«Ελα μωρέ, {LF}καπνίστε μέσα»

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Σας μιλά μια καπνίστρια φύσει και θέσει, που πολύ θα ήθελε να έχει ξεπεράσει αυτή την κακή συνήθεια. Δυστυχώς και πάλι, σαν εμένα, στην Ελλάδα, είμαστε πολλοί. Ομως, παραμένω αισιόδοξη ότι γενιά τη γενιά μειώνονται οι νέοι «φύσει και θέσει», καπνιστές. Στην Ελλάδα ψηφίστηκε, με κάποια χρονοκαθυστέρηση σε σχέση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ο αντικαπνιστικός νόμος. Οι ψυχραιμότεροι αναγνωρίσαμε την ανάγκη αυτού του «ξεβολέματος», συνειδητοποιώντας τι σημαίνει το κάπνισμα σε εσωτερικούς χώρους για όλους όσοι βρισκόμασταν εκεί. Μετά από λίγη γκρίνια και «επανάσταση», το τσιγάρο έξω από μαγαζιά έγινε μια νέα πραγματικότητα, μέρος της κοινωνικοποίησής μας. Κι έπειτα ήρθε ο Covid… και όταν πια ξαναβγήκαμε από τα σπίτια μας με τα πιστοποιητικά ανά χείρας, είχε ξημερώσει η μέρα που μας γύρισε πίσω στην εποχή προ αντικαπνιστικού, όσον αφορά ένα σημαντικό κομμάτι χώρων εστίασης, κυρίως μπαρ, καθώς εκεί, κάπως πιο φυσικά, προκύπτει αυτό το συγκαταβατικό νεύμα «έλα μωρέ, καπνίστε μέσα».

Η αλήθεια είναι ότι η εστίαση δεν περνά εύκολες μέρες, ιδίως σε αστικά κέντρα και πυκνοκατοικημένες περιοχές, όπως είναι οι γειτονιές της Αθήνας. Τα αντικρουόμενα ζητήματα είναι πολλά, η κατάληψη του κοινόχρηστου χώρου, η διαχείριση του ελέγχου των πελατών στο πλαίσιο της εφαρμογής των μέτρων για την πανδημία, η ηχορρύπανση από το μέσα – έξω των πελατών, είναι όλα αληθινά, καθημερινά προβλήματα για τους επιχειρηματίες, τους εργαζόμενους και τους κατοίκους των γειτονικών σπιτιών ή τους χρήστες των κοινόχρηστων χώρων. Ετσι, μία από τις πρώτες θυσίες υπήρξε η εφαρμογή και, σε αιτιώδη συνάφεια, η ανάλογη αστυνόμευση του αντικαπνιστικού νόμου. Πόσα να ελέγχουμε πια; Ποιο πρόστιμο, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, να απειλήσει πρώτο μία επιχείρηση; Βάσει της δικής μου εμπειρίας, η απειλή των καταγγελιών για ηχορρύπανση, από γέλια, συζητήσεις, μουσική κάθε φορά που ανοιγοκλείνει η πόρτα, υπερτερεί του φόβου του προστίμου αν οι θαμώνες καπνίσουν μέσα.

Και τι κάνουμε λοιπόν; Το μεγάλο βήμα προόδου της εφαρμογής του αντικαπνιστικού δεν πρέπει να γίνει θύμα των συνθηκών, ελαφρά τη καρδία. Εχω ζήσει χρόνια στο Λονδίνο, μία πόλη με ανάλογα προβλήματα όσον αφορά την εστίαση, και μπορώ να πω μετά βεβαιότητος ότι γίνεται να εφαρμοστεί η στάση για τσιγάρο έξω και να ελεγχθεί ταυτόχρονα η ηχορρύπανση. Δεν είναι απλό, θέλει κανόνες και συνειδητή αποδοχή της αναγκαιότητάς τους από το κοινωνικό σύνολο. Οπότε, όταν καπνίζουμε έξω, σκεφτόμαστε και τους γείτονες. Οι ιδιοκτήτες των αγαπημένων μας μαγαζιών μπορούν να εγκαταστήσουν τις σωστές πόρτες με ηχομόνωση, ώστε να κλείνει η πρώτη, πριν ανοίξει η δεύτερη. Και κάποια στιγμή να συζητήσουμε πώς πρέπει να κατανείμουμε τις άδειες μαγαζιών, ώστε να συμβαδίζουν με την ανεμπόδιστη χρήση της κατοικίας, προσφέροντας και την πολυπόθητη «ζωή» που φέρνει ο φωτισμός και η κίνηση ανθρώπων στους δρόμους όμορφων γειτονιών, που, δυστυχώς, στην Αθήνα, μερικές, έχουν μείνει έρημες.

Η Ρωξάνη Μπέη είναι δημοτική σύμβουλος Αθήνας με την παράταξη «Αθήνα Είσαι Εσύ», αντιπρόεδρος του ΚΥΑΔΑ, δικηγόρος