Ευαγγελισμός, 10ος όροφος

Οδηγώ εναλλάσσοντας μανιωδώς τα ενημερωτικά ραδιόφωνα. Θέλω να ρουφήξω κάθε λέξη για εκείνη. Να ακούσω ιστορίες, αποχαιρετιστήρια λόγια, ακόμα και χιλιοειπωμένα κλισέ. «Πάλεψε μέχρι τέλους», «μια μαχήτρια της ζωής», «έδωσε μάθημα θάρρους και δύναμης», «ήταν γενναία». Δεν ξέρω αν ήθελε να είναι γενναία. Προσπαθώ να κάνω εικόνα στο μυαλό μου το αποκαμωμένο κορίτσι στον 10ο όροφο του Ευαγγελισμού. Τη γυναίκα που ένιωσε φόβο λίγο πριν από το τέλος. Ισως όχι για τον εαυτό της. Για όσους θα έμειναν πίσω. «Είναι εξαιρετικά δύσκολο να σκέφτεσαι ότι τα παιδιά σου μπορεί να μεγαλώσουν χωρίς εσένα» είχε πει. Στην εποχή της υπερπληροφόρησης και των «εξομολογήσεων» στα ΜΜΕ και των πιο προσωπικών βιωμάτων, εκείνη επέλεξε να μη δημοσιοποιήσει. Παρούσα σε κάθε κοινοβουλευτική διαδικασία, εξέπεμπε αισιοδοξία. Τόση, που την έκανε να μοιάζει άτρωτη. Ακόμα και η εισαγωγή στο νοσοκομείο αποτέλεσε έκπληξη.

Εδινε τη μάχη σιωπηλά, χωρίς να επιζητά άλλοθι στην ασθένεια για την πολιτική της δράση. Ψάχνω την τελευταία της δημόσια εμφάνιση. 7 Οκτωβρίου. Συζήτηση στη Βουλή για την ελληνογαλλική συμφωνία. Μόλις 18 μέρες πριν από τον επίλογο. Πώς βρήκε άραγε δύναμη να ασχοληθεί με τόσο πάθος με τα δημόσια, όταν το ιδιωτικό έκρυβε τόσο πόνο. Υπερνομάρχης Αθηνών, υφ. Υγείας, αν. υπουργός Παιδείας, Εσωτερικών, Εθνικής Αμυνας, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και του ΚΙΝΑΛ. Μια γυναίκα. Κι ας τσαντιζόμουν όταν προέτασσαν το φύλο της, γιατί το θεωρούσα τον ανάποδο σεξισμό. Στο σκληρό και κυνικό παιχνίδι της πολιτικής έπαιξε με κανόνες εντιμότητας και αφοσίωσης. Παρέλαβε το κόμμα έπειτα από τη σκληρή ήττα του 2015 στο 4,6%. Δακρυσμένοι πολιτικοί, με σπασμένη φωνή. Νέα παιδιά που ανέδειξε στα όργανα του κόμματος. Μία διαδρομή δύσκολη. Χάνει τον πατέρα της, 7 μήνες μετά τη μητέρα της, αρρωσταίνει η ίδια και η αδελφή της. Ολοι καρκίνο. Ελεγε τη λέξη.

Εφυγε την παγκόσμια ημέρα πρόληψης κατά του καρκίνου του μαστού. Τι ειρωνεία. «Το 1984, όταν αρρώστησε η μητέρα μου, πολύ δύσκολα μπορούσε να πει κανείς τη λέξη καρκίνος. Είχε καρκίνο στον μαστό. Ηταν ένα στίγμα για όλη την οικογένεια. Ενας από τους λόγους που επέλεξα να μιλήσω ήταν γιατί έπρεπε να το σπάσουμε. Η μητέρα μου είχε δίψα για τη ζωή που μας τη μετέδωσε. Χόρευε μέχρι την τελευταία στιγμή ακόμα και όταν της ήταν πολύ δύσκολο». Ετσι θέλω να φαντάζομαι και τη Φώφη. Να κάνει στο μυαλό της εικόνα ότι χορεύει. Ως την τελευταία στιγμή.