Το πρόβλημα είναι οι ίδιοι

Το μεγάλο πρόβλημα στην πολιτεία μας δεν είναι ούτε οι νόμοι, ούτε οι προφήτες, ούτε οι προθέσεις, ούτε οι διαθέσεις. Το μεγάλο πρόβλημα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Τι ζητάμε απ’ το άθλημα. Το μόνο που δεν επιθυμούμε, είναι αυτό το ίδιο. Αχαρτογράφητα νερά η ταυτότητά του και οι όροι διεξαγωγής του.

Ορος πρώτος: δεν υπάρχει αντίπαλος, υπάρχει εχθρός. Τον αντίπαλο τον αναγνωρίζεις, του βγάζεις το καπέλο και τον συγχαίρεις για την ανωτερότητά του. Τον εχθρό τον εξοντώνεις, με κάθε τρόπο. Στην αντιμαχία σου μαζί του δεν υπάρχει ούτε αναγνώριση, ούτε εκτίμηση, ούτε μπέσα. Παν μέσον επιτρεπτόν, διότι απλώς δεν πρέπει να υπάρχει. Η ιστορία του αθλήματος στην πατρίδα μας δεν ήταν τίποτα άλλο από μια ιστορία δολιότητας, αθλιοτήτων και πνεύματος κυριαρχίας με κάθε τρόπο. Αυτό μεταμόρφωσε διοικήσεις και οπαδούς και όργανα διεξαγωγής του αθλήματος από άθλημα σε Κολοσσαίο, όπoυ ένας νόμος κυριαρχεί: εξόντωση του αντίπαλου με κάθε μέσο.

Μέσα σ’ αυτή τη λογική του παραλόγου παραμορφώνεις τον χαρακτήρα του. Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και των φαιδροτάτων κατοίκων της, το παραπάνω δρώμενο μπαίνει στη λογική της ζούγκλας. Από κει και μετά, κάθε εκτροπή επιδιωκόμενη. Γεννάς μύθους, διότι αυτοί σε βολεύουν. Πρώτα απ’ όλα τον μύθο του αδικημένου. Οτι όλοι και όλα σε κυνηγάνε, από πολιτείες μέχρι τα σημαιάκια των βοηθών. Το αίσθημα του αδικημένου μήτρα όλων των παρανομιών. Ολων εκείνων που αλλοτριώνουν τη φύση του αθλήματος και τερατογεννούν ένα έκτρωμα που ουδεμία σχέση έχει με την «ιστορία ποδόσφαιρο». Από κει και μετά, τα πάντα σύμφωνα με την παραφύση του δρώμενου. Ανύπαρκτες οι πολιτείες, απάτες οι ομοσπονδίες, λαμόγια τα όργανά τους και εξ ορισμού κακοποιός η φύση των αντιπάλων. Μια κρεατομηχανή που μεταλλάσσει φύσεις, χαρακτήρες, σχέσεις και στη θέση τους φωτογραφίζει εχθρό.

Ολ’ αυτά έχουν μια πηγή, το επιδιωκόμενο. Τι ζητούν; Επιτυχία με κάθε τρόπο. Για να ικανοποιήσουν το βαθύτατα διαταραγμένο εγώ τους, για να εισπράξουν το «μπράβο» του καφενείου τους και για να λοιδορήσουν με κάθε τρόπο τον αντίπαλο. Γι’ αυτό, το τελευταίο πράγμα που επιδιώκουν, είναι το ποδοσφαιρικό θέαμα. Αυτοί είναι που αδειάσαν τα γήπεδα. Που τα μεταμόρφωσαν από αθλητικές κυψέλες συνυπάρξεως, σε στρούγκες που τις λυμαίνονται παράφρονα δίποδα. Παρουσιάζεται ένα εκτρωματικό φαινόμενο. Γήπεδα με μόνον την παρουσία των οπαδών της ομάδας, για λόγους σωματικής προστασίας και αποφυγής εγκληματικών πράξεων, απαγορεύεται n προσέλευση οπαδών της αντιπάλου ομάδος. Ενα φαινόμενο μοναδικής εντροπίας στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, που στοχοποιεί την πατρίδα μας σαν χώρα πρωτοπιθήκων.

Ασε τη γελοιότητα των τελικών του Κυπέλλου Ελλάδας, να διεξάγονται σε άδεια γήπεδα μη τυχόν κι έρθουν σε επαφή οι οπαδοί των αντιπάλων ομάδων. Τέτοιο τρόμο κουβαλάνε οι πολιτείες, και τέτοια δυσπιστία για τους ίδιους τους πολίτες τους. Αυτοί, απ’ την πλευρά τους, κάποιες άρρωστες μειοψηφίες αισθάνονται απόλυτη αναβάθμιση. Αυτού του είδους οι τρομοκρατημένες στάσεις πολιτείας τούς μεταμορφώνουν από ομάδες σε αγέλες. Με μόνο επιδιωκόμενο το αίμα με κάθε τρόπο. Μαζί με το αίμα και κάθε λογής συμπαρομαρτούμενο, από εκβιασμό μέχρι απαίτηση αρωγής σε κάθε τους αίτημα. Ανάλογες σχέσεις και με κάθε όργανο του αθλήματος, από ομοσπονδία μέχρι διαιτησία και παρατηρητές. Ολοι τους υπόλογοι για οτιδήποτε κάνουν και σκεφτούν και που – κατά το δοκούν τους – δεν είναι το επιθυμητό. Ετσι λοιπόν, τα πάντα «στημένα», τα πάντα προκαθορισμένα κι αυτοί που διοικούν ή διαιτητεύουν υποχρεωμένοι να μας ικανοποιούν με κάθε τρόπο. Οσοι τα παίρνουν από μας, καλώς έχει. Οσοι αρνούνται να τα πάρουν, στο πυρ το εξώτερον.

Μέσα σ’ αυτή την παραμόρφωση, παραφράζεται κάθε έννοια και την εντιμότητα τη χαρακτηρίζουν ύποπτη πρόθεση και την εντάσσουν στον κόσμο των εχθροτήτων. Ουαί κι αλίμονο αν το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό. Παράδειγμα που επιβεβαιώνει ασφαλέστατα τα προλεχθέντα μου, η ξεχασμένη και καταχωνιασμένη στα αρχεία καταγγελία στη διάρκεια του περσινού πρωταθλήματος του νεαρού τερματοφύλακα του Αρη, Μάριου Σαμπάνη, για μειωμένη απόδοση έναντι αμοιβής, στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ.

Μία καταγγελία για την οποία μόνον αρμόδιο όργανο η δικαιοσύνη. Και που εντέλει, η Θέμις, ανακαλύπτουμε ότι μέχρι τώρα είναι η μόνη η οποία δεν έχει αφεθεί να κάνει το καθήκον της. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε με πρωταγωνίστρια την Ομοσπονδία και η καταγγελλόμενη πράξη βρήκε συνηγόρους όλους εκείνους οι οποίοι αντί να ασχοληθούν ανενόχλητοι με την έρευνα, βάλαν μπροστά όλους εκείνους τους μηχανισμούς που τρομοφοβούν πολιτείες και ποδηγετούν συνειδήσεις.

Αντί απλό αίτημα της καταγγελλομένης διοικήσεως του ΠΑΟΚ να είναι φως στα γεγονότα, εισπράχτηκαν κραυγές, οργίλες οιμωγές, που ήθελαν συσκότιση με κυρίαρχο τον διαχρονικό εκβιασμό «θα κόψουμε τη χώρα στα δύο».