Η λάθος μεριά

Τη δεκαετία του 2010, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επιδείξει μια ανεπίτρεπτη ανοχή στη βία. Δεν ήταν αστείο. Η βία έφερε τρεις νεκρούς στη Μαρφίν, διέλυσε τον κοινωνικό ιστό του αθηναϊκού κέντρου, κατέκαψε σημαντικά κτίρια, μεταξύ άλλων και τον κινηματογράφο Αττικόν, κατέστρεψε εκατοντάδες μικρούς επιχειρηματίες και, κυρίως, μετέτρεψε τις επιθέσεις κατά της δημοκρατίας σε αντισυστημισμό. Ο αντισυστημισμός έγινε το άλλοθι των επιθέσεων στα σύμβολα και στους θεσμούς της δημοκρατίας. Απ’ τη μια ήταν οι μούντζες, οι κρεμάλες και τα συνθήματα: «να καεί, να καεί, το μπ…λο η Βουλή». Απ’ την άλλη, οι επιθέσεις κατά των αντιπάλων πολιτικών, η διάλυση των παρελάσεων, τα γιαουρτώματα πολιτικών, συγγραφέων ή δημοσιογράφων που δεν ενέκρινε το κίνημα, οι αντισυγκεντρώσεις, η στοχοποίηση της αντίπαλης άποψης. Η ριζοσπαστική Αριστερά, τμήμα της οποίας (και τμήμα των παραδόσεών της) προερχόταν από τη λεγόμενη ανανεωτική Αριστερά, δηλαδή από τη δημοκρατική Αριστερά, επέδειξε απαράδεκτη ανοχή στην πολιτική βία, ο δε Αλέξης Τσίπρας σύμφωνα με τη μαρτυρία του Κώστα Τζαβάρα έχει πει ότι «οι μολότοφ είναι καλές ή κακές αναλόγως σε ποια μεριά είσαι, εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν;».

Χθες, ήταν μια αφορμή για τον πρόεδρο, τα στελέχη και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να καταλάβουν τι σημαίνει να βρίσκεσαι στη λάθος μεριά. Η επίθεση κατά της κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας του κόμματος που είχε πάει στο Πολυτεχνείο να καταθέσει στεφάνι ξάφνιασε τους εκπροσώπους της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακόμα περισσότερο ξαφνιάστηκε ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Μανιός, προσωπικότητα με αντιδικτατορική δράση, ο οποίος προπηλακίστηκε άγρια, σύρθηκε στο έδαφος, μωλωπίστηκε. Φυσικά, δεν μπήκε σε καμία συζήτηση το νόημα του Πολυτεχνείου. Αυτό που διακυβεύτηκε χθες είναι ποιοι θα είναι οι κουμανταδόροι του χώρου.

Κάπως έτσι, το Πολυτεχνείο αντί για μια μεγάλη λαϊκή γιορτή, γιορτή της ειρήνης και της δημοκρατικής χαράς, έχει μετατραπεί σε μια ενοχλητική παρένθεση ζόφου, όπου διάφορες εκδοχές της Αριστεράς επιδίδονται με επαγγελματική ζέση στην προσπάθεια να διεκδικήσουν για λογαριασμό τους το νόημα. Ενα νόημα που συντίθεται από στείρο και απαρχαιωμένο αντιαμερικανισμό και από διάφορες εκδοχές περιφρόνησης της δημοκρατίας. Το μεν μαμούθ-ΚΚΕ ονειρεύεται έναν μεγάλο πειθαρχημένο μηχανισμό που τον επιδεικνύει στη μιλιταριστική αναπαράσταση που έχουν οι σχηματισμοί του, οι δε υπόλοιποι σταλινογενείς και οι μπάχαλοι θα ήταν ευχαριστημένοι αν η παραλυτική δυναμική τους στις 17 Νοεμβρίου επεκτεινόταν όλο τον χρόνο σε όλη τη χώρα.

Στη χθεσινή μάχη νίκησαν τα διάφορα καπετανάτα του αριστερισμού, οι επίγονοι των σταλινογενών κομματιδίων και των υπολειμμάτων από μαοϊκές γκρούπες, μαζί με διάφορους κατά δήλωσή τους αναρχικούς. Τα ξαδερφάκια της λεγόμενης «πληθυντικής Αριστεράς», που σε συνθήκες κανονικότητας αυτονομούνται από το υπόλοιπο κίνημα. Οικειοποιούμενες οι διάφορες γκρούπες τα σύμβολα και τη γιορτή του Πολυτεχνείου, ελπίζουν ότι θα δεσπόσουν στους αγώνες για την επόμενη αναταραχή. Στους αγώνες αυτούς, ο ΣΥΡΙΖΑ (που ξέχασε ότι πριν απ’ αυτόν, πάταξαν στον δρόμο το στεφάνι της Βουλής) θα είναι απέναντι, πλέον ως συστημική, δηλαδή ως συνιστώσα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Κι αυτός στη λάθος μεριά.

ΥΓ. Οπως αναμενόταν, οι κύριοι με τις μολότοφ έκαναν αισθητή την παρουσία τους, χθες, μετά την πορεία, στα Εξάρχεια, στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα. Πλέον, έχουμε αυστηρότερο νόμο. Μένει να δείξει την αποφασιστικότητά του το κράτος και να τον εφαρμόσει.