Το μεγάλο κόλπο με τους ΑΜΚΑ

Θέμα άκρως σοβαρό, και αρκούντως επιβαρυντικό για τα δημοσιονομικά του ΕΣΥ, ανοίγει, πληροφορούμαι εγκύρως, επείγουσα νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργού Υγείας. Πρόκειται για το θέμα της εντοπισμένης, από τα στοιχεία πλέον, υπερσυνταγογράφησης μιας συγκεκριμένης κατηγορίας πολιτών – των λεγόμενων ανασφάλιστων. Οπως ενημερώθηκα, εγκύρως επαναλαμβάνω, κατατίθεται άμεσα ρύθμιση, η οποία προβλέπει ότι του λοιπού για τη συγκεκριμένη κατηγορία η συνταγογράφηση θα γίνεται μόνο και μόνο στις κρατικές δομές υγείας, ώστε να διασφαλίζεται ότι οι συνταγές φαρμάκων και ιατρικών εξετάσεων αφορούν το συγκεκριμένο άτομο και δεν… γεμίζουν τις τσέπες γιατρών και εργαστηρίων παραϊατρικών εξετάσεων!

Στο πιθανό όσο και εύλογο ερώτημα τι τον έπιασε τον Πλεύρη και φέρνει τέτοια διάταξη στη Βουλή, η απάντηση είναι τα νούμερα, οι αριθμοί (όχι τα άλλα «νούμερα» που έχουν εισβάλει στη ζωή μας). Σύμφωνα λοιπόν με την ανάλυση των στοιχείων για τη φαρμακευτική δαπάνη, η οποία άρχισε πάλι να παίρνει την ανηφόρα (επισημαίνω…), διαπιστώθηκε ότι μία εκ των παραμέτρων της αύξησης της δαπάνης είναι η ανεξέλεγκτη συνταγογράφηση των ανασφάλιστων συμπολιτών μας. Τρι-πλα-σιά-στη-κε!!! Από 100-120 εκατ. ευρώ ετησίως, έφτασε αισίως τα 310 εκατομμύρια!..

Εν μέσω κορωνοϊού, δε, και μέτρων κατά της πανδημίας. Πώς έγινε το μαγικό δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο, αλλά όπως εκτιμάται όλα οφείλονται στη χωρίς έλεγχο συνταγογράφηση, από επιτήδειους, που εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι πολλοί ΑΜΚΑ ανασφαλίστων ανήκουν σε ανθρώπους που δεν φαίνεται να κατοικούν πλέον στην Ελλάδα – εποχικοί εργάτες ή εργατικό δυναμικό που επέστρεψε στη χώρα του (κυρίως βαλκανικές χώρες, άλλα και της Κεντρικής Ευρώπης), λόγω του lockdown.

Η φάμπρικα που έχει στηθεί οδήγησε σε έναν πρώτο έλεγχο των ΑΜΚΑ που φαίνεται να συνταγογραφούνται εκ του μακρόθεν και αποκάλυψε ότι σημαντικός αριθμός των κατόχων τους δεν ζει πια εδώ!

Φυσικά θα γίνει ξεκαθάρισμα, αλλά το κυρίαρχο κατά τη γνώμη μου είναι ότι κάθε φορά μας εκπλήσσει η εφευρετικότητα εκείνων που επιχειρούν (και εν πολλοίς το καταφέρνουν…) να κονομήσουν εις βάρος του Δημοσίου, εκμεταλλευόμενοι προφανώς τις τρύπες που υπάρχουν. Γιατί αν δεν υπήρχαν τρύπες, πώς θα τρύπωναν οι ποντικοί;

Μία δύσκολη αποστολή

Ευκαιρίας δοθείσης, να επανέλθω στην αρχική αναφορά μου, περί της εκτόξευσης της φαρμακευτικής δαπάνης εν μέσω της πανδημίας. Παρά την, ολοκληρωτικά, εφαρμογή της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης, η φαρμακευτική δαπάνη αναμένεται να υπερβεί φέτος τα 4 δισ. ευρώ, ενώ ο κλειστός προϋπολογισμός για τα φάρμακα είναι ύψους 2,6 δισ.!!

Οπότε, ένας υπουργός Υγείας, και εν προκειμένω ο Θάνος Πλεύρης, τι πρέπει να κάνει; Να κλείσει στρόφιγγες, να σφίξει ζωνάρια, να «ταπώσει» χαραμάδες – ήτοι να λάβει μερικά διαρθρωτικά μέτρα και να είναι τα μέτρα αυτά τέτοια ώστε να εξοικονομηθούν 1,4 δισ. ευρώ.

Αν και δεν τον φοβάμαι, είναι εύκολο αυτό; Μπα, όχι και τόσο, αν σκεφτεί κανείς τις παθογένειες του ΕΣΥ, οι οποίες σε συνδυασμό με τις γενικότερες της Δημόσιας Διοίκησης δημιουργούν το τέλεια εύφορο έδαφος για κάθε λογής κονόμες…

H ώρα του debate

Και ναι, που έφτασε η ώρα για το περίφημο debate των υποψηφίων για το προεδρικό αξίωμα στο ΚΙΝΑΛ. Των πέντε για την ακρίβεια – ο Γιώργος το θεώρησε υποτιμητικό γι’ αυτόν να μετάσχει στην αναμέτρηση -, σου λέει ποιος είμαι εγώ που θα καθίσω να κουβεντιάσω στο ίδιο τραπέζι με τρεις πρώην υπουργούς μου, και δυο μειράκια της πολιτικής; Τόσο προσβλητικός, και δεν το περίμενα…

Απόψε λοιπόν στις 10, στην ΕΡΤ1, Ανδρουλάκης, Γερουλάνος, Καστανίδης, Λοβέρδος και Χρηστίδης θα διασταυρώσουν τα (υποτιθέμενα) ξίφη τους και εμείς το φιλοθέαμον κοινό στην «κερκίδα» του καναπέ μας, θα εκτιμήσουμε, θα κρίνουμε και θα βγάλουμε συμπέρασμα.

Τέσσερις οι δημοσιογράφοι που θα συμμετάσχουν – η κυρία Αντριάνα Παρασκευοπούλου, ως οικοδέσποινα, οι άλλοι τρεις που είναι ο Γιώργος Κουβαράς, ο Τασος Παππάς και ο Παύλος Τσιμας ως βασικοί ερωτώντες.

Μόλις 30″ θα διαρκούν οι ερωτήσεις, μόλις 45″ οι απαντήσεις, με μια δυνατότητα, κάποιος να θελήσει να τοποθετηθεί επί όσων έχουν αναφέρει οι προλαλήσαντες – μιλάμε για κανονικό «Μπεν Χουρ» δηλαδή, υπερπαραγωγή. Οι ενότητες των θεμάτων αφορούν όλα όσα ζούμε καθημερινά, αλλά το κυρίαρχο νομίζω θα είναι το με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει ο καθένας. Τόσο στο στενό κομματικά, ζήτημα (της στήριξης στον δεύτερο γύρο ενός εκ των δύο υποψηφίων που θα συγκρουστούν), όσο και στο κυρίαρχο, που αφορά τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις, ειδικά στο μετεκλογικό τοπίο που θα διαμορφωθεί.

Οπως και να το κάνεις, έχει ενδιαφέρον το αποψινό…

Προβλήματα στην «Αυγή»

Ημουνα νιος και γέρασα, που λένε, με τα οικονομικά προβλήματα της «Αυγής». Δεν υπήρξε περίοδος από τη Μεταπολίτευση και μετά που η εφημερίδα να μην αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Τα οποία δεν έλυσε ούτε η σοβαρή κρατική αποζημίωση που έλαβε για την αναστολή της έκδοσής της από τη χούντα των συνταγματαρχών. Κατά συνέπεια δεν έχω να πω τίποτε για το γεγονός ότι για πολλοστή φορά η εφημερίδα έχει φτάσει στο «αμήν» και ίσως πιο κοντά από ποτέ στο οριστικό κλείσιμο. Τόσο που το κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, έφτασε στο σημείο να διεκτραγωδήσει την κατάσταση, υπογραμμίζοντας το πόσο δύσκολη είναι, και στο πλαίσιο αυτό ανακοίνωσε ότι στην «Αυγή» θα εφαρμοστεί πρόγραμμα οικονομικής αναδιάρθρωσης της εφημερίδας, το οποίο περιλαμβάνει και τη δυνατότητα οικειοθελούς αποχώρησης εργαζομένων, πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου δηλαδή, μήπως και διασωθεί η ιστορική εφημερίδα. Η ανακοίνωση του κόμματος, που ήρθε έπειτα από μια σειρά απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων στην εφημερίδα λόγω του ότι παρέμεναν απλήρωτοι, φυσικά τα ρίχνει στην… κυβέρνηση για τα οικονομικά χάλια της εφημερίδας!

Κρίμα

Δεν είναι πλάκα, όχι. Οπως γράφουν στην ανακοίνωση, εκείνη ευθύνεται για τα οικτρά οικονομικά της «Αυγής», πλην της γενικότερης κρίσης που διέρχεται ο Τύπος στην Ελλάδα!

Και πιο συγκεκριμένα ότι η εφημερίδα πήρε «ψίχουλα» από τη «λίστα Πέτσα» – ενώ προφανέστατα αν έπαιρνε περισσότερα (το κόμμα δεν προσδιορίζει, πόσα περισσότερα) μπορεί και να διασωζόταν, λέω εγώ. Τούτου δοθέντος, θα μπορούσαμε ευλόγως να υποθέσουμε ότι την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που οι μισές περίπου σελίδες της εφημερίδας δημοσίευαν σχεδόν επί καθημερινής βάσεως κρατικές διαφημίσεις, αυτές δίνονταν χαριστικά, με στόχο την οικονομική της στήριξη – οι κυκλοφορίες της άλλωστε δεν ξεπέρασαν ποτέ τα 800 φύλλα ημερησίως, άρα οι διαφημίσεις που λάμβανε δεν ήταν σε συνάρτηση των κυκλοφοριών. Σωστά;

Σωστά, αλλά δεν θα μείνω σε αυτό. Θα πω μόνο ότι είναι κρίμα που συνάδελφοι θα μείνουν εκτός δουλειάς, και δύο φορές κρίμα που η ιστορική εφημερίδα αντιμετωπίζει τόσο σοβαρό πρόβλημα ώστε να τους δείχνει την έξοδο…

(Θέλω να ελπίζω ότι θα ληφθεί μέριμνα ώστε μερικές μορφές της «Α», όπως ο γνωστός Θανάσης που κατασκευάζει σχεδόν καθημερινά καταπληκτικές, έντυπες, …μαρουλοσάλατες, θα εξαιρεθούν του προγράμματος. Οι his master’s voice, άλλωστε είναι πάντα απαραίτητοι – να βρίσουν, να γλείψουν, να συκοφαντήσουν, να λοιδορήσουν, να χυδαιολογήσουν, να απαξιώσουν. Κάποιος πρέπει να την κάνει κι αυτή τη δουλειά…)