Ευκαιρία

Ψυχραιμία, δεν είναι προσωπικό. Ετσι σκέφτονται στην Κουμουνδούρου. Οι δημοσιογράφοι χωρίζονται γι’ αυτούς σε δύο κατηγορίες, τους αριστερούς και τους δεξιούς (παλιότερα ήταν οι αντιμνημονιακοί και οι μνημονιακοί). Τους στρατευμένους και τους πουλημένους. Τους «δικούς μας» και τους «άλλους». Αυτούς που υπηρετούν τον σοσιαλισμό κι εκείνους που υπηρετούν κάποιο αφεντικό.

Οπως είναι φυσικό, οι πρώτοι είναι αγνοί, τους ενδιαφέρουν οι ιδέες κι όχι τα χρήματα, θα μπορούσαν να δουλεύουν και τζάμπα, αυτά που ακούγονται μερικές φορές για διαμαρτυρίες ή απεργίες αριστερών δημοσιογράφων επειδή τους χρωστάνε μερικά μηνιάτικα αριστεροί εργοδότες είναι κατασκευασμένα ή, εν πάση περιπτώσει, υπερβολικά. Οι δεύτεροι είναι εξ ορισμού διεφθαρμένοι. Εξαγοράσιμοι. Θέλει μια δεξιά κυβέρνηση θετικά δημοσιεύματα; Φωνάζει τους διευθυντές ή τους ιδιοκτήτες, τους μοιράζει μερικά εκατομμύρια κι εκείνοι δίνουν τη σχετική εντολή. Μερικές φορές, ακόμη κι η πρόθεση είναι αρκετή. Να, στο δικό μας το μαγαζί, μπορεί τα χρήματα από τη λίστα Πέτσα να επιστράφηκαν, αλλά ασκούμε κατευθυνόμενη δημοσιογραφία χάρις στη δύναμη της αδράνειας.

Σε αυτό το σχήμα στηρίζεται η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για σύσταση εξεταστικής επιτροπής επειδή υπήρξαν fake λίστες και fake δημοσκοπήσεις. Κατά βάθος δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι αυτά που λένε. Θεωρούν όμως ότι τα πιστεύει ο ελληνικός λαός. Πράγματι, ορισμένες δημοσκοπήσεις (έγκυρες, όχι σαν τις άλλες τις χαλκευμένες) δείχνουν ότι οι πολίτες έχουν όλο και λιγότερη εμπιστοσύνη στα μέσα ενημέρωσης. Οχι μόνο στην Ελλάδα, παντού. Μεγάλα ποσοστά πολιτών θεωρούν ότι τα ΜΜΕ «δεν είναι αντικειμενικά και αμερόληπτα». Μα τι λέξεις είναι αυτές; Η δημοσιογραφία πρέπει να κάνει διάκριση ανάμεσα στην είδηση και το σχόλιο, όχι να είναι αντικειμενική. Τι θα πει αντικειμενική;

Οχι πως δεν υπάρχουν προβλήματα. Φυσικά και δεν είναι ευχάριστο να βλέπει κανείς ένα κείμενο να αναπαράγεται ίδιο κι απαράλλαχτο παντού, αλλά αυτό οφείλεται περισσότερο σε ανία παρά σε εξαγορά. Φυσικά και δεν περιποιεί τιμή σε κάποιο μέσο να υποβαθμίζει μια είδηση που βλάπτει τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη του ή κάποιου μεγάλου διαφημιζόμενου, αλλά έτσι λειτουργούσε πάντα ο καπιταλισμός.

Ο σκοπός της πρωτοβουλίας του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, δεν είναι να λύσει τέτοιου είδους προβλήματα: την άποψή του για τη δημοσιογραφία είχαμε άλλωστε την ευκαιρία να τη ζήσουμε όλοι στη διάρκεια της διακυβέρνησής του. Το ζουμί βρίσκεται σε αυτό που είπε πρόσφατα μία εκ των βουλευτών που υπογράφουν την πρόταση, η Εφη Αχτσιόγλου: η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά. Οποτε πάει να μπει η χώρα σε έναν δρόμο, πρέπει να δημιουργηθούν εντάσεις, να εκτοξευθούν κατηγορίες, να προκληθεί διχασμός, να στραφούν οι προβολείς στο παρελθόν. Η Αριστερά, ή μάλλον η ελληνική Αριστερά, και ακριβέστερα η συριζαϊκή Αριστερά, δεν αντέχει να αναμετρηθεί στο πεδίο των ιδεών. Προτιμά τις λασπομαχίες.