Η σκληρή αναμονή {LF}του τηλεφώνου

Αρχές Ιουλίου. Λίγο πριν από το ταξίδι της μητέρας μου στο νησί όπου διαμένω. Δεν αισθανόταν καλά. «Είμαι λίγο κρυωμένη. Το air condition θα φταίει», μου λέει. Το κρύωμα διαδέχεται ο πυρετός. «Μάλλον, θα κάνω κι ένα τεστ για τον κορωνοϊό». Το τεστ βγήκε θετικό κι όλοι μαζί νιώσαμε το αίσθημα του φόβου να διατρέχει το σώμα μας. Ηταν πλήρως εμβολιασμένη. Το δεύτερο εμβόλιο, λίγες ημέρες πριν από τη νόσησή της. Παραμένει σπίτι τις πρώτες ημέρες, όμως σύντομα βλέπει τα σημάδια να επιμένουν στον οργανισμό της. «Θα έρθει το ασθενοφόρο να με πάρει. Να προσέχεις τα παιδιά. Μην τα μαλώνεις», ήταν οι κουβέντες της λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι για τον πηγαιμό της στο νοσοκομείο.

Τις πρώτες ημέρες επικοινωνούσαμε μαζί της μέσω του τηλεφώνου. Η κατάστασή της επιδεινωνόταν δραματικά. Το οξυγόνο της έπεφτε διαρκώς, παρά την έγκαιρη αντιμετώπιση του εξαιρετικού ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού του νοσοκομείου Ευαγγελισμός. Επρεπε να μεταβεί στη ΜΕΘ. Στο άκουσμα αυτής της λέξης ζωντάνεψαν μνήμες του παρελθόντος για όλους μας. Δεν θα αντέχαμε άλλη άνιση μάχη με τον θάνατο που έστηνε καρτέρι έξω από τις σκληρές πόρτες της Εντατικής. Είναι και αυτή η νόσος που σε αφήνει μόνο να βλέπεις παντού ανθρώπους με μάσκες, που δεν μπορείς να τρέξεις να συμπαρασταθείς στον άνθρωπό σου, να τον παρηγορήσεις. Τα λόγια μετρημένα. Επρεπε να κρατά τις δυνάμεις της για την ίδια, για τις δικές της ανάσες στο αναπνευστικό μηχάνημα.

Από τις 15.00 έως τις 17.00 ζούσαμε πάνω από το τηλέφωνο. Να ακούσουμε τους γιατρούς, να αντλήσουμε μια σπίθα αισιοδοξίας πίσω από τις λέξεις τους. Μέσα στο ασήκωτο φορτίο της αγωνίας μας, στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής μιλούσαν άνθρωποι σπουδαίοι, εντατικολόγοι του Ευαγγελισμού, επιστήμονες καταρτισμένοι, με βαθύ σεβασμό στον άνθρωπο, στον ασθενή, στο ιερό χρέος τους. Ακόμα κι όταν η μητέρα μου βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού, έκλειναν με την ελπίδα πως αύριο ίσως έχουμε καλύτερα νέα.

Οταν χρειάστηκε να διασωληνωθεί, 22 Ιουλίου 2021, ο χρόνος πάγωσε. «Η διασωλήνωση δεν σημαίνει απαραίτητα και θάνατο», μας είπαν οι γιατροί και πράγματι δεν σήμανε θάνατος. Λίγο ο οργανισμός της που είχε συλλέξει δυνάμεις μιας ζωής με πένθη βαριά, λίγο η δύναμη της ψυχής της, η δύναμη του Θεού, η αγάπη της για όλους, η στοχευμένη ιατρική αντιμετώπιση που έλαβε, αλλά και το εμβόλιο που δυνητικά λειτούργησε στον οργανισμό της έκαναν το θαύμα τους. Ετσι, πριν από τη μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης, την ημέρα της Παναγιάς, η μητέρα μου άνοιξε τα μάτια της, σημάδι πως άρχισε να ανταποκρίνεται ο οργανισμός της και να κερδίζει βήμα βήμα τη ζωή της. Γύρω της άνθρωποι ζεστοί, ευγενικοί, με υπομονή, τόσο γιατροί όσο και νοσηλεύτριες, της παρείχαν όσα έπρεπε να έχει για να νιώθει ασφαλής και ήρεμη. Εκλεισε εκείνος ο κύκλος της σκληρής δοκιμασίας της και ένιωθα βαθιά υποχρέωση φεύγοντας να τους ευχαριστήσω. Είμαι ευγνώμων στον Ανθρωπο που βρίσκεται πίσω από τις ιατρικές μάσκες, στον επιστήμονα που σκύβει με σεβασμό πάνω από τον ασθενή, στο θαύμα της ιατρικής. Εύχομαι όλοι οι άνθρωποι με σεβασμό στον εαυτό τους και στην κοινωνία να βαδίζουν με συνέπεια σε όσα ορίζουν οι δύσκολοι αυτοί καιροί. Να επιστρέφουν υγιείς και δυνατοί στις οικογένειές τους και στους ανθρώπους τους.