«Στόχος μου είναι να “ξεθολώσουν” οι ιδεολογικές γραμμές»

Οταν ο Χάρης Καστανίδης έβαλε υποψηφιότητα για την ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής, πολλοί πίστευαν πως θα αποσυρόταν σύντομα. Και συνέχιζαν να το πιστεύουν, όταν οι αντίπαλοί του άλλαξαν και στη μάχη μπήκαν και δύο παλιοί του γνώριμοι στην τελευταία κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Ο ίδιος, φιλοξενώντας «ΤΑ ΝΕΑ» στο γραφείο του στην Αθήνα, ξεκαθάρισε πως η απόφασή του δεν ήταν συγκυριακή. «Δεν άλλαξε κάτι και μετά αποφάσισα. Για μεγάλο χρονικό διάστημα δέχτηκα παρακινήσεις από φίλους, οι οποίοι μου έλεγαν ότι βρίσκουν μια διέξοδο σε πιθανή δική μου υποψηφιότητα. Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με μια κατάσταση στασιμότητας, ανάμεσα σε ένα λαμπρό παρελθόν και ένα καχεκτικό παρόν. Πολύ περισσότερο γιατί πιστεύω πως θα είναι χρήσιμο για τη χώρα η Δημοκρατική Παράταξη να είναι μεγάλη και οργανωτικά αποτελεσματική, αναλαμβάνοντας πολιτικές πρωτοβουλίες» είπε – είναι από τους πρώτους που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την πιθανότητα σοβαρών οικονομικών εξελίξεων στο τέλος του 2022. Μα, δεν διεκδικεί το ίδιο κοινό τουλάχιστον με τρεις ακόμα υποψηφίους; «Οι σοβαροί επικεφαλής εταιρειών δημοσκοπήσεων λένε πως δύσκολα προσεγγίζει κανείς ακόμα και χοντρικά ποιο είναι το εκλογικό σώμα που θα έρθει να ψηφίσει. Υπό μια έννοια, άρα, όλοι το ίδιο κοινό διεκδικούμε» απαντάει. Τα δημοσκοπικά ποσοστά του, βέβαια, τον κατατάσσουν στα αουτσάιντερ. «Η φετινή εκλογική διαδικασία σφραγίζεται από τον άλυτο γρίφο της συμμετοχής. «Υπάρχει μια αθέατη σύγκρουση ανάμεσα στους οπαδούς και τους πολίτες. Οι οπαδοί ακολουθούν, οι πολίτες κρίνουν, ζυγίζουν και στο τέλος αποφασίζουν. Ελπίζω ότι οι πολίτες θα είναι περισσότεροι από τους οπαδούς» σχολιάζει.

Παρότι κρατάει χαμηλούς τόνους, είναι ξεκάθαρος ως προς τις προθέσεις του. «Θα ήμουν ένας καλός υποψήφιος αν σας έλεγα ότι θα υπερτριπλασιάσω τη δύναμη του ΠΑΣΟΚ; Θα ήμουν ένας πολύ καλός υποψήφιος αν σας έλεγα ότι η σύγκρουση γύρω από την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ είναι μια σύγκρουση μεταξύ γενεών; Θα ήμουν ένας πολύ καλός υποψήφιος αν έλεγα πως έχω κάνει λάθη στο παρελθόν, αλλά τώρα δεν θα κάνω, ψηφίστε με; Προσέρχομαι γιατί θέλω να αναδείξω τον πλούτο τον ιδεών μιας σύγχρονης ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας» αναφέρει. Ο βασικός του στόχος είναι να «ξεθολώσουν» οι γραμμές που διαφοροποιούσαν τα κόμματα και την περασμένη δεκαετία χάθηκαν στη διαχείριση της κρίσης – «μόνο έτσι ο κόσμος θα καταλάβει τι είμαστε» εξηγεί.

ΑΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. Τι είναι όμως το ΠΑΣΟΚ; Και τι θέλει να γίνει; Υπάρχει χώρος γι’ αυτό αν δεν είναι κόμμα εξουσίας; Σύμφωνα με τον Καστανίδη, το παράδειγμα που αποδεικνύει τις δυνατότητες της παράταξης έρχεται από τις εκλογές του 1974 και εκείνο το πρώτο 13% που μερικά χρόνια αργότερα έγινε «Αλλαγή». «Ποιος είπε ότι η παράταξη δεν μπορεί να κάνει ένα άλμα προς το μέλλον; Αρκεί να θεμελιώσουμε τις προϋποθέσεις. Τα πράγματα ορίζονται από τα πρόσωπα, τις στάσεις τους, τις ιδέες τους, και από την επιλογή των πολιτών. Εχουν σημασία τα πρόσωπα, γιατί αλλιώς η Ιστορία θα κινούνταν χωρίς τις ενδιαφέρουσες αποχρώσεις των μικρών ή των μεγάλων ανθρώπων». Για εκείνον, άλλωστε, οι τρεις πιο επιδραστικοί σοσιαλδημοκράτες της σύγχρονης εποχής δεν είναι άλλοι από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Φρανσουά Μιτεράν και τον Ούλοφ Πάλμε. Την αισιοδοξία του, βέβαια, τη βασίζει στον Γκράμσι, που έλεγε πως «υπάρχει η απαισιοδοξία της γνώσης και η αισιοδοξία της βούλησης και συχνά η πρώτη χάνει από τη δεύτερη».

Ο Μιτεράν, από την άλλη, ήταν εκείνος που μιλούσε για τη διαχείριση των συμβόλων. Και ο Καστανίδης συμφωνεί μαζί του, προτείνοντας την επιστροφή του παραδοσιακού ακρωνύμιου. «Τα σύμβολα που δοξάστηκαν μαζί με την παράταξη δεν μπορείς να τα αφήσεις στο περιθώριο του παρόντος και του μέλλοντος. Δεν αρκούν, όμως, γιατί ονόματα χωρίς ιδέες δεν έχουν μεγάλη σημασία» επισημαίνει. Οι ιδέες που εκείνος φέρνει στο τραπέζι μιλούν για ένα νέο αναπτυξιακό υπόδειγμα, με βάση την εξωστρέφεια, παραγωγή και δυνατότητα δίκαιης κατανομής του πλούτου που παράγεται. «Να σας φέρω ένα παράδειγμα; Υπάρχουν σχολάζουσες γαίες σε όλη την Ελλάδα. Δεν τις εκμεταλλεύεται κανείς και τα νέα παιδιά φεύγουν. Φανταστείτε ότι το 2016, οι νέοι που δήλωσαν αγρότες στον ΟΓΑ ήταν ελάχιστοι, ενώ η χώρα εισήγαγε ακόμα και σπόρο. Για δείτε ένα μοντέλο: έρχεται το κράτος, δίνει τις σχολάζουσες γαίες σε νέους καλλιεργητές, τους ενισχύει με γεωπονική γνώση και λέει διαμορφώστε μου σποροπαραγωγή. Ετσι τους κρατάει στην Ελλάδα και ξαναορίζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την εθνική, κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα. Μόνο εμείς μπορούμε να το κάνουμε» καταλήγει.

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΥΘΟ. Η ιστορία του ΠΑΣΟΚ είναι διαφορετική, εξηγεί ο Καστανίδης, από τον μύθο που το ακολουθεί. «Μα η Σοσιαλδημοκρατία ήταν και διαχειρίστρια της κρίσης: ανέλαβε να σώσει από την κρίση που έφερε η παράταξη που κυβερνάει σήμερα. Μια τεράστια διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που διαχειρίζεται το πρόβλημα και σε αυτόν που το δημιουργεί είναι ότι ο δεξιός είναι αυτός που το δημιουργεί και έρχεται ο σοσιαλδημοκράτης να το λύσει και πληρώνει μεγάλο πολιτικό κόστος» λέει ο πρώην υπουργός. «Εγώ θα ντρεπόμουν αν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έλεγε πως το κόμμα μου προχώρησε σε στατιστικές λαθροχειρίες για να αποκρύψει τη χρεοκοπία της περιόδου 2004 – 2009». Χαρακτηρίζει τη συντηρητική παράταξη ως «τα καλομαθημένα παιδιά της Ιστορίας», ενώ, μιλώντας για τον Αλέξη Τσίπρα, σχολιάζει πως «ανέβηκε στο κύμα του τυχοδιωκτισμού για να γίνει κυβέρνηση και άσκησε μια απίστευτη δημαγωγική πολιτική»: «Ο άνθρωπος αυτός εφάρμοσε και τρίτο Μνημόνιο και, δυστυχώς, ο λαός δεν ενοχλήθηκε όταν ένας αντιμνημονιακός γίγαντας έγινε μνημονιακή θεραπαινίδα – όπως άλλωστε συνέβη και με τον Σαμαρά. Πρέπει και η κρίση του ελληνικού λαού να ισορροπήσει και να γίνει δικαιότερη, παρά τα λάθη της παράταξής μου» τονίζει.

Μια τόσο σαφής οριοθέτηση δεν δυσκολεύει την εθνική συνεννόηση; Για τον Καστανίδη, «όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε εθνικές προκλήσεις, είναι απολύτως αναγκαία. Είναι όμως κάτι διαφορετικό από την κυβέρνηση συνεργασίας. Στον τομέα των προγραμματικών συγκλίσεων, λοιπόν, δεν διαφαίνεται καμία πιθανότητα σύγκλισης με τη Δεξιά, ενώ με την Αριστερά ελλείπει το στοιχείο της εμπιστοσύνης». Αν κάτι είναι πιο δύσκολο από τις μετεκλογικές συνεργασίες, αυτό είναι η αναδιαμόρφωση της σχέσης με τους νέους. «Είναι δύσκολη η προσέγγισή τους από το ΠΑΣΟΚ, γιατί μεγάλωσαν με τον μύθο των άλλων που θα έκαναν τα πράγματα διαφορετικά. Πρέπει να διαμορφώσουμε μια ισορροπία ανάμεσα στους μύθους που καλλιεργήθηκαν και την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας». Ισως αυτές οι εκλογές είναι η αρχή.