Ωρα τολμηρών αποφάσεων

Οι ελπίδες όλων μας για ένα τέλος της πανδημίας αποδείχτηκαν φρούδες. Δυστυχώς οι αριθμοί των κρουσμάτων και ιδιαίτερα των νοσηλειών και των θανάτων δεν εξελίσσονται καλά.  Μέσα στον μήνα που μόλις πέρασε ξεπεράσαμε τους 1.000 νεκρούς. Οι προοπτικές για τις εβδομάδες που έρχονται είναι ακόμα χειρότερες, καθώς ο καιρός χειμωνιάζει και όλοι μας μαζευόμαστε σε κλειστούς χώρους. Αν αυτή η κατάσταση αφεθεί ανεξέλεγκτη, το σύστημα, οι δομές και οι εργαζόμενοι υγείας θα συνεχίσουν να πιέζονται εξαντλητικά και θα θρηνήσουμε τουλάχιστον 2.500 νεκρούς μέχρι το τέλος του χρόνου.

Οι εμβολιασμοί αποτελούν την οριστική και ολοκληρωτική λύση στο πρόβλημα. Τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Ολα τα προαναφερθέντα δυσάρεστα θα μπορούσαμε να τα αποφύγουμε αν ως κοινωνία είχαμε πετύχει ένα ψηλότερο ποσοστό εμβολιασμού κατά 10-15%. Οι πολλοί ακόμα ανεμβολίαστοι συμπολίτες μας αποτελούν ένα μεγάλο, θανατηφόρο πρόβλημα!

Αναρωτιόμαστε όλοι, επιστήμονες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, αλλά και ο κάθε υγιώς σκεπτόμενος πολίτης, τι θα μπορούσε να γίνει για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Η καθ’ ύλην αρμόδια να πάρει αποφάσεις, η κυβέρνηση, έχει επιλέξει την τακτική του χαϊδέματος των ανεμβολίαστων και εξακολουθεί να επαγγέλλεται την πειθώ και κάποια αναιμικά μέτρα που είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσο μπορούν να μεταβάλουν την τρέχουσα κατάσταση και να αποτρέψουν την εξελισσόμενη καταστροφή. Εχει επικρατήσει ένας αδιανόητος εφησυχασμός. Σύντομα η κυβέρνηση θα βρεθεί μπροστά σε ένα πιεστικό δίλημμα που δεν θα μπορεί πλέον να αποφύγει υπό το βάρος του τέταρτου κύματος της πανδημίας που όσο πάει και θεριεύει: Θα πρέπει είτε να πάρει αποφάσεις για κλείσιμο δραστηριοτήτων (λοκντάουν) ή να προχωρήσει άμεσα σε ουσιαστική επέκταση της υποχρεωτικότητας των εμβολιασμών και σε άλλους τομείς και κοινωνικές δραστηριότητες. Τα λοκντάουν έχουν δικαίως αποκλειστεί από την κυβέρνηση καθώς έχουν μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό κόστος και αδικούν την προσπάθεια της πλειονότητας της κοινωνίας που έχει εμβολιαστεί. Μένουν λοιπόν οι εμβολιασμοί.

Υπάρχουν μια σειρά από μέτρα που η κυβέρνηση δεν έχει πάρει. Υπάρχουν κλάδοι και δραστηριότητες που αντιμετωπίζονται με ευχολόγια. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Εκκλησίας, όπου ναι μεν η επίσημη Εκκλησία έχει πάρει θέση ξεκάθαρα υπέρ του εμβολιασμού, αλλά μεγάλος αριθμός ιερωμένων που καθοδηγούν το ποίμνιο λειτουργεί διαφορετικά. Σε άλλες περιπτώσεις η ανακολουθία είναι χαρακτηριστική. Στα νυχτερινά μαγαζιά όπου η είσοδος επιτρέπεται μόνο σε εμβολιασμένους και νοσήσαντες, το προσωπικό μπορεί να είναι ανεμβολίαστο και να εργάζεται με rapid ή μοριακό τεστ. Τους ελέγχους σε αυτά τα μαγαζιά τους κάνουν αστυνομικοί που οι ίδιοι μπορεί να είναι ανεμβολίαστοι.

Ενα πλήθος αξιόλογων επιστημόνων έχει εκτενώς και πειστικά επιχειρηματολογήσει υπέρ της επέκτασης της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού. Ο στοχευμένος υποχρεωτικός εμβολιασμός σε επαγγελματίες που έρχονται σε επαφή με μεγάλο αριθμό πολιτών σε εστίαση, φιλοξενία, σώματα ασφαλείας και άμυνας θα βοηθούσε σημαντικά για να περάσει το μήνυμα της αποφασιστικότητας που τόση ανάγκη έχει σήμερα η κοινωνία και ιδιαίτερα οι πολλοί αναποφάσιστοι που προσβλέπουν σε στιβαρή καθοδήγηση από την κυβέρνηση για να πειστούν.

Υπάρχει βέβαια και η τρίτη επιλογή. Να μη γίνει τίποτα ουσιαστικό και να αφεθεί η κατάσταση να εξελιχθεί ως έχει, με την ελπίδα ότι αργά ή γρήγορα θα ξεθυμάνει. Η τακτική αυτή δυστυχώς είναι αδιέξοδη και άτολμη και θα είναι πολύ ζημιογόνα για όλους. Η χαλαρότητα απέναντι στους αντιεμβολιαστές είναι ένα σοβαρό σφάλμα που έχει συνεχές υγειονομικό, κοινωνικό, αλλά και πολιτικό κόστος.

Ο Ευάγγελος Μανωλόπουλος είναι καθηγητής Φαρμακολογίας, Φαρμακογονιδιωματικής και Ιατρικής Ακριβείας στο Ιατρικό Τμήμα, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Αλεξανδρούπολη & αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Φαρμακολογίας