Το σκληρό πρόσωπο του ποδοσφαίρου

Η παροιμία «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός» βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στην ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Η δόξα, η διασημότητα και τα πολλά χρήματα που προσφέρει η μειοψηφία των ομάδων της SUPER LEAGUE είναι σε πλήρη αντίθεση με αυτό που βιώνει η πλειονότητα των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών στις λοιπές ομάδες, στη SUPER LEAGUE 2 και τις κατώτερες κατηγορίες. Ανώνυμες Εταιρείες που υπογράφουν μηδαμινά συμβόλαια που, ακόμη και αυτά, δεν τα τηρούν, ποδοσφαιριστές που δεν λαμβάνουν ούτε τα προς το ζην και, εν τέλει, ομάδες που ανεβοκατεβαίνουν τις επαγγελματικές κατηγορίες ως ασανσέρ με μοναδικό σκοπό να μην «πληρώσουν» τα χρηματικά ποσά των προκατόχων τους, αλλά να χρησιμοποιούν τα περιουσιακά στοιχεία τους.

Από το 2012 εφεξής, έγινε, συνήθεια έως λατρεία, μία ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρεία να γίνεται ερασιτεχνική, στη συνέχεια να επανέρχεται στη SUPER LEAGUE xωρίς όμως να καταβάλλει τις οφειλές των παρελθόντων ετών με αποτέλεσμα πολλοί ποδοσφαιριστές να τελειώνουν τα 15 χρόνια της ποδοσφαιρικής ζωής τους, αλλά να έχουν ανταμειφθεί μόνο για ελάχιστά προς όφελος των ΠΑΕ που, ό,τι και να γίνει, είτε με κανονιστικά, είτε με πολιτικά κριτήρια, είναι αλώβητες και απρόσβλητες. Τα ντόμινο ολοκληρώνεται με τις πολύμηνες διαδικασίες ενώπιον της ΕΠΟ έτσι ώστε, εάν τελικά λάβεις τα οφειλόμενα, οι υποχρεώσεις σου να ξεπερνούν τα καταβληθέντα. Οι «άγραφοι νόμοι» του, κατά τα λοιπά, επαγγελματικού ποδοσφαίρου μας, ξεπερνούν γραφτούς ή άγραφτους νόμους και συνειδήσεις χάριν της ευημερίας των ΠΑΕ.

O Πάρης Ατλαμάζογλου είναι δικηγόρος Αθλητικού Δικαίου