Εχθροί της δημοκρατίας

Το έγραφα και χθες. Το Πολυτεχνείο από κορυφαία πράξη διεκδίκησης της δημοκρατίας, δηλαδή του κοινοβουλευτισμού, είναι πλέον μια γιορτή που χρησιμεύει μόνο στους αριστερούς αρνητές της. Σε ευάριθμους «εχθρούς του λαού», που στο όνομα των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων (στα οποία οι ίδιοι δεν πιστεύουν) υπονομεύουν καταρχάς τη λειτουργία των πανεπιστημίων ελπίζοντας να εξαγάγουν αναταραχή και στην κοινωνία.

Οι οπαδοί αυτής της θέσης πιστεύουν ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν ήταν μια κορυφαία πολιτική πράξη, από τα κάτω, διεκδίκησης της ελευθερίας και της δημοκρατίας, δηλαδή του κοινοβουλευτισμού, αλλά κάθε χρονιά επανεπικαιροποιείται, εκφράζοντας την ίδια την έννοια της ριζικής αμφισβήτησης μιας πραγματικότητας που διαψεύδει τις προσδοκίες μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Η άποψη αυτή προεκτείνει το αριστερίστικο σύνθημα των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης, το «εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία», και επί της ουσίας παραδίδει την επέτειο στα γκρουπούσκουλα και στους διαξιφισμούς τους. Μια τέτοια προσέγγιση καλεί τους διάφορους καταχραστές του νοήματος να τσακωθούν γι’ αυτό, κι ας κερδίσει ο δυνατότερος. Με αυτή τη λογική, το Πολυτεχνείο έχει μετατραπεί σε θεματικό πάρκο έκθεσης της βιοποικιλότητας του αριστερισμού. Οι τρόφιμοι αυτού του πάρκου, ούτως ή άλλως, δεν ρισκάρουν τίποτα – αφού παρότι υπονομευτές της δημοκρατίας παρασιτούν στο σώμα της, έχοντας θέσεις κύρους στα πανεπιστήμια, στο Δημόσιο, στα ΜΜΕ.

Και η δημοκρατία τους ανέχεται.