Ποιος θα έφευγε;

Είναι αλήθεια πως εδώ και κάμποσα χρόνια για ό,τι κακό ή ανεπιτυχές συμβαίνει στην ΑΕΚ, η μπάλα των ευθυνών παίρνει κυρίως τον Πέτρο Μάνταλο. Είναι η μοίρα των ποδοσφαιριστών με τα παχυλά συμβόλαια. Δεν είναι κακό να έχουν οι άλλοι απαιτήσεις από εσένα. Συμβαίνει. Το ζητούμενο είναι να μπορείς να αντέξεις την πίεση, να μείνεις όρθιος και να γυρίσεις το χαρτί. Ο Ντέμης Νικολαΐδης επανήλθε με τηλεοπτική εκπομπή στο συνδρομητικό και τα είπε όπως τα ένιωθε. Με στόχο, όμως, τι; Να… σώσει μια κατάσταση ή να δείξει ποιο είναι το σωστό; Μάλλον παρήλθαν οι εποχές που έκανε γκελ στον κόσμο. Απλά με την τοποθέτησή του πως αυτός θα έφευγε αν ήταν Μάνταλος, μάλλον ήθελε να ταράξει τα νερά. Δεν το είπε για τον νυν αρχηγό της ΑΕΚ – γνωρίζει καλά την τέχνη της επικοινωνίας και ζητούσε να στρέψει ξανά τα φώτα πάνω του. Το πέτυχε εφόσον αυτό επιδίωκε. Αλλά για λίγο.

Το θέμα παραμένει ο Μάνταλος. Κυρίως αυτός. Που έχοντας λάβει την απόφαση να συνδυάσει το όνομά του με τη νέα εποχή της ΑΕΚ, με την ομάδα που θα αφήσει το ουδέτερο γήπεδο και θα μπει στο νέο της σπίτι, οφείλει – πρώτα από όλα για τον ίδιο – να είναι δυνατός. Και ως χαρακτήρας αλλά και παικτικά. Με δύο λαβωμένα από εγχειρήσεις χιαστού πόδια, είναι παράσημο που εξακολουθεί να κινείται σε τοπ επίπεδο. Λες και δεν τον έχει αγγίξει το νυστέρι. Αυτό θα έπρεπε να έχουν κατά νου όλοι στην ΑΕΚ και όχι να τα βάζουν με τον διεθνή μέσο ακόμη και για το αν ο ήλιος είναι κρυμμένος στα σύννεφα. Δεν ευθύνεται αυτός. Τουλάχιστον δεν του ανήκει όλη η ευθύνη. Εμεινε μόνος την ώρα που άφησαν να φύγει, λόγου χάρη, ο Μπακασέτας. Που δεν ήρθε ένας αξιόλογος ποδοσφαιριστής στη γραμμή των χαφ και κάθε χρόνο μολονότι γίνεται νέα αρχή, όλα γυρίζουν στον πλανήτη Μάνταλου όπως και η συγκρότηση της ενδεκάδας. Πέρασε καιρός ώστε να γίνουν μεταγραφικές κινήσεις όπως οι εφετινές και να ενισχυθεί η ομάδα προκειμένου να μην τα αναμένει όλα από έναν – ανεξάρτητα με το πώς αυτός ονομάζεται. Ο Πέτρος Μάνταλος δεν είναι ο αρτιότερος χαφ του κόσμου και το γνωρίζει. Είχε την ευκαιρία να φύγει. Δεν λοξοκοίταξε ούτε θέλησε να την κάνει όπως κάποτε ο Νικολαΐδης για λογαριασμό της Αντερλεχτ. Στα δύσκολα. Παρέμεινε. Για να παλέψει. Και μολονότι δεν είναι αυτό που λέμε «ηγέτης παντός καιρού» και ο «πρώτος των πρώτων», δεν του πρέπει αυτή η αντιμετώπιση από το κοινό. Τον αδικούν. Γιατί προσπαθεί και παλεύει εδώ και χρόνια.