Δεξιός κι αριστερός λαϊκισμός

Εξεπλάγην από τις πολλαπλές αναφορές στο άρθρο μου της προηγούμενης Δευτέρας για τον νεαρό από τη Λάρισα, που το 2011 μούντζωνε στην παρέλαση και σήμερα είναι επαγγελματίας στην πόλη του. Πολλά από τα δημοσιεύματα, όμως, έκαναν ό,τι εγώ απέφυγα: αναφέρονταν επωνύμως στον νεαρό, έκαναν υποτιμητική μνεία στο επάγγελμά του και, γενικώς, του επιφύλασσαν μια συνολική απαξία.

Προφανώς δεν ήταν αυτός ο στόχος μου. Κάθε επάγγελμα είναι σημαντικό, οι κοινωνίες εξαρτώνται από τα επαγγέλματα των ανθρώπων. Μέσω της ιστορίας του συγκεκριμένου προσώπου, που τότε αποθέωναν οι «προοδευτικοί» και σήμερα τον εκφράζουν οι ψεκασμένοι ακροδεξιοί, απέδειξα ότι ο φανατισμός, ο ανορθολογισμός και η άγνοια κάνουν τους ανθρώπους αθύρματα εξουσιαστικών σχεδίων στην υλοποίηση των οποίων προσφέρονται ανυποψίαστοι. Κι ότι το δήθεν προοδευτικό αντιμνημόνιο του 2010-15 ήταν, απλώς, μια οργανωμένη υπονόμευση της δημοκρατικής πολιτείας για πολιτικές ιδιοτέλειες εκπροσώπων των άκρων, δεξιών κι αριστερών.

Από την άποψη αυτή, βεβαίως, είναι λάθος και η προσέγγιση «Πού ‘σαι νιότη που ‘λεγες πως θα γινόμουν άλλος», με τον οποίο διάφορα σάιτ διαχώρισαν τη δραστηριότητα του νεαρού του τότε από το σήμερα, για να πουν ότι τότε ήταν καλός αλλά σήμερα όχι. Αυτό που ήταν τότε παραμένει και σήμερα: συνωμοσιολόγος, εύπιστος στον λαϊκισμό και, τελικά, υποχείριος διαφόρων εκφραστών του. Δεξιών κι αριστερών.