Ο άνθρωπός μας

Ας κάνουμε λοιπόν μια ανακεφαλαίωση. Εχουμε απέναντί μας έναν άνθρωπο μετριοπαθή και σοβαρό, που θέλει να βρει μια λύση σε ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί τη γειτονιά εδώ και δεκαετίες. Οταν λέμε λύση, δεν εννοούμε άτακτη υποχώρηση, καθώς ο άνθρωπος αυτός λογοδοτεί κι αυτός σε έναν λαό, αλλά έναν έντιμο συμβιβασμό. Είναι τυχερός: στην Ελλάδα υπάρχει μια αριστερή κυβέρνηση που διάκειται θετικά προς μια τέτοια εξέλιξη. Είναι άτυχος: η κυβέρνηση αυτή θέλει να αξιοποιήσει την ευκαιρία για να στριμώξει την αντιπολίτευση. Δεν επιδιώκει συναίνεση, επιδιώκει να αποκομίσει κέρδη από τον διχασμό.

Ο άνθρωπός μας λαμβάνει έμμεσες διαβεβαιώσεις από την Ευρώπη ότι αν τα καταφέρει, θα δουν με καλό μάτι την ένταξη της χώρας του στην αγία ευρωπαϊκή οικογένεια, ώστε να βγει από τη βαλκανική μιζέρια, να ξεφύγει από τον τοξικό εναγκαλισμό διαφόρων καλοθελητών και να βρει τον δρόμο για την ανάπτυξη και την ευημερία. Ξεκινά λοιπόν διαπραγματεύσεις. Δεν είναι εύκολο: η δική του αντιπολίτευση τον χαρακτηρίζει προδότη και η δική μας, με μερικές φωτεινές εξαιρέσεις, αναξιόπιστο. Η δική μας, με μερικές φωτεινές εξαιρέσεις, χαρακτηρίζει επίσης όποιον υποστηρίζει τη λύση προδότη, αφελή, επιπόλαιο, ανιστόρητο ή, απλώς, Συριζαίο. Την ίδια στάση κρατούν και διάφοροι φιλελεύθεροι διανοούμενοι: «Δεν θα παίξω εγώ το παιχνίδι του Τσίπρα».

Γίνονται διαδηλώσεις, εκτοξεύονται απειλές, απευθύνονται χαρακτηρισμοί, γράφονται πύρινα άρθρα. Αλλά η συμφωνία κλείνει. Ο αρχηγός της δικής μας αξιωματικής αντιπολίτευσης, που προσωπικά είναι ανακουφισμένος με τη λύση αλλά δημοσίως λέει το αντίθετο, κάνει μια τελευταία προσπάθεια να προκαλέσει εκλογές, σώζει όμως την τελευταία στιγμή την κατάσταση ένας Σπύρος Δανέλλης. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης των απέναντι χαλάει τον κόσμο, αλλά χάνει κι αυτός. Η συμφωνία υπερψηφίζεται.

Τέλος της ιστορίας; Καθόλου. Οι Ευρωπαίοι, με επικεφαλής τον Εμανουέλ Μακρόν, λένε στον άνθρωπό μας ότι δεν του είχαν δώσει ρητές υποσχέσεις ότι θα τον δεχθούν στην αγία οικογένεια κι ότι δυστυχώς θα πρέπει να περιμένει. Οι Βούλγαροι, που διακρίνονται για την προσήλωσή τους στους κανόνες και το δίκαιο, του κάνουν τη ζωή μαρτύριο. Η αντιπολίτευση παίρνει θάρρος και κλιμακώνει τις πιέσεις. Επικρατεί αναταραχή. Ο άνθρωπός μας αποφασίζει να το ρισκάρει και υπόσχεται ότι αν χάσει στις δημοτικές εκλογές, θα παραιτηθεί. Χάνει και παραιτείται.

Στην Ελλάδα επικρατεί σύγχυση. Οι πιο κυνικοί τα βάζουν με τον άνθρωπό μας («καλά, από πότε ένας πολιτικός εκπληρώνει τις υποσχέσεις του;»). Οι πιο εθνικιστές ισχυρίζονται ότι δικαιώθηκαν, επειδή η συμφωνία (την οποία πολέμησαν με κάθε τρόπο) δεν θα γίνει σεβαστή αν στην απέναντι χώρα (που αρνούνται να αναφέρουν με το επίσημο όνομά της) αναλάβουν την εξουσία οι ομοϊδεάτες τους. Οι πιο πεσιμιστές βλέπουν τα Βαλκάνια να παίρνουν και πάλι φωτιά.

Ο άνθρωπός μας, πάλι, τα έχει καλά με τη συνείδησή του. Δεν είναι και λίγο.