«Για να βρω μια μελωδία, σκέφτομαι πράγματα που αγαπώ»

Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας, νύχτα 18ης Σεπτεμβρίου 2021. Από το πιάνο ξεχύνεται μια μουσική σύνθεση ονόματι «Βερόνικα». Θα μπορούσε να είναι το μουσικό θέμα της πιο σπουδαίας ταινίας της χρονιάς ή το πιο εμβληματικό τραγούδι από το soundtrack της κλασικότερης ταινίας όλων των εποχών. Θα μπορούσε να μιλά για τη ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου στον πλανήτη, ενός αγρότη στην ινδική χερσόνησο που αγωνίζεται να προστατεύσει τα χωράφια του από τις καταστροφικές πλημμύρες των μουσώνων ή ενός ανθρώπου της Δύσης που παλεύει να σταθεί όρθιος υπό το βάρος της μοναξιάς μιας μεγαλούπολης. Αν κάποιος θεατής έχανε για λίγο την οπτική του επαφή με τη σκηνή, θα πίστευε ότι τα δάχτυλα στα πλήκτρα ανήκουν σε κάποιον μεσήλικα. Με το ξεδίπλωμα της μελωδίας θα ένιωθε στον χώρο το βάρος της ύπαρξης, τη συντριβή της απώλειας, τις ρωμαλέες εκφάνσεις του έρωτα, τους αναγκαίους συμβιβασμούς της ζωής, την τραγικότητα που φέρει η ενηλικίωση στην αυγή κάθε νέας δεκαετίας, τη γνώση, τη λήθη, το βάθος της αγάπης, εικόνες μιας φουρτουνιασμένης θάλασσας και σκιές από κορμιά που χορεύουν προσπαθώντας να γίνουν ένα. Η πραγματικότητα, βέβαια, θα προσγείωνε ευχάριστα τον ανυποψίαστο θεατή στη φιγούρα ενός εννιάχρονου αγοριού που έπαιζε πιάνο δίπλα στην Αννα Βίσση και είχε κατορθώσει με έναν ανεξήγητο τρόπο να σωματοποιήσει στο παίξιμό του όλες αυτές τις εμπειρίες χωρίς προηγουμένως να τις έχει ζήσει, ούτε καν να τις έχει υποψιαστεί.

Αυτός είναι ο Στέλιος Κερασίδης, ο μικρός μουσικός που παίζει πιάνο από τριών ετών, συνθέτει τις δικές του μελωδίες από τεσσάρων και είναι ο νεότερος έλληνας μουσικός που έχει παίξει στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης. Και οι διακρίσεις δεν σταματούν εκεί αφού έχει ήδη καταφέρει να γεμίσει έναν ολόκληρο τοίχο με βραβεία από Ελλάδα και εξωτερικό, έχοντας δει να υποκλίνονται μπροστά του μερικοί από τους πιο απαιτητικούς λάτρεις του είδους. Από τη γοητεία του ταλέντου του δεν γλίτωσε ούτε το BBC World που την περίοδο της πρώτης καραντίνας παρουσίασε στο κεντρικό του δελτίο μια σύνθεση δική του, «Το βαλς της απομόνωσης». Αποκαλυπτικός της προσωπικότητάς του – που ακροβατεί ανάμεσα στην υπερφυσική δυναμική του πηγαίου ταλέντου και στην πιο χαριτωμένη εκδοχή παιδικότητας που συναντά κανείς μόνο στα παραμύθια – ο διάλογός του επί σκηνής με την Αννα Βίσση, μετά το χειμαρρώδες κομμάτι που έπαιξε στο πιάνο για τη μυστηριώδη Βερόνικα, που δεν είναι άλλη από την εντεκάχρονη αδερφή του.

– Είναι δυνατόν να είσαι εννέα ετών και να παίζεις με αυτόν τον τρόπο; Δεν θα ρωτήσω πώς γίνεται αυτό γιατί ούτε εσύ ξέρεις, είμαι σίγουρη, σου συμβαίνει, έτσι δεν είναι;

– Κάπως έτσι…

– Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η συνθετική του ικανότητα, είναι εξωπραγματικό αυτό που έχει, γράφει πάρα πολύ σκοτεινά τραγούδια για την ηλικία του. Αυτό το σκοτεινό πώς γίνεται;

– Από μόνο του.

– Να πούμε μαζί ένα τραγούδι του Καρβέλα;

– Οχι!

– Το ‘πες δηλαδή άσχημα, δεν σου αρέσουν τα τραγούδια του, πρόσεξε…

– Απλά, θέλω να πούμε ένα δικό μου…

Μετά τα αυθόρμητα γέλια των θεατών για την αφιλτράριστη ειλικρίνεια του μικρού Στέλιου, ακολούθησε σιωπή και στο τέλος του τραγουδιού – του πρώτου που έγραψε – ένα τεράστιο χειροκρότημα. Ολα αυτά μου τα διηγήθηκε στη Νέα Μάκρη, σε ένα εστιατόριο πολύ κοντά στο σπίτι του, όπου είχα τη χαρά να τον γνωρίσω. Στο ραντεβού μας δεν έφτασε μόνος, συνοδευόταν από τον «μάνατζερ» και τη «γραμματέα» του, δηλαδή τον μπαμπά του Φώτη και την αδερφή του Βερόνικα, η οποία καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, γνωρίζοντάς τον απέξω κι ανακατωτά, έπαιζε τον ρόλο της βοήθειας του κοινού. «Ηταν τέλεια στο Κατράκειο», λέει ο Στέλιος. «Στην Αννα Βίσση πέρασε πολύ ωραία. Ενθουσιάστηκε που τη γνώρισε από κοντά, τον αγάπησε πολύ κι εκείνη», συμπληρώνει η Βερόνικα. Αμέσως με ενημερώνει ότι πηγαίνει Δ’ Δημοτικού, ότι του αρέσουν τα Μαθηματικά και ότι στο σπίτι εκτός από τη Βερόνικα υπάρχει και η τετράχρονη Αναστασία που μιλάει σαν μεγάλος και την αποκαλούν «Αϊνστάιν». Οπότε, μοιραία, ο καλύτερος του φίλος είναι γένους αρσενικού. «Είναι δέκα μέρες μικρότερος από μένα. Πάω σπίτι του, έρχεται σπίτι μου, πιο πολύ μιλάμε για τα δικά μας, όχι για μουσική. Και παίζουμε με τα lego», λέει ο Στέλιος που αν για κάτι τρελαίνεται αυτό είναι τα lego και το τάμπλετ που του πήρε δώρο ο μπαμπάς.

Χιλιάδες ακόλουθοι

Στα social media έχει χιλιάδες ακόλουθους, συγκεκριμένα 8.330 στο YouTube, 24.000 στο Facebook και 31.000 στο Instagram. Αν και μόλις εννέα ετών, έχει ήδη ταξιδέψει για να παρουσιάσει τη μουσική του σε αρκετές πόλεις, Νάπολη, Αμβούργο, Βρυξέλλες, Βιέννη, Λονδίνο, Νέα Υόρκη, μαζεύοντας από παντού τρόπαια με την ίδια άνεση που περνά πίστες στα αγαπημένα του video games. Πρόσφατα, στο Ηρώδειο σε μια συναυλία ύμνο στα ωραιότερα βαλς όλων των εποχών, ο Στέλιος Κερασίδης συνέπραξε με τη συμφωνική ορχήσττρα Τσαϊκόφσκι της Μόσχας παρουσιάζοντας και το δικό του βαλς ανάμεσα σε αυτά των μουσικών θρύλων, το «Βαλς της Αναγέννησης», γράφοντας ιστορία ως ο νεότερος σολίστας που εμφανίστηκε ποτέ στο Ηρώδειο. Με την ευκαιρία, μου εξηγεί πώς γράφτηκαν τα βαλς του: «Δεν μ’ άρεσε που με την πανδημία δεν είχαμε σχολείο. Αλλά αν δεν είχε γίνει αυτό, δεν θα είχα γράψει το “Βαλς της απομόνωσης” και μετά “της αναγέννησης”. Ηταν δύσκολα τα πράγματα στην πρώτη καραντίνα, έγραψα το βαλς για να δώσω κουράγιο και δύναμη στους ανθρώπους. Μου πήρε πολύ χρόνο. Πρώτα βρίσκεις μια μελωδία, μετά μια άλλη, μετά κι άλλη, τις ηχογραφείς και μετά τις ενώνεις στο ipad. Για να βρω μια μελωδία, σκέφτομαι πράγματα που αγαπώ, αλλά εκείνη τη μέρα δεν σκεφτόμουν πράγματα που αγαπώ, σκεφτόμουν τους ανθρώπους, αυτό που περνούσαμε όλοι. Στο σπίτι με άκουγαν και ρωτούσαν τι γράφεις. Και στο τέλος μου είπαν, “τέλειο”».

Ενώ μου εξηγεί ότι η μουσική μπορεί να τον συγκινήσει, ζητά λίγη μαρμελάδα λεμόνι από τον μπαμπά του για να συνοδεύσει το σαγανάκι του και αρχίζει να μου περιγράφει σκηνές από την καθημερινότητά του. «Το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις ξυπνάω; Πάω σχολείο. Και λίγο πριν κοιμηθώ, βλέπω στο νέτφλιξ πόκεμον», λέει και πριν προλάβω να τελειώσω τη φράση «σε ποιον απευθύνεσαι όταν έχεις πρόβλημα», απαντά, «στη Βερόνικα, ό,τι και να ‘ναι. Εμένα η Βερόνικα μου έμαθε να μιλάω. Είναι σαν μαμά μου». Κι εκεί που νομίζεις ότι έχεις να κάνεις με ένα τυπικό εννιάχρονο αγόρι με το οποίο συζητάς για τις διακοπές του στη Νάξο που ήταν όνειρο και τη μους λεμόνι που θα παραγγείλει για επιδόρπιο, ξαφνικά, έτσι απλά, αρχίζει να σου μιλά για την αγαπημένη του μουσική, τους μινιμαλιστές πιανίστες Olafur Arnalds, Pieter de Graaf και Ludovico Einaudi. Και αυτή η «τραμπάλα», από την αβάσταχτη αθωότητα των εννέα ετών ως τη μουσική ιδιοφυία που κρύβει μέσα του θα συνεχιζόταν αδιάκοπα μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο της συνάντησης.

Στο Carnegie Hall

Στην αμέσως επόμενη ερώτηση, αν ακούει εκτός από ξένη και ελληνική ποπ, εμφανίζεται ξανά στα μάτια του ο κόσμος σαν ένα πεδίο ανεξερεύνητο, έτσι που να θες κι εσύ να βουτήξεις μαζί στο μαγικό φίλτρο της άγνοιας και να τα μάθεις όλα από την αρχή. «Υπάρχει ελληνική ποπ», αναρωτιέται με γνήσια παιδική απορία. «Δεν σου είπα για τη Νέα Υόρκη», αλλάζει θέμα. «Πήγα σε έναν ουρανοξύστη που ήταν 500 μέτρα και ανεβήκαμε πάνω αλλά δεν έκανα μόνο αυτό, έπαιξα και στο Carnegie Hall. Δεν θυμάμαι πόσο κόσμο είχε από κάτω αλλά ήταν τέλεια», λέει ενθουσιασμένος, ενώ η Βερόνικα συμπληρώνει την εικόνα με την πληροφορία ότι έπαιξε άρρωστος αλλά τα κατάφερε. Δράττομαι της ευκαιρίας να μάθω πού θα του άρεσε να ζει. «Επειδή είμαι πολλά χρόνια στην Ελλάδα, όλη μου τη ζωή, την προτιμώ λίγο περισσότερο», απαντά αυθόρμητα και το τραπέζι φωτίζεται από συνωμοτικά, χαμογελαστά βλέμματα.

Η συζήτηση επανέρχεται στη συναυλία στο Κατράκειο και με την ευκαιρία ρίχνουμε ακαπέλα το ρεφρέν από τα «Μαθητικά τα χρόνια» που τραγούδησαν μαζί στο φινάλε. «Εχετε ξανάρθει εδω; Τα γλυκά τους είναι τα καλύτερα», με ενημερώνουν με μια φωνή η Βερόνικα με τον Στέλιο και πέφτουμε με τα μούτρα στον κατάλογο. Ωσπου να καταλήξουμε σε κρέμα ή σοκολάτα, φράουλες ή φρούτα του δάσους, μαθαίνω στο ενδιάμεσο ότι το αγαπημένο του φαγητό είναι το παστίτσιο, αλλά της μαμάς του, και ότι ο αγαπημένος του συνθέτης είναι ο Μπαχ γιατί βρίσκει ότι σε σχέση με τους άλλους έχει περισσότερο πάθος. «Το ανώτερο που έχω μελετήσει στο πιάνο είναι τέσσερις ώρες. Κανονικά μελετάω μία-δύο ώρες τη μέρα αλλά πριν από το Ηρώδειο έκανα και το απόγευμα λίγο», λέει με την αφοπλιστική του ειλικρίνεια, περιμένοντας το γλυκό, ενώ μου εκμυστηρεύεται ότι του αρέσουν και τα ντραμς. «Αύριο θα ξεκινήσω αρμονία», ανακοινώνει και τότε συνειδητοποιώ πως τα μικρά μουσικά θαύματα που παίζει και συνθέτει προέρχονται από το παιδικό του ένστικτο, χωρίς τη βάση κάποιας βαθιάς, θεωρητικής γνώσης. Κάτι που μπορεί να μοιάζει ανεξήγητο σε κάποιον που δεν γνωρίζει βέβαια μια σημαντική λεπτομέρεια: Οτι από όταν ήταν ακόμη στην κοιλιά της μαμάς του, ο μπαμπάς που είναι καθηγητής Μουσικής έπαιζε μελωδίες από το πρωί ως το βράδυ, ενώ τη στιγμή που γεννιόταν ο Στέλιος στο σπίτι τους στη Νέα Μάκρη, τον Ιούνιο του 2012, τα δωμάτια πλημμύριζαν από τις μελωδίες του μπαμπά στο πιάνο, το οποίο συνεχίστηκε και τους πρώτους μήνες της ζωής του κατά τη διάρκεια του ύπνου, σε μια προσπάθεια να σφραγιστεί, ει δυνατόν, με ποιοτική μουσική κάθε του ανάσα.

Μέχρι σήμερα, ο Στέλιος έχει γράψει πάνω από 100 μελωδίες. «Οταν παίζω μουσική με ηρεμεί, όταν όμως γράφω ένα κομμάτι νιώθω ένταση», εξηγεί και μου αναφέρει ότι από τους μεγαλύτερους συναδέλφους του θαυμάζει τον Μάριο Φραγκούλη, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Διονύση Σαββόπουλο, ενώ ξεχωριστή θέση στην καρδιά του έχουν οι συνθέσεις του Μίκη Θεοδωράκη. Εκτός από τη μουσική αγαπά και τη λογοτεχνία μέσα από τις σειρές κόμικ των έργων του Ιουλίου Βερν και των παιδικών βιβλίων «Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα» του Jeff Kinney. «Διαβάζω τους σπασίκλες, τους ξέρετε; Εχω διαβάσει 1.000 σελίδες επειδή είναι Σπασίκλες 1, Σπασίκλες 2…», εξηγεί και αποκαλεί τον Αρκά, «κόμικ μεγαλίστικο». Ο έλληνας ήρωάς του είναι ο Λευτέρης Πετρούνιας, ενώ αν εκείνος αποκτούσε υπερφυσικές δυνάμεις (σε άλλο επίπεδο γιατί σε μουσικό διαθέτει) με το μαγικό ραβδί του θα φρόντιζε να έχουν όλα τα παιδιά υγεία και να είναι χαρούμενα, να ακούνε όλοι οι άνθρωποι μουσική, θα έκανε τον εαυτό του τον καλύτερο πιανίστα στον κόσμο και θα γέμιζε τον πλανήτη ουρανοξύστες – εμφανώς επηρεασμένος από το ταξίδι στη Νέα Υόρκη. «Δεν σας είπα ότι μέναμε δίπλα στο Empire State Building και το βλέπαμε που φώτιζε όλη την ώρα», λέει δυνατά.

Αρχιτέκτονας στα Lego

Προς το τέλος του γεύματος κι ενώ είχαμε εξαφανίσει τα γλυκά από τα πιατάκια, μου εξομολογήθηκε τα εξής: Οτι μια συνήθεια που τηρεί ευλαβικά στο σπίτι είναι να μαζεύει το πιάτο του μετά το φαγητό, ότι όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει αρχιτέκτονας στα lego και ότι ετοιμάζει ένα καινούργιο κομμάτι που ακόμα δεν έχει αποφασίσει ποιος θα το ερμηνεύσει. Μόλις πέφτει στο τραπέζι ως πιθανή ιδέα το όνομα της 20χρονης αμερικανίδας τραγουδίστριας Billie Eilish με τους 93 εκατ. ακόλουθους – ένας εκ των οποίων είναι και ο Στέλιος – μας διακόπτει λέγοντας: «Αποκλείεται! Αυτό δεν γίνεται με τίποτα…».

Από τη γεμάτη ανατροπές απόσταση των 20 ετών που μας χωρίζει, ένα έχω να σου πω Στέλιο και είναι κλεμμένο από κάποιον που συγκίνησες πρόσφατα σε ένα facetime που τα είπατε, όπου σου έδωσε πολύτιμες συμβουλές, τον Νίκο Καρβέλα: «Ποτέ μη λες ποτέ, δεν ξέρεις τι γίνεται…». Στον δρόμο της επιστροφής, συνειδητοποίησα με ένα τεράστιο – εσωτερικό και εξωτερικό – χαμόγελο ότι αποχωρήσαμε για τα σπίτια μας έχοντας μάθει, εγώ για το μουσικό κίνημα των μινιμαλιστών της Αμερικής του ’60 και το στοιχείο της επανάληψης στις συνθέσεις τους χωρίς τελεολογικό χαρακτήρα, και, ο Στέλιος ότι κάποτε τα παιδιά μετρούσαν τα παγωτά που κατανάλωναν τους καλοκαιρινούς μήνες, αξιοποιώντας τον αριθμό ως ένα αυτοσχέδιο υπερατού. Μπορείτε εύκολα να μαντέψετε ποιος από τους δυο μας έφυγε από το γεύμα πιο κερδισμένος.

ΧΕΙΜΩΝΑ – ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Λεωφ. Ποσειδώνος 93, Νέα Μάκρη

Ανάμεικτα πράσινα λαχανικά, ξινόμηλο, σύκο, κατίκι Δομοκού, ρόδι και σως ροδιού       9€

Σαγανάκι τυρί με μαρμελάδα λεμόνι       6€

Ψαρονέφρι μαριναρισμένο με mix πιπεριών & πιπεράτη σως       12,5€

Μπιφτέκι μοσχαρίσιο με σως μπλε τυριού       10€

Σουβλάκι κοτόπουλο με σάλτσα μουστάρδας       12,5€

Pavlova       5,5€

Cheesecake με φρούτα του δάσους       4,5€

Mousse λεμόνι με καμένη μαρέγκα       4,5€

Τάρτα σκεπαστή με κρέμα ζαχαροπλαστικής, φρέσκια φράουλα & καμένη ζάχαρη       5,5€