Με όπλο το θάρρος

Δύο λόγια ακόμη για τον νέο τεχνικό της ΑΕΚ, τον Αργύρη Γιαννίκη. Και εν αναμονή των αυριανών του πρώτων τοποθετήσεων, όταν και θα συστηθεί στο ευρύ κοινό μέσω της  συνέντευξης Τύπου.

Αν κάποιος θα επιθυμούσε να προσεγγίσει τον προπονητή και να του έβαζε δίπλα μια ταμπέλα, αυτή πιθανότητα θα έλεγε «θαρραλέος». Δηλαδή, το ποδόσφαιρο που προσπαθεί να διδάξει έχει αυτή τη γλυκιά άγνοια κινδύνου ή αν προτιμά κάποιος να το πει διαφορετικά, αυτό ήταν που παρουσίασε στον ΠΑΣ Γιάννινα. Τα δύο χρόνια που έμεινε εκεί ο Γιαννίκης δεν ήταν πως έμαθε συστήματα και τακτική τον πάλαι ποτέ Αγιαξ της Ηπείρου. Του άλλαξε τη φιλοσοφία. Εβλεπες τους παίκτες να ξεθαρρεύουν σε κάθε γήπεδο και αγωνιστικό χώρο, να μη φοβούνται όχι μόνο τον αντίπαλο αλλά και τις ευθύνες, να ξεδιπλώνουν τα στοιχεία του παιχνιδιού τους ανεξάρτητα με το ποιος βρισκόταν απέναντί τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έρθουν τρεις κολλητές νίκες επί του Παναθηναϊκού μέσα σε διάστημα ολίγων ημερών και μάλιστα σε τρία διαφορετικά (!) γήπεδα και συνθήκες. Επίσης, σε ένα ματς στην παραδοσιακά σκληρή έδρα του Ατρομήτου στο Περιστέρι, ο δυναμικός και φουριόζος ΠΑΣ πέτυχε τρία γκολ σε ένα τέταρτο. Και το παιχνίδι κάπου εκεί τελείωσε…

Αυτά δεν μπορεί να είναι τυχαία. Ναι, ας μη χαρακτηρίσουμε «μάγο» τον Γιαννίκη και ίσως η όποια υπεραισιοδοξία να κάνει κακό πρώτα απ’ όλα στον ίδιο. Ας κρατάμε μικρό καλάθι και άλλωστε, τα πολλά θετικά που διαρρέουν οι άνθρωποι της ΑΕΚ από αυτά τα πρώτα 24ωρα του κόουτς στον οργανισμό της Ενωσης, θυμίζουν όσα λέγονται με την ευκαιρία της έλευσης κάθε νέου τεχνικού. Δουλειά των παραγόντων είναι αυτή – διαφημίζουν τις επιλογές τους και μετά, αν προκύψει μια στραβή, κρατούν αποστάσεις. Ισως για πρώτη φορά μια μικρομεσαία ομάδα όπως είναι ο ΠΑΣ Γιάννινα και χωρίς τα βαριά ονόματα του παρελθόντος, είχε ως στόχο να σταθεί καλά και όχι να κλειστεί στην άμυνά της, όχι να «κλέψει» το αποτέλεσμα κατά το κοινώς λεγόμενο. Δεν μπορεί, ήταν κάτι που επεδίωκε ο Γιαννίκης.

Στην ΑΕΚ τα πράγματα διαφέρουν. Ας μην επισημανθεί ξανά πως εδώ η λέξη «υπομονή» δεν έχει την ίδια σημασία με αυτή του πρόσφατου παρελθόντος. Στόχος είναι να βρει έναν μίνιμουμ ρυθμό η ομάδα. Κάτι που επί Μιλόγεβιτς, αν όλοι θέλουν να είναι ειλικρινείς, ουδέποτε είχε και δεν φαινόταν στον ορίζοντα πως θα τα καταφέρει.