Κόμματα {LF}και media

Οι διεστραμμένες σχέσεις κομμάτων-media με στόχο τον έλεγχο της ενημέρωσης είναι πολύ παλιά αμαρτία του ελληνικού πολιτικού συστήματος – βεβαίως, δεν αποτελεί αμαρτία το να είναι ο Ριζοσπάστης ή η Αυγή κομματικό όργανα: πρόκειται για γνωστή και σαφή σχέση που τη γνωρίζει κάθε δυνάμει ή ενεργεία αναγνώστης, δεν είναι αυτό το πρόβλημα, προφανώς.

Άλλωστε, όταν εκδόθηκε το Βήμα από τον Χρήστο Λαμπράκη (1922), ρητά δηλώθηκε στο πρώτο φύλλο ότι πρόγραμμα της εφημερίδας είναι «το πρόγραμμα του Κόμματος των Φιλελευθέρων»  –  και όλα (σχεδόν)  τα μέλη της εκδοτικής ομάδας έγιναν υπουργοί ή και πρωθυπουργοί κυβερνήσεων της βενιζελικής παράταξης. Ο Γεώργιος Βλάχος της Καθημερινής -εκδόθηκε το 1919 επί βενιζελικής παντοδυναμίας, σχεδόν δικτατορίας- όταν  η προληπτική λογοκρισία καταργήθηκε εν όψει των εκλογών του 1920, έγραψε ότι μπορούσε πλέον να παρουσιάσει το πρόγραμμα της εφημερίδας του, που ήταν απλό: «Κάτω ο Βενιζέλος!».

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε όλες τις χώρες του κόσμου συνέβαινε το ίδιο ως τις αρχές του 20^ου αιώνα, όταν οι εφημερίδες απέκτησαν την ανεξαρτησία τους χάρη στις μεγάλες κυκλοφορίες τους και στα διαφημιστικά έσοδα:  ήσαν κομματικά όργανα, χρηματοδοτούνταν από κυβερνήσεις και πολιτικούς. Στην Ελλάδα, η απελευθέρωση των εφημερίδων από το «πολιτικό χρήμα» καθυστέρησε έναν αιώνα, επήλθε μόλις το 1990 με την ίδρυση του Mega, που εξασφάλισε μεγάλα διαφημιστικά έσοδα στους πέντε εκδότες-ιδιοκτήτες του (Αλαφούζο, Βαρδινογιάννη,  Λαμπράκη, Μπόμπολα, Τεγόπουλο).

Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι αμέσως οι επιχειρήσεις  των μέσων ανακηρύχθηκαν πανηγυρικά από όλα τα κόμματα εχθροί της δημοκρατίας. Δημιουργήθηκε η «θεωρία περί διαπλοκής» και η νομοθεσία περί «βασικού μετόχου» – που πέρασε με κομματική ομοφωνία στο σύνταγμα και καταργήθηκε μόνο μετά από παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ελλάδα άλλωστε είναι η μοναδική φιλελεύθερη δημοκρατία που το σύνταγμά της προβλέπει ρητά ότι «η ραδιοφωνία και τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του κράτους».

Δεν δόθηκαν ποτέ άδειες στους σταθμούς, ακριβώς για να είναι πάντα απειλούμενοι από την πολιτική εξουσία  και στηριγμένος σε αυτή την διακομματική συνωμοσία ενάντια στα media οργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ την προσπάθεια άλωσής τους το 2016, ενεργοποιώντας τη θέληση ελέγχου που υπήρχε πίσω από τη μη αδειοδότηση.

Το ότι αυτές τις ημέρες, αντί όλα μαζί τα κόμματα να κατηγορούν τα media για «διαπλοκή», αλληλοκατηγορούνται για παρεμβάσεις, αποτελεί πραγματική δημοκρατική πρόοδο, αποδεικνύει ευκταία αποδυνάμωση των κομμάτων σε ότι αφορά την επικοινωνία και αποκαλύπτει τις επί 30 χρόνια ψευδολογίες και υποκρισίες τους.