπο η θυσία όσων επιστρέψουν τυλιγμένοι στη σημαία μας.

Ο Πέτρος Πρώιος είναι αντισυνταγματάρχης Πεζικού εν αποστρατεία