Μια ακύρωση εξαρχής θα δίχαζε την κοινωνία

Η συζήτηση για τις παρελάσεις ξεκίνησε αρκετές εβδομάδες πριν από τον χρόνο διεξαγωγής τους, σε μια χρονική στιγμή που η πανδημία ήταν σε άλλο επίπεδο από ό,τι είναι σήμερα ή θα βρεθεί αργότερα. Οι παρελάσεις είναι εκδηλώσεις σε ανοιχτό χώρο, πλήρως οργανωμένες και κατά συνέπεια μπορούν να τηρηθούν τα μέτρα.

Αυτό το είδαμε την 25η Μαρτίου στην Αθήνα, όταν έγινε η παρέλαση στην πιο δύσκολη στιγμή της πανδημίας, χωρίς να έχουμε υψηλό ποσοστό εμβολιασμένων – το 15% ήταν πλήρως εμβολιασμένοι τότε, ενώ μόλις δύο ημέρες πριν είχε ανακοινωθεί η επιστράτευση των γιατρών για τη στήριξη των νοσοκομείων.

Αυτό δεν αποκλείει, σε καμία περίπτωση, ότι δεν χρειάζεται να διεξαχθούν με κατά τόπους και κατά περίπτωση ρυθμίσεις – διαφέροντας συνεπώς από τον παραδοσιακό τρόπο διεξαγωγής τους, που δεν περιλαμβάνει κανένα μέτρο.

Η χρήση μάσκας από τους θεατές θα πρέπει να ισχύσει παντού δεδομένου πως θα βρεθούν σε συνθήκες συγχρωτισμού σε ανοιχτό χώρο, ενώ ο ίδιος κανόνας αφορά και τους επισήμους. Δεν ισχύει όμως για τους παρελαύνοντες, καθώς πρόκειται για μαθητές που πηγαίνουν μαζί στο ίδιο σχολείο, είτε ζουν μαζί στον ίδιο στρατώνα είτε βρίσκονται μαζί στον ίδιο εργασιακό χώρο.

Οι παρελάσεις δεν θα έπρεπε να ακυρωθούν εξαρχής γιατί μια τέτοια απόφαση θα δίχαζε την κοινωνία, θα ενοχλούσε το πατριωτικό και το θρησκευτικό συναίσθημα των συνανθρώπων μας και θα έδινε τροφή στη συνωμοσιολογία που διατείνεται ότι ο ιός δημιουργήθηκε για να πληγούν αυτά τα συναισθήματα.

Επίσης τυχόν συνολική απαγόρευση των παρελάσεων θα συνέκρινε την απόφαση αυτή με άλλες μαζικές εκδηλώσεις που είτε διενεργήθηκαν είτε θα λάβουν χώρα αργότερα – όπως Μαραθώνιοι, εκδηλώσεις άλλων θρησκευτικών δογμάτων, πορείες κ.ο.κ. – και αυτό πρακτικά θα προκαλούσε ένα κομμάτι της κοινωνίας μας, με αποτέλεσμα να σταματήσει να ακούει τις όποιες οδηγίες δίνουμε. Και το γεγονός αυτό θα δυσκόλευε πολύ την πορεία μας στην εξέλιξη της πανδημίας.

Για τους λόγους αυτούς είπα εξαρχής ότι οι παρελάσεις μπορούν να γίνουν, αλλά να είμαστε έτοιμοι για ρυθμίσεις τελευταίας στιγμής εάν η πανδημία μάς δείξει ένα άλλο πρόσωπο ξαφνικά.

Είναι άλλωστε γεγονός ότι το πέρυσι με το φέτος διαφέρει σημαντικά. Πέρυσι δεν υπήρχε ούτε ένας εμβολιασμένος ενώ η χρήση της μάσκας δεν είχε εμπεδωθεί. Επιπλέον στη Θεσσαλονίκη είχαμε πολλούς παράγοντες που συνετέλεσαν στην έξαρση που σημειώθηκε τότε, πέραν των εκδηλώσεων του τριημέρου. Μελετώντας, δε, την εξέλιξη της πανδημίας, αυτό επιβεβαιώνεται, καθώς δεν παρατηρήθηκε η μέγιστη έξαρση των κρουσμάτων 20 ημέρες μετά τους εορτασμούς.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν συνέβαλε στη διασπορά – το διαπιστώσαμε από τις μολύνσεις πολλών ιεραρχών αλλά και τον  θάνατο του Μητροπολίτη Λαγκαδά. Φέτος όμως έχουμε τα εμβόλια αλλά και την εμπειρία του παρελθόντος, συνεπώς μπορούμε να γιορτάσουμε όπως το πράξαμε την Ανάσταση.

Καλό θα ήταν όμως άνθρωποι ανεμβολίαστοι να μη συμμετέχουν σε αυτές τις εκδηλώσεως και όλοι ανεξαιρέτως να τηρήσουν τα μέτρα και να περιοριστούν σε έναν κύκλο συγγενών και φίλων τηρώντας τις αποστάσεις.

Ο Αθανάσιος Εξαδάκτυλος είναι πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου και μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων