Κλέφτες και αστυνόμοι

Λυπάμαι που θα πάρω μία θέση αντίθετη προς το κοινό αίσθημα, αλλά στο πρόσφατο περιστατικό στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μγηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, στην Κρήτη, διαπιστώνω μία μικρή, πλην αισθητή, πρόοδο στο ζήτημα της ανομίας εντός των πανεπιστημίων και μάλιστα πρόοδο που είναι στο πνεύμα των υποδείξεών μου από τούτη τη στήλη στο πρόσφατο παρελθόν.

Τι του έκαναν του κοσμήτορα της σχολής τα «παιδιά»; Τον κράτησαν επί τετράωρο κλεισμένο στο γραφείο του. Με άλλα λόγια, τον έθεσαν υπό κράτηση, όπως θα μπορούσε να κάνει η Αστυνομία για κάποιον που διαπράττει κάτι επιλήψιμο. (Ο κοσμήτωρ, συγκεκριμένα, εμπόδισε κάποιους φοιτητές να βελτιώσουν εικαστικά τα κτίρια της σχολής με τις αφίσες τους…) Θα του μίλησαν λίγο απότομα ίσως και απρεπώς, δεν αμφιβάλλω. Ετσι όμως δεν γίνεται και όταν σε πιάνει η Αστυνομία; Αυτό δεν βλέπουμε στις ταινίες; Επομένως, δεν χωρεί αμφιβολία ότι σημειώνεται πρόοδος στην αστυνόμευση των πανεπιστημίων από τα «παιδιά». Αντί να προπηλακίσουν τον κοσμήτορα και να χειροδικήσουν, τον έθεσαν υπό κράτηση. Πολιτισμός, εν σχέσει με τη σφαλιάρα! Εχω άδικο; Εσείς που διαβάζετε τώρα τη στήλη υποψιάζομαι ότι θα διαφωνείτε. Αλλά η πρυτανεία του πανεπιστημίου συμφωνεί μαζί μου, αφού ανακοίνωσε ότι θεωρεί το περιστατικό λήξαν, δηλαδή, ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Επανέρχομαι, ως εκ τούτου, στην ταπεινή μου πρόταση προς τις πρυτανείες ανά την επικράτεια: παραχωρήστε στα «παιδιά» χώρους για να φτιάξουν τα κρατητήριά τους – ούτως ή άλλως, τους επιτρέπετε να καταλαμβάνουν χώρους για «στέκια» και τα συναφή. Αν το τολμήσετε αυτό, θα μπορείτε να διαπραγματευθείτε μαζί τους και τους όρους λειτουργίας των κρατητηρίων, δηλαδή τους όρους κράτησης. Σταδιακά, μπορεί να τους κάνετε να δεχθούν και το habeas corpus και να προχωρήσουν στη σύσταση κάποιου υποτυπώδους δικαστικού συστήματος δικού τους. Σας συμφέρει στο κάτω κάτω, τη δική σας καθημερινότητα βελτιώνει ο εξανθρωπισμός της αστυνόμευσης που ασκείται τώρα εντός των πανεπιστημίων. Εις βάρος σας ασκείται αυτή η αστυνόμευση! Εσείς είστε, αν δεν το έχετε καταλάβει, στον ρόλο των κλεφτών, ενώ τα «παιδιά» είναι οι αστυνόμοι. Γιατί, λοιπόν, δεν διεκδικείτε τα δικαιώματά σας;

SCRIPTA MANENT
Ελαβα μία επιστολή από τον αναγνώστη κ. Ευάγγελο Κωστέα, στην οποία θεωρώ ότι έχω υποχρέωση να απαντήσω δημοσίως. Με αφορμή την πρόσφατη νεκρολογία της στήλης για τη Φώφη Γεννηματά, ο κ. Κωστέας σημειώνει: «Προ ολίγων μηνών, είχατε γράψει, για τη συγκεκριμένη πολιτικό, “Η Φώφη (επάγγελμα) Γεννηματά” (αναπαράγοντας μια ρήση του Θεόδωρου Πάγκαλου, την οποία επιλέγω να αφήσω ασχολίαστη). Δηλαδή, στο τότε σημείωμά σας, είχατε υποτιμήσει πολιτικά την αείμνηστη, δυστυχώς, Φώφη Γεννηματά. (No comments). Αλλά επιζεί η λατινική φράση “Scripta manent verba volant”! (Θεωρώ ότι δεν χρειάζεστε να σας τη μεταφράσω…) Αρα, εσείς οι δημοσιογράφοι, αλλά και οι πολιτικοί, οφείλετε να προσέχετε τι γράφετε και τι

λέτε… Το καταλαβαίνετε; Είναι (τόσο) απλό!».

Βεβαίως τα γραπτά μένουν, αγαπητέ κ. Κωστέα, αλλά γιατί συγχέουμε το ανθρώπινο με το πολιτικό; Ο τρόπος με τον οποίο η μακαρίτισσα χειρίστηκε το θέμα της υγείας της, το υψηλό ήθος που επέδειξε στην τελική πράξη της ζωής της, δεν έχουν σχέση με αυτό που αντπροσώπευε ως πολιτικός όσο ζούσε. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Οι πολιτικοί είναι άνθρωποι (περιέργως, θα πείτε οι κυνικοί, αλλά τι να κάνουμε, είναι…) και, ασφαλώς, η ανθρώπινη φύση τους επιδρά στην πολιτική τους δράση. Ομως, η ανθρώπινη αξία τους δεν δικαιώνει την όποια πολιτική τους προσφορά. Η Φώφη Γεννηματά δεν παύει να είναι μία πολιτικός μετρίων δυνατοτήτων και μετά θάνατον. Δεν προάγεται αυτομάτως στον ανώτερο βαθμό, επειδή ο θάνατός της ήταν ηρωικός και μας συγκίνησε. Ούτε καταργείται η λογική, επειδή επικράτησε το συναίσθημα.

Καταλαβαίνω ότι, σε τέτοιες καταστάσεις, το δημόσιο ήθος στη χώρα μας καθορίζεται από την παρερμηνεία μιας φράσης του Παύλου (ο Λένιν του Χριστιανισμού…) σε κάποια από τις επιστολές του. Λέμε ότι «ο νεκρός δεδικαίωται» και εννοούμε ότι διαγράφονται από τον δημόσιο λόγο και τη μνήμη οι αποτυχίες, τα ελαττώματα και οι αδυναμίες του νεκρού, ενώ το νόημα της φράσης είναι ότι ο άνθρωπος με τον θάνατό του απαλλάσσεται από τον κίνδυνο της αμαρτίας. Υπό την έννοια αυτή, μετά τον θάνατό της η Φώφη δεν έχει πια τη δυνατότητά της να κάνει άλλα λάθη. Εκείνα που έκανε όμως παραμένουν.