Η ευθύνη ανήκει στα λεωφορεία και στα τρένα…

«Δεν με ανησυχεί ότι νικήσαμε μόνο 1-0, διότι η νίκη ήταν το ζητούμενο. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι για μια ακόμη φορά δεν ήμασταν αποτελεσματικοί και δεν εκμεταλλευτήκαμε τις ευκαιρίες που δημιουργήσαμε» είπε ο Πέδρο Μαρτίνς μετά το τέλος του ματς του Ολυμπιακού με τον Ιωνικό. Εγώ θα έλεγα ότι θα έπρεπε να τον απασχολούν και τα δύο – και ότι ο Ολυμπιακός νίκησε πάλι μόνο και μόνο γιατί πέτυχε ένα γκολ παραπάνω από τον αντίπαλό του και ότι η ομάδα του δεν είναι αποτελεσματική. Διότι και τα δύο είναι ενδείξεις πως κάτι δεν λειτουργεί καλά. Κι αυτό είναι λόγος προβληματισμού.

Ιδρώτας

Με τον Ολυμπιακό ισχύει φέτος το εξής αντιφατικό: θα μπορούσε στο πρωτάθλημα να έχει εννέα νίκες σε εννέα ματς, μολονότι τα πραγματικά καλά παιχνίδια του αγνοούνται. Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε τον Ατρόμητο γιατί ο Τικίνιο δεν έσπρωξε την μπάλα στα δίχτυα από μισό μέτρο και δεν κέρδισε τον ΠΑΟ παρόλο που για 60 λεπτά – τουλάχιστον – το ματς ήταν ένα κανονικό μονότερμα. Και στα δυο αυτά ματς είχε παράπονα από τη διαιτησία, αλλά με αυτά έχει μάθει να ζει. Αυτό στο οποίο δεν μας έχει συνηθίσει είναι να έχει εικόνα ομάδας που κάνει μόνο βαθμοθηρία, δηλαδή που περιορίζεται αποκλειστικά στο να είναι λίγο καλύτερη από τον αντίπαλό της και απλά να κερδίζει. Διότι αυτό είναι το παράξενο χαρακτηριστικό του εφετινού Ολυμπιακού: δεν ήταν χειρότερος σε κανένα ματς από αντίπαλό του στο πρωτάθλημα, αλλά σε όλα τα ματς τα καλά του διαστήματα είναι σχετικά μικρά. Και για αυτό και οι νίκες του είναι συνήθως στο γκολ κι έρχονται με ιδρώτα.

Διάγνωση

Μπορεί μια ομάδα να προβληματίζεται γιατί κερδίζει; Θα έλεγα ότι ένας προπονητής επιβάλλεται να προβληματίζεται πρώτα από όλα για το παιχνίδι της ομάδας – αν μάλιστα το κάνει ενώ η ομάδα κερδίζει, πρέπει να ευγνωμονεί την τύχη του γιατί μπορεί να το κάνει χωρίς πίεση. Ο Μαρτίνς δίνοντας ένα δείγμα του προβληματισμού του, είπε ότι την Κυριακή «κάποιοι παίκτες έδειξαν σημάδια κόπωσης καθώς έλειπε η φρεσκάδα». Ωραία η διαπίστωση. Αλλά είμαι περίεργος για το τι θα κάνει μετά τη διάγνωση.

Ξέφυγε

Σε μια προηγούμενη τοποθέτησή του ο Μαρτίνς είχε εξηγήσει πολύ ωραία το πόσο δύσκολο είναι να δουλέψεις με παίκτες που έχουν τραβήξει πολύ κουπί εδώ και δυο χρόνια, το πόσο έχει περιπλέξει τη δυνατότητα προετοιμασίας μιας ομάδας η πανδημία και το πόσο δύσκολο είναι να προετοιμάζεις μια ομάδα που παίζει ματς Κυριακή, Πέμπτη, Κυριακή. Αυτή η δυσκολία είχε φανεί και την πρώτη χρονιά που βρέθηκε στον Ολυμπιακό. Την περίοδο 2018-19 στις εννέα πρώτες αγωνιστικές ο Ολυμπιακός ξεκίνησε με τρεις νίκες εντός έδρας (με Λεβαδειακό, Αστέρα, ΠΑΣ), πέρασε στη συνέχεια από τη Νέα Σμύρνη κερδίζοντας τον Πανιώνιο, έχασε από τον ΠΑΟΚ (άδικα γιατί ήταν πολύ καλός) και τον ΟΦΗ (δίκαια γιατί ήταν πολύ κακός), έφερε ισοπαλία με την ΑΕΚ και κέρδισε τον Απόλλωνα και τον Αρη. Στο ενδιάμεσο είχε στο Γιουρόπα Λιγκ μια ισοπαλία με την Μπέτις, μια ήττα από τη Μίλαν και δυο νίκες με την αδύναμη Ντουντελάνζ. Σήμερα τα αποτελέσματά του είναι καλύτερα στο πρωτάθλημα (7 νίκες και 2 ισοπαλίες είναι ρεκόρ πολύ καλύτερο από το 6 νίκες, 2 ήττες και μια ισοπαλία), αλλά το κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι και τότε από τις έξι νίκες του μόνο μια (αυτή με τον ΠΑΣ) ήταν εύκολη: όλες οι άλλες ήταν στο γκολ! Τι ακολούθησε τότε; Η νίκη με τη Μίλαν  (ένα ιστορικό αποτέλεσμα που έδωσε πρόκριση στους «32» του Γιουρόπα Λιγκ) και μια μεγάλη βελτίωση του επιθετικού παιχνιδιού στον β’ γύρο. Αλλά το πρωτάθλημα το κατέκτησε ο ΠΑΟΚ, που μέχρι ο Ολυμπιακός να βρει βηματισμό ξέφυγε.

Μεγάλες

Ο Μαρτίνς πρέπει να λύσει φέτος τα όποια προβλήματα πιο νωρίς: δεν είναι απλό να το κάνει, αλλά αν δεν το κάνει η πίεση στην ομάδα θα μεγαλώσει καθώς οι απαιτήσεις από τον Ολυμπιακό είναι πάντα μεγάλες. Ενώ στον ΠΑΟΚ είναι όλοι ευχαριστημένοι ό,τι κι αν συμβεί: η ήττα π.χ. από την Κοπεγχάγη δεν δημιούργησε κανένα απολύτως πρόβλημα διότι κανείς από τον ΠΑΟΚ δεν περιμένει τίποτα πέρα από νίκες στο πρωτάθλημα. Η κάθε ομάδα έχει τη φυσιογνωμία και τα χαρακτηριστικά της. Στον ΠΑΟΚ ή στην ΑΕΚ, που κυνηγάνε τον Ολυμπιακό, κάθε νίκη είναι ένεση ηθικού, όπως κι αν έχει έρθει. Ο Ολυμπιακός έχει πάντα την υποχρέωση να παίζει και καλό ποδόσφαιρο. Αυτό θα έπρεπε να προβληματίζει τον προπονητή του κι όχι αν θα βγουν οι μεταγραφές π.χ. Το λέω γιατί μοιάζει πολλούς να τους ενδιαφέρει αυτό το δεύτερο πιο πολύ.

Επεισόδια

Ομολογώ ότι έχω μεγάλη περιέργεια να δω τι θα αποφασίσει ο αθλητικός δικαστής για όσα έγιναν στον Βόλο στο ματς της τοπικής ομάδας με τον Αρη. Το λέω γιατί ενώ είναι δεδομένο ότι είχαμε επεισόδια η διήγηση των εμπλεκομένων για το τι συνέβη είναι απολύτως διαφορετική. Ο υπεύθυνος της ομάδας του Βόλου Αχιλλέας Μπέος είπε ότι δεν έπρεπε να γίνει το ματς διότι «κάποιοι εκατοντάδες αλήτες ταξίδεψαν στον Βόλο από τη Θεσσαλονίκη και συγκρούστηκαν με την αστυνομία εκτός γηπέδου». Εριξε την ευθύνη και στον αστυνομικό διευθυντή Βόλου και είπε ότι «ο Αρης δεν έχει καμία ευθύνη για την αλητεία». Οι οργανωμένοι του Αρη έβγαλαν μια ανακοίνωση στην οποία παρουσιάζουν τη δική τους ολότελα διαφορετική εκδοχή: ισχυρίζονται πως όσοι ήταν στο γήπεδο είχαν αγοράσει κανονικά εισιτήριο, πως παρ’ όλα αυτά τους αρνήθηκαν την είσοδο και πως ό,τι έγινε έγινε εξαιτίας της άρνησης του διοικητικού ηγέτη του Βόλου να τους αφήσει να μπουν στο γήπεδο. Τονίζουν μάλιστα πως ενώ οι ίδιοι αγόρασαν κανονικά εισιτήρια, η ομάδα του Βόλου αρνήθηκε να τους επιτρέψει την είσοδο, ενώ πριν από λίγες μέρες είχε ανοίξει κανονικά τις θύρες του Πανθεσσαλικού στους οπαδούς της ΑΕΚ.

Ευθύνη

Δεν μπορώ να ξέρω ποιος έχει δίκιο: αυτό που λέω είναι ότι οι Αρχές πρέπει να ψάξουν να βρουν τι ακριβώς έγινε κι όχι να βγει μια απόφαση του αθλητικού δικαστή χωρίς έρευνα. Επίσης πρέπει κάποιος να μας εξηγήσει τι ισχύει επιτέλους. Επιτρέπονται οι μετακινήσεις οπαδών; Δεν επιτρέπονται; Κάνει ο καθένας ό,τι γουστάρει; Υπάρχει πλαίσιο και ποιες είναι οι ποινές για όποιον δεν το τηρεί; Αλλά τι ρωτάω τώρα! Λες και υπάρχει καμιά κυβέρνηση που ενδιαφέρεται για το ποδόσφαιρο. Ωρα είναι να ρίξει την ευθύνη των μετακινήσεων στα λεωφορεία, στα τρένα κ.λπ.