Αναλύσεις

Εχουν ήδη εμφανιστεί δύο σχολές ανάλυσης για τα κίνητρα που θα καθορίσουν την ψήφο όσων φτάσουν πίσω από τα κιναλίτικα παραβάν – τι κι αν οι δημοσκόποι δηλώνουν ευθέως πως δυσκολεύονται ακόμη και να προσδιορίσουν τη σύνθεση του εν λόγω εκλογικού σώματος; Οι θιασώτες της πρώτης, λοιπόν, προτάσσουν ως καθοριστικό παράγοντα τον αντισυριζαϊσμό των υποψηφίων. Σύμφωνα με το σκεπτικό τους, όσο πιο ξεκάθαρα αποτάσσουν εκείνοι την κατά Τσίπρα προοδευτική διακυβέρνηση, τόσο πιο πιθανό είναι να δελεάσουν τους ψηφοφόρους που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ να επιστρέψουν στην παλιά τους κομματική στέγη – μια κι αυτοί πιθανότατα δεν τρέφουν πια αυταπάτες για το είδος του κόμματος που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Οσοι ανήκουν στη δεύτερη, πάλι, βλέπουν σαν κλειδί – που θα ανοίξει την πόρτα του αρχηγικού γραφείου στη Χαριλάου Τρικούπη – το αντιδεξιόμετρο. Ο υποψήφιος ο οποίος θα πείσει τους εκλογείς ότι ειλικρινά δεν προτίθεται να συνεργαστεί μετεκλογικά με τη ΝΔ θα διεκδικήσει με αξιώσεις την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, λένε.

Πρόβλημα
Στη δική τους οπτική γωνία, η κυβερνητική σύμπραξη με τον παραδοσιακό αντίπαλο ήταν εκείνη που κόστισε στο κόμμα τη θέση του στον δικομματισμό. Οποια ανάγνωση κι αν διαλέξει κανείς ως κοντινότερη στην αλήθεια, όμως, θα πέσει πάνω σε ένα πρόβλημα. Οι όρκοι στην αυτονομία του Κινήματος φτιάχνουν ωραία προεκλογικά αφηγήματα ενόψει της εσωκομματικής κάλπης. Παραβλέπουν, ωστόσο, την πεζή πραγματικότητα μιας εθνικής αναμέτρησης σε συνθήκες πόλωσης: στις διπλές κάλπες τα μικρότερα κόμματα συνήθως πιέζονται – αφού τότε οι περισσότεροι πολίτες ψηφίζουν για κυβέρνηση, προκειμένου να αποφευχθεί η παρατεταμένη πολιτική αστάθεια. Με άλλα λόγια, σε μια τέτοια περίπτωση – που δεν είναι διόλου απίθανη εξαιτίας της απλής αναλογικής – ο τρίτος μπορεί να αναδειχθεί σε ρυθμιστή μόνο εφόσον δηλώσει ευθέως τη διάθεσή του να ρυθμίσει το πολιτικό σκηνικό. Μόνο, δηλαδή, εφόσον εμφανιστεί ως ο κεντρώος εταίρος που είτε θα περιορίζει τις δεξιές ορμές της ΝΔ, είτε θα συγκρατεί τον ΣΥΡΙΖΑ από τη ροπή του στον λαϊκισμό. Αρα, πόσο θα εξυπηρετήσουν τελικά τον κεντροαριστερό σκοπό της πραγματικής επιστροφής στο προσκήνιο οι προεκλογικές στοχεύσεις που αποκλείουν κατηγορηματικά τις κυβερνητικές συνεργασίες στο μέλλον;