Γιωργής Τσουρής

Ονειρεύομαι τακτικά. Με πρόγραμμα. Χωρίς ιδιαίτερες πρωτοτυπίες. Στον ύπνο μου κατά καιρούς δόντια έπεσαν, μαλλιά άσπρισαν και γιαγιάδες αναστήθηκαν για να μου φτιάξουν σουτζουκάκια. Σκότωσα, έκλεψα, με έκλεψαν, έπεσα από ψηλά, έπεσα χαμηλά… Ολα γνώριμα. Κι εκείνο το πρωινό στο σχολείο ολόγυμνος να πω μάθημα και μετά καπάκια να ξαναπάω φαντάρος – βγήκε λέει νέο νομοσχέδιο – όλη η δική μου ΕΣΣΟ επιστρέφει για άλλους είκοσι πέντε μήνες θητεία, για να ισοφαρίσει τη λούφα και τα βρώμικα σουβλάκια που παραγγείλαμε στη σκοπιά. Και μετά χαρά και σαμπάνια και Οσκαρ και λεφτά. Ολα γνώριμα. Τα στανταράκια που λέμε. Δεν χρειάζεται ούτε ονειροκρίτης ούτε καμιά σοβαρή ψυχανάλυση. Εφαγα μουσακά τα μεσάνυχτα και πήγα και ταβλιάστηκα. Τι ήθελες να δω; Πράσινα λιβάδια και βόλτες στα νησιά; Βέβαια… υπάρχει και ο δράκος. Χθες βράδυ τον είδα πάλι. Με φωτιές και φτερά και δόντια. Ολα κομπλέ.

Αυτόν τον δράκο τον βλέπω από παιδί. Από κάποια ταινία τον είχε τσιμπήσει το υποσυνείδητό μου. Βλοσυρός, πεινασμένος, άγριος. Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισα να κοιμάμαι με τα φώτα ανοιχτά, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο δράκος μου έκανε τη ζημιά. Ρώτησα τη μάνα μου. Δεν θυμάται. Εχει ασθενική μνήμη όπως κι εγώ. Τόσα χρόνια τον βλέπω, δεν μου έχει γίνει ακόμη συνήθεια. Δεν μπήκε στο πρόγραμμα μαζί με τα άλλα ονειράκια. Καμιά φορά μες στον ύπνο μου, γυμνός στην πρωινή αναφορά, χωρίς δόντια κι ενώ μου ζητάει ο διοικητής να πω μάθημα μπροστά στην πεθαμένη μου γιαγιά, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, κοιτάω γύρω καχύποπτος. Γιατί καλά όλα τ’ άλλα, συνηθίζονται. Αλλά έχει γούστο να πεταχτεί τώρα κάνας δράκος. Κι ενίοτε πετάγεται! Ξυπνάω απότομα. Τα φώτα ανοιχτά. Το κρεβάτι των γονιών πολλά χιλιόμετρα μακριά. Πού να τρέχω μες στη νύχτα. Η κόρη μου κοιμάται γαλήνια. Η γυναίκα μου με νιώθει. Σαλεύει. Ξανακοιμάται.

Ποτέ δεν ονειρεύτηκα τον θάνατο. Βλέπω μόνο φωτιά, φτερά και δόντια. Φοβάμαι το σκοτάδι. Φοβάμαι το τίποτα. Ετσι γεμίζω τον ξύπνιο μου με δουλειά, ευθύνες και θόρυβο. Δεν κάνει – λέω μέσα μου – να αφεθώ. Χρειάζομαι φως. Πρέπει να βλέπω. Πρέπει να προλάβω. Δεν ξέρω τι ακριβώς. Αλλά φοβάμαι. Τον δράκο δεν τον συνήθισα. Τον βλέπω κάθε φορά με τη θλιβερή σιγουριά ότι κάποια στιγμή θα με φάει. Σε κάποια απρόσμενη διακοπή ρεύματος, στο σκοτάδι. Γι’ αυτό φυλάγομαι. Εχω φακό και μπαταρίες εφεδρεία. Εχω δουλειές και «όνειρα» και στόχους. Ανάβω τα φώτα και πάω για ύπνο. Τι φοβάμαι;

Κάθισα και το έψαξα. Η βιβλιογραφία τεράστια. Οι ερμηνείες άπειρες. «Δράκος»: Τρόμος ή απελευθέρωση; Δύναμη ή ενοχή; Κέλτες, Βαβυλώνιοι, Σκανδιναβοί, Λαϊκή Παράδοση, Χριστιανισμός, Σουμέριοι, ο Ζαρατούστρας ο ίδιος, ο Νίτσε… Τζίφος! Ο παντοδύναμος δράκος δεν συμβιβάζεται, δεν αναγνωρίζει τον χρόνο ως μετρήσιμο μέγεθος. O δράκος -όπως κι ο θάνατος – δεν υποτάσσεται σε προγράμματα. Κι εγώ, σαν Αϊ-Γιώργης, κραδαίνω ένα ημερολογιάκι των δύο ευρώ και ένα πλαστικό καλαμάκι για δόρυ και πάω ανυπεράσπιστος να πολεμήσω. Καμιά ερμηνεία δεν χώρεσε τον φόβο μου. Κάθε φορά ο δράκος μου παγώνει το αίμα. Μου λέει με νόημα ότι τίποτα δεν μπορώ στ’ αλήθεια να ελέγξω, κι ο χρόνος που περνάει κι η κούρσα της καθημερινής ουράς που κυνηγάμε ανελέητα να πιάσουμε, είναι τίποτα. Κι ίσως όταν – και αν! – πάψω κάποια στιγμή να τον φοβάμαι, ίσως ανέβω στη ράχη του και πάμε μια βόλτα με το αεράκι στα φτερά μέχρι το Σούνιο, και μετά καφεδάκι και ποτάκι, χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς φόβο.

Το ’92 τον είχα πρωτοδεί. Σε μια ταινία. Το θυμήθηκα! Στο παλιό μας διαμέρισμα στην Ακρόπολη. Τότε που ακόμα δεν είχα ανακαλύψει την ουρά μου. Αχ, η παλιά μας τηλεόραση. Εβγαζε φως πολύ και δεν μπόρεσα ακόμα να τη σβήσω.