Μια δίκη, πολλά ψέματα

Προχθές βρέθηκα στο δικαστήριο, μάρτυρας του Γιώργου Παπαχρήστου και των «ΝΕΩΝ», στην περίφημη για τη δημοσιότητα που πήρε αγωγή του τέως πρωθυπουργού και, όπως τον χαρακτηρίζουν οι συνήγοροί του, «εν δυνάμει πρωθυπουργού», Αλέξη Τσίπρα. Γράφω αυτό το σημείωμα επειδή διάβασα στον κομματικό Τύπο διατεταγμένα «ρεπορτάζ» που σίγουρα αφορούσαν άλλη δίκη.

Υποστήριξα ότι τα δημοσιεύματα του Παπαχρήστου είχαν νόημα – διότι πάντα έχει νόημα πού μένει ένας τέως πρωθυπουργός, μάλιστα και «εν δυνάμει» επόμενος. Ιδίως όταν ο τέως πρωθυπουργός είναι εύκολος στα ψέματα: ανέφερα παραδειγματικά μια στάση του από το 2011, όταν και καθιερώθηκε για πρώτη φορά ο ΕΝΦΙΑ: το 2011, ο Τσίπρας, που τότε κολάκευε το κίνημα «Δεν πληρώνω», έλεγε ότι δεν πληρώνει το χαράτσι για το σπίτι του και ότι το ποσό θα το δώσει στο ΚΕΘΕΑ (το ΚΕΘΕΑ είχε βεβαιώσει ότι δεν έλαβε κανένα σχετικό έμβασμα ή εισφορά), το 2012 στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη είχε πει ότι δεν πλήρωσε ΕΝΦΙΑ για ένα μικρό ακίνητο που είχε γονική παροχή, αλλά το 2013, σε εκπομπή του Γιώργου Αυτιά, είπε γελώντας: «την πατήσατε, εγώ ζω στο νοίκι». Ενας τέτοιος ψεύτης, είπα, πολύ εύκολα θα ξαναπεί ψέματα, άρα χρειαζόταν η δημοσιογραφική ενασχόληση.

Ερωτήθηκα αν ο Παπαχρήστος διασταύρωσε τις πληροφορίες που δημοσίευσε. Προφανώς, απάντησα, έμπειρος επαγγελματίας είναι, αλλά δεν υπήρχε τρόπος να τις διασταυρώσει από την πλευρά του Τσίπρα, γι’ αυτό άλλωστε ζητούσε στα δημοσιεύματά του το ενοικιαστήριο συμβόλαιο. Παρατήρησα ότι μετά το πρώτο δημοσίευμα (που έγινε στα «Παραπολιτικά» στις 5/12/2020), το κόμμα απάντησε μόνο ανακρίβειες: ότι μένει στο ίδιο σπίτι (έμενε σε άλλο) και ότι το ενοικιαστήριο ήταν στο πόθεν έσχες του (τα ενοικιαστήρια δεν ανεβαίνουν στο πόθεν έσχες). Ο Παπαχρήστος εκτίμησε ότι πρόκειται για απόπειρα συσκότισης και άρχισε να ερευνά. Ετσι βρήκε ότι επρόκειτο για σπίτι του 1980 κοντά στο Σούνιο πέντε μέτρα από τη θάλασσα, ότι ο ιταλός ιδιοκτήτης του το είχε προς πώληση σε αγγελία έναντι 1.200 εκατ. ευρώ, ότι ανακαινίστηκε. Το κόστος, το καθεστώς της ανακαίνισης κ.λπ. τα διερεύνησε στους περίοικους και στην περιοχή, ζητούσε επιπλέον διευκρινίσεις από τον Τσίπρα. Πιεζόμενος από την έκταση που πήρε το θέμα, εκείνος απάντησε μετά τρεις μέρες, οργανώνοντας και τη δίωξη του δημοσιογράφου. Σύμφωνα με το μισθωτήριο που δημοσιοποίησε πληρώνει 500 ευρώ τον μήνα.

Το ποσό είναι πολύ χαμηλό με βάση τα κόστη της στέγης στην περιοχή. Δικαιούται λοιπόν να συμπεράνει κανείς είτε ότι συγκαλύπτεται ένα αφανές μίσθωμα, είτε ότι πρόκειται για δώρο (ανάλογο της κρουαζιέρας του 2018), οπότε ευλόγως δικαιούται κανείς να μιλάει για διαπλοκή.

Αυτά χονδρικά είπα στη δίκη – και καλώ τους αντιδίκους, αντί για κραυγές, να σκεφτούν πώς θα απαντήσουν στην αναζωπύρωση ενός θέματος που δεν τελειώνει με την απόπειρα φίμωσης όσων το σκαλίζουν.