Αέρισμα

Βήχας, ιοί γρίπης, συγχρωτισμός και βαριά πυκνή ατμόσφαιρα επιβραδύνουν τους ρυθμούς εργασίας, επισημαίνει στο βιβλίο του «Healthy Buildings: How indoor spaces drive performance and productivity» ο Τζόζεφ Αλεν, καθηγητής στην έδρα Δημόσιας Υγείας στο Χάρβαρντ. Σκοπός του είναι, γράφοντας για την καλή υγεία των κτιρίων, να στρέψει την προσοχή όλων στις λεπτομέρειες ποιοτικής διαφοράς στον χώρο εργασίας. Στην Covid εποχή αλλάζει η προσέγγιση του ιδανικού γραφείου-χώρου εργασίας. Η πιο ελκυστική λεπτομέρεια στον χώρο δεν θα αφορά τον λευκό μινιμαλισμό των ντιζάιν επίπλων. Δεν θα είναι οι τσαχπινιές των γκάτζετ αντικειμένων εκείνες που θα «αιχμαλωτίζουν» τους νεότερους σε ηλικία εργαζομένους για να παραμείνουν περισσότερο χρόνο στο γραφείο έχοντας παρασυρθεί σε παραγωγικό παροξυσμό. Στην παρούσα συνθήκη το πιο ποθητό στοιχείο είναι και το πιο ουσιώδες: καθαρός, φρέσκος αέρας.

Αυτό ακριβώς που μάθαιναν οι αρσακειάδες στα γυμνασιακά τους χρόνια από τις καθηγήτριες των οικοκυρικών γίνεται σήμερα η πολύτιμη σύσταση από τους ειδήμονες της δημόσιας υγείας. Μαζί με κάποιες θείες του παρελθόντος οι οποίες μιλούσαν εμμονικά στις νεαρότερες συγγενείς τους για το αέρισμα. Οι ιέρειες των οικογενειακών τελετουργικών θεωρούσαν υψηλό καθήκον κάθε πρωί να ανοίγουν τα παράθυρα για να «ξεμυρίσει» το δωμάτιο από τα χνώτα του νυχτερινού ύπνου. Λες και ο ύπνος της νύχτας άφηνε τέρατα και φαντάσματα σκορπισμένα στο δωμάτιο.

Ωστόσο στο πλαίσιο της πανδημίας το άνοιγμα του παραθύρου δεν έχει τον ίδιο συμβολισμό. Τώρα το ανοίγω το παράθυρο του γραφείου σημαίνει ότι έρχεται αέρας από έξω για να διαλύσει τα μικρόβια που μεταφέρονται από τις ανάσες όσων εργάζονται στον ίδιο χώρο. Γιατί σε μια συνηθισμένη ημέρα κάθε εργαζόμενος ανασαίνει 6.000 φορές. Και σε ένα υγιές κτίριο ο αέρας από το εξωτερικό περιβάλλον εισέρχεται φιλτραρισμένος στο εσωτερικό του χώρου εργασίας. Αυτή η λεπτομέρεια κάνει όλη τη διαφορά: άλλο η «επιτρεπτή ποιότητα αέρα στο εσωτερικό του κτιρίου» και άλλο ο «αέρας καλής ποιότητας». Δεν χρειάζεται να αναρωτηθούμε για το αυτονόητο. Ούτε οι κυβερνήσεις ούτε ο ιδιωτικός τομέας έχουν θέσει προτεραιότητά τους τον καθαρισμό του αέρα που αναπνέει ο κόσμος σε κλειστούς χώρους το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας τους.