Υποκρισία

Αν σκοπός των δύο νορβηγών δημοσιογράφων του τηλεοπτικού δικτύου NRK που συνελήφθησαν από τις αρχές του Κατάρ μετά από ρεπορτάζ που έκαναν για τις συνθήκες εργασίας στα έργα του Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν οι εντυπώσεις, σίγουρα πέτυχαν την αποστολή τους. Η τροφή είναι εύπεπτη και την έκαναν ακόμα πιο ελαφριά οι Καταριανοί όταν τους έθεσαν υπό κράτηση επί 30 ώρες, λίγο πριν επιστρέψουν στην πατρίδα τους, κατάσχοντας ταυτόχρονα τηλέφωνα, υπολογιστές και όλο το οπτικοακουστικό υλικό που είχαν συγκεντρώσει, με τη δικαιολογία της καταπάτησης ιδιωτικής περιουσίας. Οσο πλησιάζουμε προς την 21η Νοεμβρίου 2022, ημέρα που έχει οριστεί η σέντρα του 22ου Παγκοσμίου Κυπέλλου τόσο θα αυξάνονται οι καταγγελίες για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται χιλιάδες εργάτες.

Μόνο που υπάρχουν πολλοί αστερίσκοι στην ιστορία. Το Κατάρ δεν αυτοχρίστηκε διοργανώτρια χώρα του Μουντιάλ. Κάποιοι το επέλεξαν και ανάμεσά τους ήταν ο Μισέλ Πλατινί που ουσιαστικά εκπροσώπησε τα συμφέροντα της χώρας του Γαλλίας στην περιοχή. Η επιλογή του μικρού εμιράτου έγινε πριν από έντεκα χρόνια. Ολοι γνώριζαν πως το εργατικό δυναμικό του Κατάρ δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός τέτοιου εγχειρήματος και θα εισήγαγε φθηνά εργατικά χέρια. Και όλοι ασφαλώς αντιλαμβάνονται, κυρίως οι διεθνείς οργανισμοί που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τι σημαίνει μία τέτοια εξέλιξη. Αν πουν κάτι διαφορετικό ας ασχοληθούν με άλλο αντικείμενο. Τώρα λοιπόν που δυναμώνουν οι φωνές για τα δικαιώματα των εργατών, είναι πολύ αργά. Τα έργα πολλά από τα οποία βάφτηκαν με αίμα, ολοκληρώνονται σε λίγους μήνες και σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα της «Ντέιλι Μέιλ», οι Καταριανοί θα απομακρύνουν τους εργάτες το καλοκαίρι, για ευνόητους λόγους. Θα κρατήσουν μόνο όσους χρειάζονται για την καθαριότητα και άλλες δευτερεύουσες εργασίες. Οποιοι λοιπόν επιθυμούν να μιμηθούν τους νορβηγούς δημοσιογράφους για να γεμίσουν τηλεοπτικό πρόγραμμα ή να σηκώσουν σκόνη εφήμερης δημοσιότητας θα πρέπει να σπεύσουν.Αν δεν προλάβουν, η στήλη τους ενημερώνει πως τουλάχιστον σαράντα εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ζουν σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας προσφέροντας πάμφθηνα εργατικά χέρια σε πολυεθνικές εταιρείες για παραγωγή προϊόντων που χρησιμοποιούμε όλοι μας, επιβεβαιώνοντας το οργουελικό «ένας ανθρωπιστής είναι πάντα ένας υποκριτής».