Στο έλεος των ζόμπι

Η πανδημία έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Σε όλα τα επίπεδα. Και οι προβλέψεις για το επόμενο διάστημα είναι μαύρες: επιστημονικές πηγές συγκλίνουν ότι μέχρι τα Χριστούγεννα ο αριθμός των κρουσμάτων θα είναι δυσθεώρητος, όπως και εκείνων που θα καταλήξουν στις Εντατικές, αλλά και εκείνων που θα καταλήξουν εντελώς μέσα σε αυτές. Ο κοινός παρανομαστής τους είναι ένας: δεν εμβολιάζονται. Ετσι, δεν απειλούν μόνο τους άλλους, αλλά ουσιαστικά παίζουν ρώσικη ρουλέτα: απειλούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Βλέπουν τι συμβαίνει, μετράνε κάθε μέρα θανάτους που συνεχώς αυξάνονται, ξέρουν ότι αυτοί που πεθαίνουν είναι κατά 90% επίσης αρνητές και όμως, παρ’ όλα αυτά, επιμένουν. Αν αυτό δεν το ζούσαμε και κάποιος έλεγε ότι μπορούσε να συμβεί, θα τον περνούσαν όλοι για τρελό. Αν δεν το δεις, δεν το πιστεύεις. Είναι τόσο αδιανόητο που καλά καλά δεν μπορείς να το πιστέψεις ακόμα κι όταν το βλέπεις μπροστά σου να σπέρνει καθημερινά τον θάνατο. Ακατανόητα, αναίτια, χωρίς σταματημό: όπως στις ταινίες με τα ζόμπι.

Αν λοιπόν η μεγάλη μάχη που έρχεται θα αφορά ακόμα μια φορά τις Εντατικές, υπάρχει και κάποια άλλη που φαίνεται σχεδόν εξίσου αναγκαία: χρειαζόμαστε επειγόντως ψυχιατρεία. Δυστυχώς, πολλά. Γιατί είναι πλέον ξεκάθαρο ότι μόνο αυτός ο κλάδος της επιστήμης μπορεί ίσως να βοηθήσει τόσους, αμέτρητους, ανθρώπους που έχουν αποφασίσει να παίξουν τη ζωή τους κορόνα γράμματα, όπως και των δικών τους, γιατί; Για βλακώδεις εξωπραγματικές ιδεοληψίες νεαντερταλικού χαρακτήρα. Ισως αν τους αναλάμβαναν οι ψυχίατροι πριν φτάσουν να τους πάρουν στα χέρια τους οι εντατικολόγοι, κάπως η κατάσταση να βελτιωνόταν.

Φυσικά κάτι τέτοιο ούτε μπορεί ούτε πρόκειται να συμβεί. Εκείνο όμως που μπορεί να συμβεί είναι να αποφασίσει η κυβέρνηση να τολμήσει και να επεκτείνει την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού. Αμεσα. Και ας σκούζουν αυτοί. Ας πάνε στα δικαστήρια. Ας κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά πρέπει να μπει αληθινός φραγμός. Τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν προχθές κλείνουν τους αρνητές σε ένα είδος «κουτιού» μέσα στην κοινωνία, όμως αυτό έχει δύο σοβαρά προβλήματα:

Πρώτον, ότι δεν πρόκειται να δουλέψει. Αφενός, η κόπωση είναι ήδη τεράστια. Και, αφετέρου, οι δυνάμεις που απαιτούνται για να επιβάλουν πραγματική τήρηση τέτοιων μέτρων σε όλους τους χώρους που είναι απαραίτητο είναι πολύ περιορισμένες και εκ των πραγμάτων ανίκανες να το πράξουν.

Δεύτερον, αυτού του είδους η περιθωριοποίηση μπορεί να ακούγεται «ηπιότερη» από τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, όμως στην πράξη, ακριβώς επειδή είναι διαρκής υπό συνθήκες που δύσκολα επιβάλλονται, θα λειτουργήσει ως εστία αναζωπύρωσης όλης αυτής της λογικής. Κατά κάποιον τρόπο είναι σαν να ρίχνει λάδι στη φωτιά – και έτσι θα λειτουργήσει από τους φανατικούς. Θα «ιδεολογικοποιήσει» ακόμα περισσότερο αυτή την παράνοια, με τη βοήθεια βέβαια πολλών αδίστακτων που δεν τους ενοχλεί καθόλου να κάνουν καριέρα επί πτωμάτων. Σίγουρα, όμως, θα ενισχύσει τον «ανένδοτο» χαρακτήρα αυτού του θλιβερού, ο Θεός να το κάνει, ετερόκλητου παρανοϊκού, ανεύθυνου και, τελικά, ουσιαστικά αδίστακτου φασιστικού στο βάθος του «κινήματος». Γιατί γι’ αυτό μιλάμε: ο αντιεμβολιασμός είναι ένας πραγματικός σύγχρονος μεταλλαγμένος φασισμός, βαριάς μάλιστα μορφής.

Η κυβέρνηση πρέπει να το καταλάβει αυτό το γρηγορότερο δυνατό. Και να λάβει την απόφαση να τολμήσει να συγκρουστεί πραγματικά και κατά μέτωπο με όλο αυτό το τέρας. Τώρα. Οχι αύριο. Αύριο θα είναι πια αργά. Και είναι πολύ σοβαρό το ενδεχόμενο αυτή τη στιγμή και να ενισχύεται το κακό, αλλά και να βαδίζει αργά προς τον μονόδρομο της υποχρεωτικότητας – γιατί στο τέλος εκεί θα καταλήξει. Ας το κάνει λοιπόν μια ώρα αρχύτερα, μπας και σωθούν και μερικές ζωές, αυτών ειδικά που έχουν αποφασίσει να αυτοκτονήσουν χωρίς να ξέρουν ούτε και οι ίδιοι το γιατί.