Της Πλάκας το γιοφύρι

Το γεφύρι της Πλάκας στον Αραχθο ανακατασκευάστηκε πρόσφατα και μάλιστα βραβεύτηκε από τη Europa Nostra. Το γεφύρι της αθηναϊκής Πλάκας αναζητείται. Αναζητείται για την οδική επικοινωνία προς και από την Πλάκα. Βλέπετε, ο Μεγάλος Περίπατος και λοιπά έργα ακυρώνουν τη μελέτη της ομάδας Ζήβα που εφαρμόστηκε επιτυχώς εδώ και δεκαετίες. Συνεπικουρούνται στον αποκλεισμό, βέβαια, από τη μοναδική είσοδο από το Σύνταγμα χάρη στις εκεί συχνές διαδηλώσεις. Και για έξοδο από τη Νικοδήμου τα παρανόμως παρκαρισμένα αυτοκίνητα περιορίζουν σε μία τις λωρίδες και άρα αυξάνουν την αναμονή σε τουλάχιστον 5-6 ανάμματα φαναριών για έξοδο προς Φιλελλήνων. Υπάρχει όμως τρόπος εισόδου που διαλέγουν άνετα πολλοί παρανομούντες ανενόχλητοι, οδηγώντας αντίθετα στη Λ. Αμαλίας που, θεωρητικώς, είναι μόνο για λεωφορεία.

Ευτυχώς πάντως υπάρχει άπλετος χώρος παρκαρίσματος που προσφέρουν οι πεζόδρομοι. Ιερό παράδειγμα προσφέρεται και στους περιβόλους των εκκλησιών (π.χ. Σωτήρος και Αγ. Αικατερίνης) όπου, από θαύμα υποθέτω, περνούν από πεζοδρόμους για να φτάσουν.

Τουριστικά πάντως η Πλάκα ανθεί. Τα «άνθη» οδήγησαν σε αύξηση καθ’ ύψος υπαρχόντων ξενοδοχείων με τη διαδοχική χρήση τεντών, μετά με στέγη και τελικά με τζαμένιους τοίχους. Παράλληλα άνθησε και κατά πλάτος, με τις ταβέρνες να επεκτείνονται επί των πεζοδρόμων σε χώρο πολλαπλάσιο του προβλεπόμενου (και πληρωνόμενου) νόμιμου και διαδοχικά με κάλυψη του χώρου αυτού – για τον ήλιο, βρε αδελφέ – και στη συνέχεια με νάιλον στο πλάι – για τον αέρα, βρε αδελφέ. Σιγουρεύοντας την κατά πλάτος επέκταση επέρχεται σε πολλές περιπτώσεις και η αντικατάσταση του νάιλον με τζαμωτό. Και για αποθήκη έχουν κοτζάμ πεζοδρόμους.

Βέβαια οι τουρίστες αντικρίζουν τα δεκάδες εγκαταλελειμμένα σπίτια που ρημάζουν περιμένοντας ματαίως την ανακαίνισή τους, μα και εγκαταλελειμμένες οικοδομές (π.χ. Κόδρου και Υπερείδου), ιδανικά καταφύγια για παρανομούντες. Πάντως πρόσθετο πλεονέκτημα για τους τουρίστες την ημέρα είναι ότι δεν χρειάζεται να μπαίνουν στα μαγαζιά γιατί όλη η πραμάτεια εκτίθεται στους πεζοδρόμους σε κρεμάστρες ή στους εξωτερικούς τοίχους που, ως εκ τούτου, μόλις διακρίνονται.

Τα παραπάνω βέβαια για τους ημερήσιους τουρίστες, γιατί για τους βραδινούς δεν ισχύουν. Εχει φροντίσει ο Δήμος να μη λειτουργούν τα περισσότερα φώτα κι έτσι, στη σκοτεινιά, η εγκατάλειψη περνάει απαρατήρητη. Αντίθετα, ηχητικά ζωντανεύει η Πλάκα το βράδυ έως αργά. Και εκεί που τηρείται το ωράριο για την ηχορύπανση φροντίζουν να αναπληρώνουν τον θόρυβο πλανόδιοι με ενισχυτές. Με τούτα και μ’ εκείνα, η ζωή στην Πλάκα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη για τους κατοίκους της, με πιθανή συνέπεια τη σταδιακή αποχώρησή τους. Οσοι μένουν θα έχουν τη χαρά να τους φωτογραφίζουν οι τουρίστες – μόλις κατέβουν από τα παρανόμως σταθμευμένα πούλμαν τους – ως σπάνια δείγματα μόνιμων κατοίκων. Μια ιδέα θα ‘ταν, μάλιστα, οι λιγοστοί κάτοικοι να ντύνονται τσολιάδες για εντυπωσιακότερη φωτογραφία, ιδίως από του χρόνου που θα ‘χουν τελειώσει και οι εορτασμοί για τα 200 χρόνια.

Εκτός και εάν καταργηθούν οι προχειρότητες του Μεγάλου Περιπάτου και ανακτήσουν τις λιγοστές προσβάσεις τους οι κάτοικοι. Εάν τηρούνται οι νόμοι και οι διατάξεις στους πεζοδρόμους αλλά και αστυνομεύονται επαρκώς οι πεζόδρομοι και τα πεζοδρόμια (και αποκαθίστανται τα χαλασμένα). Για πεζοδρόμους χωρίς αυτοκίνητα και μηχανάκια. Εάν κατεδαφιστούν οι καθ’ ύψος και κατά πλάτος αυθαίρετες προσθήκες. Εάν τα ρούχα εκτίθενται μέσα στα μαγαζιά και τα κρεμασμένα απ’ έξω κατάσχονται. Εάν ξεκινήσει επιτέλους η αποκατάσταση των ερειπωμένων κατοικιών. Εάν τηρούνται – και υπάρχει έλεγχος γι’ αυτό – οι διατάξεις για την ηχορύπανση των κέντρων και κατάσχονται οι ενισχυτές από τους πλανόδιους ηχορυπαντές. Εάν ο Δήμος αποκαθιστά τα χαλασμένα φώτα. Λέτε; Μάλλον χλωμό. Αλλά, όπως πάντα λέμε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι δρ Πολιτικός Μηχανικός, κάτοικος (ακόμη) Πλάκας