Υπάρχει μόνον είσοδος, έξοδος ποτέ

Παναθηναϊκού ουν το ανάγνωσμα, κι επειδή το περυσινό αγωνιστικό ρεζιλίκι, σε πέντε παιχνίδια, 2 ήττες, 3 ισοπαλίες, έχει να το ζήσει από το 1958, 62 χρόνια πίσω. Κι επειδή έχω μνήμη και δεν αντέχω να βλέπω τον μεγάλο σύλλογο να βολοδέρνει σαν καρυδότσουφλο 25 χρόνια τώρα, αποφάσισα να πω τα πράγματα όπως τα νιώθω κι όπως μου βγαίνουν. Και απαντούσε πάντα ο μεγάλος σύλλογος της Αθήνας βροντερά, κάθε φορά που βούλιαζε σε αδιέξοδα, είτε δικαίως είτε αδίκως, γιατί ήτανε πάντα ο Μεγάλος Σύλλογος.

Με το γήπεδό του, την έδρα του, το Κάστρο της Λεωφόρου, το κατ’ εμέ ιδανικότερο γήπεδο για ποδόσφαιρο που φτιάχτηκε στην Ελλάδα, που χαιρόσουνα το παιχνίδι κάθε στιγμή. Που διάβαζες την αγωνία, την προσπάθεια, την πίκρα ή τη χαρά του παίκτη στην τελευταία της λεπτομέρεια. Και μολονότι Ολυμπιακάκιας, τα περισσότερα παιχνίδια τα ‘βλεπα στη Λεωφόρο. Πικραινόμουνα βέβαια, γιατί είχα πέσει στον μεγάλο Παναθηναϊκό της 10ετίας του ’60, αλλά χόρταινα μπάλα που δεν ευχαριστιόμουνα ούτε στο παλιό «Καραϊσκάκης», ούτε στη Φιλαδέλφεια, ούτε στο Ολυμπιακό Στάδιο, που τον έβλεπες τον παίκτη λες και ήτανε κουκίδα.

Τώρα όμως, γυρνώντας στο σήμερα, και ζώντας το θαλασσοπνίξιμο του μεγάλου συλλόγου, την Οδύσσειά του, που ξεπέρασε σε χρόνια και τον ταλαίπωρο Οδυσσέα. Γιατί όταν σε τέταρτο αιώνα, δηλαδή 25 χρόνια, από τον Σεπτέμβρη του 1996 πάνω στην ισημερία, τότε που έφυγε ο Θόδωρος ο Βαρδινογιάννης, έχεις πάρει έναν τίτλο, και αυτόν δώρο-δούρειο, από τον ανεκδιήγητο Δούρο, που η απόφασή του ενεγράφη στα απερίγραπτα των διαιτητικών αποφάσεων, τότε κάτι πάρα πολύ σοβαρό συμβαίνει. Και δεν είναι το πρόβλημα οικονομικό, γιατί λεφτά πέσανε πάρα πολλά. Και λιγότερο από μια 60άρα δεν φύγανε από την τσέπη του Πατέρα και τον υπολοίπων μπαμπάδων. Ούτε από το παντελόνι του Γιαννάκη του Αλαφούζου στα χρόνια που βολοδέρνει έχουν φύγει λιγότερα από 50-60 μύρια.

Αλλά, ανεμοσκορπίσματα. Χωρίς γήπεδο, χωρίς δυνατότητα έδρας. Μια στο ΟΑΚΑ, μια στη Ριζούπολη, το «Καραϊσκάκης» μονάχα δεν δήλωσαν έδρα. Και όταν είναι σε αδιέξοδο, καταφύγιο ανάγκης η Κλούβα της Λεωφόρου… το σπίτι του, η ταυτότητά του! Και ενός κακού μύρια έπονται! Η Παιανία χωράφι, ανηλεές κυνηγητό όσων ξέρουν μπάλα, από προπονητές μέχρι συμβούλους. Και επιβίωσαν μόνον όσοι κανακεύουν τον Γιαννάκη. Και πάντα φταίνε τα φαντάσματα: οι Παράγκες, οι Διαιτητές, τα Στοιχήματα, οι Λάινσμεν, οι Παρατηρητές, ως και τα σημαιάκια. Κι αντί να χτίζουμε ομάδα, είχαμε βάλει τον Σαγώνια κάθε Δευτέρα να παριστάνει τον Γενικό Εισαγγελέα. Και δεν ήταν το πρόβλημα αγωνιστικό. Πέρασαν προπονητές Δωρόθεοι, σπουδαία παιδιά, μεγάλα δείγματα γραφής, και πάνω απ’ όλα Ελληνόπουλα, ό,τι έχει ο τόπος καλύτερο να δείξει σε προπονητική γραφή.

Και ο Αναστασίου, που κάνει πια καριέρα σε δύσκολες αγορές, Ολλανδία, Βέλγιο, και ο Γιώργος ο Δώνης, που τον έχουν πρώτη σειρά επιλογών όλες οι σοβαρές ελληνικές ομάδες, και που πρόπερσι πήρε μια ομάδα με προϋποθέσεις μηδέν. Νέα παιδιά, πιτσιρίκια, και ξένους – δευτεράντζες μεν – αλλά λίαν φιλότιμους και αγωνιστικούς, δούλεψε, και δούλεψε ατέλειωτα. Και το τσούρμο το έκανε ομάδα. Κι αφού ταλαιπωρήθηκε κάνα-δυο μήνες, από κει και μετά ο Παναθηναϊκός των πιτσιρικάδων ήταν Παναθηναϊκός. Ασε που και η Εθνική Ομάδα περίμενε πώς και πώς τους καρπούς της δουλειάς του.

Ελα όμως που η δουλειά του Αναστασίου, όπως και η δουλειά του Δώνη, δεν κρινόταν από επαΐοντες, από γνώστες του αντικειμένου. Κρίνονταν από κολλητούς και αυτοκόλλητους. Και την κάνανε την τρίχα τριχιά. Και περιμέναν το παραμικρό στραβοπάτημα για να τον κρεμάσουν ανάποδα. Ασε το ρουφιανιλίκι στα αφτιά του προέδρου. Κι άμα στην πίκρα του και στη ζοχάδα του τού ‘φευγε καμιά κουβέντα, τότε την κάναν παραλήρημα και τον ίδιο σούργελο στα μάτια του ισχυρού ανδρός. Κι όπως ο Αναστασίου, έτσι κι αυτός δεν εκρίθη ποδοσφαιρικά, εκρίθη προσωπικά. Γι’ αυτό και στα εμβρόντητα αφτιά του κόσμου δεν εδόθη ούτε ρήση ούτε εξήγηση. Απλώς ένα ανακοινωθέν, όπως εκείνα που έβγαζε πάλαι ποτέ το βασιλικό αυλαρχείο.

Από εκεί και μετά, από την ώρα που δεν έχεις το στοιχείο της αξιολόγησης, από την ώρα που τον άλλον τον κρίνεις με κριτήρια παρατρεχάμενων, από κει και μετά δεν υπάρχει δικαίωση. Γιατί, γιατί δεν το θέλεις ο ίδιος. Και ανακαλύπτεις με μεγάλη πίκρα κάτι που είχα πει πριν από χρόνια: «Σ’ αυτές τις περιπέτειες, άμα μπλέξεις χρειάζεσαι και πιλότο και κουπιά και καλή πυξίδα, και να ξέρεις τι θέλεις. Αλλιώς, αυτές οι ιστορίες είχαν, έχουν και θα έχουν μόνον είσοδο. Εξοδο ποτέ! Ούτε πόρτα, ούτε παράθυρο, ούτε φεγγίτη!».

Ολα αυτά γιατί εφέτος ξεκίνησε με φουλ μηχανές, με ομάδα καλά ζυγισμένη και με προπονητή που ξέρει τι θέλει. Ας κριθούν επιτέλους ομάδα και τεχνικός με κριτήρια αγωνιστικά, ούτε προσωπικά, ούτε παραπληροφοριακά, ούτε παρασκηνιακά, και νισάφι πια!