Νεκρολογίες

Στον αγγλοσαξονικό Τύπο η μεγαλύτερη πρόκληση για τους καλούς γραφιάδες είναι, λένε, οι νεκρολογίες. Τα κείμενα, δηλαδή, στα οποία πρέπει να παρουσιάσουν το πορτρέτο ενός δημόσιου προσώπου που μόλις πέθανε, ισορροπώντας μεταξύ της αντικειμενικής αποτίμησης του έργου του και της συναισθηματικής φόρτισης που πάντα προκαλεί ένας θάνατος. Το εγχείρημα δεν είναι καθόλου εύκολο. Γιατί ακόμη κι όσοι βλέπουν την απώλεια της ζωής ως τη μοναδική βεβαιότητα στη ζωή δεν είναι τόσο άνιωθοι ώστε να μην αντιλαμβάνονται πως οι πρώτες ώρες από το άκουσμα μιας είδησης τόσο τραγικής όσο ο θάνατος μιας 57χρονης γυναίκας από καρκίνο, φέρ’ ειπείν, δεν προσφέρονται για πολιτικο-αναλυτικές μπίζνες ας γιούζουαλ. Σχεδόν ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα έδειξε χθες να έχει επίγνωση του τρόπου με τον οποίο επηρέασε το θυμικό της κοινής γνώμης το ανακοινωθέν που εξέδωσε λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι ο «Ευαγγελισμός» – τα μηνύματα της πλειονότητας των πολιτικών άφησαν στην άκρη την ιδεολογική ή άλλη απόσταση που ενδεχομένως χώριζε τους υπογράφοντες από τη Φώφη Γεννηματά.

Παραφωνία

{ARXMEG}Ετσι, οι περισσότεροι απέφυγαν την πολιτικοποίηση ή την πολιτικολογία στις μίνι νεκρολογίες που έγραψαν. Υπήρξαν όμως κι οι εξαιρέσεις. Οπως ένας γαλάζιος ευρωβουλευτής ο οποίος έκρινε σκόπιμο να τιτιβίσει τα συλλυπητήριά του προσφέροντας ταυτόχρονα στους ακολούθους του στα σόσιαλ μίντια μια πρόβλεψη για την επικείμενη εσωκομματική αναμέτρηση στην Κεντροαριστερά. «Η αντοχή και η αξιοπρέπεια που έδειξε η Φώφη Γεννηματά στη μάχη με τον καρκίνο στέλνει κοινωνικά μηνύματα και δημιουργεί ένα κύμα συμπάθειας που μπορεί να αποτελέσει πολιτικό κεφάλαιο για το ΚΙΝΑΛ», αποφάνθηκε ο Γιώργος Κύρτσος. Η παραφωνία έχει αξία επειδή θυμίζει ότι οι επαγγελματίες της πολιτικής δυσκολεύονται συχνά να ζυγίσουν το βάρος των λόγων τους πριν μιλήσουν – πολλώ δε μάλλον προτού πληκτρολογήσουν. Το κεντροαριστερό κόμμα θα συνεχίσει πράγματι τον πολιτικό του βίο, αλλά τώρα πενθεί. Και το πένθος του είναι μια κατάσταση που αξίζει τον σεβασμό όλων, ειδικά των αντιπάλων – εκτός, βέβαια, αν οι τελευταίοι θέλουν να φανερώσουν στο φιλοθέαμον κοινό είτε τη ρηχότητα, είτε τον κυνισμό τους{ARXMEG}.