«Λίγο πριν την 3η δόση»

Δεν θα ξεμπλέξουμε εύκολα. Εδώ είμαστε και θα το δούμε. Τις λίγες φορές που προσπάθησα να μιλήσω με ήπιο τρόπο σ’ έναν δυο αντιεμβολιαστές έπεσα σε τοίχο με το κεφάλι. Τι τοίχος δηλαδή. Γρανίτης. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προξένησε, όχι η επιχειρηματολογία, ένα μείγμα αερολογίας με επιστημονικοφανή ορολογία, αλλά το μένος με το οποίο εκφραζότανε.

Θυμάμαι κάποτε (πρώτα χρόνια μεταπολίτευσης) μια αφίσα ενός θεατρικού έργου του Ντάριο Φο που είχε για τίτλο: «Ο εργάτης ξέρει 400 λέξεις, το αφεντικό δυο χιλιάδες. Γι’ αυτό είναι αφεντικό». Το θυμήθηκα ακούγοντας αυτούς τους φανατισμένους αντιεμβολιαστές. Το λεξιλόγιο ήταν τόσο φτωχό, και ρημαγμένο που λες, ή μάλλον ξαναλές κι ας μην σ’ ακούει κανείς, είναι θέμα παιδείας, πώς να το κάνουμε τώρα.

Οταν οι μαθητές μας είναι τελευταίοι στην κατανόηση κειμένου στην Ευρώπη, τι μπορεί να περιμένεις; Χωρίς να φτάσουμε στην υπερβολή της φράσης «Είμαι όσες λέξεις ξέρω» (που δεν την υποτιμώ, την προσπερνώ για να κάνω πιο εύκολη τη συζήτηση) αν προσέξουμε έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να μιλήσει, ή γιατί μια ασθένεια του στέρησε το λόγο, ή μια εκ γενετής πάθηση (όχι δεν μιλάω για τους κωφούς, αυτοί έχουν πλούσιο λεξιλόγιο μέσω της νοηματικής) θα δούμε ότι πολλές φορές επειδή ο ασθενής δεν έχει λέξη να ονοματίσει το αίσθημά του, καταφεύγει σε άναρθρες κραυγές που κορυφώνονται και ξεσπούν σε έναν άγριο θυμό, μια φοβερή ανεξέλεγκτη επιθετικότητα, ή άλλοτε πέφτουν σε μια καταθλιπτική κατάσταση που συνοδεύεται συνήθως από ένα βουβό κλάμα. Το ίδιο σχεδόν βλέπω στα πρόσωπα, στις εκφράσεις, στα συνθήματα, και στη γλώσσα του σώματος όλων αυτών των ΑΝΤΙ.

Δεν σας κάνει εντύπωση ότι μόνο οι αντιεμβολιαστές κάνουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας; Οι άμοιροι οι εμβολιασμένοι αν  θέλουν να διαμαρτυρηθούν (και δικαίως) άντε να κάνουν μια διάλεξη ή το πολύ μια σιωπηλή πορεία. Το νόστιμο είναι ότι στις λαοσυνάξεις αυτές των αρνητών δίπλα (τι δίπλα δηλαδή, σημαιοφόροι) είναι ένα παπαδαριό, κάτι θεούσες, κάτι κολλυβοδιάκοι να κραδαίνουν εικονίσματα θυμιατά με ελληνικές σημαίες και ταμπούρλα. Ας μη μιλήσουμε για την ορθογραφία και το συντακτικό των συνθημάτων. Εχω δει εγώ «ΕΝΒΟΛΙΟ» και «ΚΑΤΟ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ». Κι αυτά είναι τα πιο ανώδυνα, δεν θέλω να περάσω στα πιο σκληρά γιατί φοβάμαι τα αντίποινα.

Οχι βέβαια ότι η γλώσσα καλοπερνάει και στο στόμα των πολιτικών ανδρών. Είχα την ατυχία να δω έστω και για λίγο τον κ. Γιώργο Παπανδρέου να δίνει συνέντευξη στον κ. Χατζηνικολάου. Οπου αφού μας καθησύχασε ότι δεν θέλει να πάρει καμία ρεβάνς, κι ότι διαθέτει το «πολιτικό γονίδιο της οικογενείας», σε μια στιγμή πολιτικής έξαρσης εκστόμισε το εξής ελληνοπρεπέστατο. «Αυτό θα κοστίσει την Ευρώπη, άρα θα κοστίσει και την Ελλάδα».

Τι είπατε;

Δεν άκουσα.

Ορίστε;

Συγνώμη κύριε ποιος είστε;

Αααα. Χαίρω πολύ.