NON PAPER

Αυτές οι στενάχωρες Δευτέρες
Ολες οι Δευτέρες του χρόνου – εκτός από την πρώτη Δευτέρα των διακοπών – έχουν μια μελαγχολία. Ειδικά αυτήν την εποχή που δεν έχεις συνηθίσει τη συννεφιά, που τα γυμνά σου πόδια κρυώνουν χωρίς να έχει ακόμη κρύο. Ολες τις Δευτέρες του χρόνου θέλεις να μείνεις λίγο παραπάνω στο κρεβάτι ακόμη και αν δεν συντρέχει λόγος (ας πούμε λόγω τηλεργασίας) να σηκωθείς. Ολες οι Δευτέρες του χρόνου σε στενεύουν κάπως ακόμη και αν είναι «ελεύθερες υπηρεσίας».

Ετσι ήταν και η χθεσινή Δευτέρα. Μια μέρα που ξεκίνησε μουντή και μέσιασε τρισχειρότερη. Η είδηση του θανάτου της Φώφης Γεννηματά έμοιαζε σαν μια δραματική φάρσα στην ίδια τη ζωή. Σαν κάτι που όλοι περίμεναν αλλά η ουτοπία ότι, τελικά, δεν θα συμβεί νικάει, προς στιγμή, την πραγματικότητα. Μέχρις ότου η δεύτερη πάρει τη μεγάλη ρεβάνς.

Σήμερα κλείνουν δύο εβδομάδες από την προπερασμένη Τρίτη που ανακοίνωσε ότι, λόγω προβλημάτων υγείας, αποσύρεται από τη μάχη διεκδίκησης της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ. Ακόμη και τότε, δεν περιμέναμε ότι το τέλος θα ερχόταν τόσο γρήγορα. Ολοι, συγκλονισμένοι από την είδηση που ξαναέβαλε, έστω και προσωρινά, την ενσυναίσθηση (παραχρησιμοποιημένη η λέξη αλλά, σε αυτήν την περίπτωση, ταιριάζει απόλυτα) στην πολιτική, της ευχηθήκαμε να κερδίσει και αυτήν τη μάχη. Παρόλο που γνωρίζαμε πως όταν οι γιατροί δεν προχωρούν σε επέμβαση σημαίνει ότι ο πόλεμος είναι χαμένος.

Γι’ αυτό και η χθεσινή είδηση ήταν ένα σοκ. Διότι υπάρχει κάτι πιο σοκαριστικό από το αναπάντεχο, αυτό, δηλαδή, που σου υπενθυμίζει ότι η ζωή είναι ό,τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια. Είναι τα «χρονικά προαναγγελθέντων θανάτων» που αποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι έχουν το κουράγιο να κάνουν σχέδια ακόμη και αν ξέρουν ότι το πιθανότερο είναι να μην προλάβει να τα συμπεριλάβει η ζωή.

Είναι και κάτι ακόμη. Η Φώφη, λόγω της ιδιότητάς της, ήταν μέσα στο σπίτι μας. Την ακούγαμε να μιλάει στη Βουλή ενώ πίναμε τον πρωινό μας καφέ. Η φωνή της «διέκοπτε» την κουβέντα με τους φίλους μας στον καναπέ του σπιτιού μας. Μας «μιλούσε» την ώρα που μαγειρεύαμε, κάναμε μπάνιο, κάναμε δουλειές. Χθες, δεν έφυγε, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, εν ενεργεία αρχηγός κόμματος αλλά ένας δικός μας άνθρωπος – ακόμη και αν διαφωνούσαμε, πολιτικά, μαζί της. Ετσι, νιώσαμε την ανάγκη να τηλεφωνήσουμε σε φίλους και συγγενείς, να μοιραστούμε μαζί τους το σοκ της είδησης που, στην πραγματικότητα, κρύβει τον φόβο του θανάτου.

Η γενναιότητα της αξιοπρέπειας
Μπορεί να διαφωνούσε κάποιος με την πολιτικό Φώφη Γεννηματά αλλά δεν μπορεί να μην της αναγνωρίσει τον εξαιρετικά αξιοπρεπή τρόπο με τον οποίον διαχειρίστηκε την ασθένειά της. Την ανακοίνωσε όταν έπρεπε – όπως οφείλουν όλοι οι πολιτικοί να κάνουν σε ανάλογες περιπτώσεις – και μετά αναφερόταν σε αυτήν σπανιότατα και πάντα με μετρημένα λόγια. Περισσότερο μάλιστα έχει αναφερθεί στον καρκίνο των γονιών της παρά στον δικό της. Ακόμη και όταν, για λόγους υγείας, έλειψε από ψηφοφορίες στη Βουλή και σχολιάστηκε αρνητικά γι’ αυτό, δεν δημοσιοποίησε την πραγματική αιτία. Και ξέρουμε τα υψηλά επιτόκια συμπάθειας που έχουν αυτές οι αναφορές. Ξέρουμε ανθρώπους που έχουν κάνει καριέρα (και πρώτη και δεύτερη και τρίτη) λόγω της ασθένειάς τους. Και στην πολιτική και στη show biz και στην πολιτική που μοιάζει με show biz. Η Φώφη Γεννηματά έδειξε ότι ξέχασε τον καρκίνο της και μας έκανε να τον ξεχάσουμε κι εμείς.

Και μια τραγική σύμπτωση. Η Φωφή Γεννηματά «έφυγε» στις 25 Οκτωβρίου, την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού. Μια ιδιότυπη, ας το πούμε έτσι, «Ημέρα της Γυναίκας». Σαν να λέει σε όλες εμάς «Πρόληψη κορίτσια, πρόληψη». Την ευχαριστούμε και γι’ αυτό.