Με συνταγή συρρίκνωσης

Η φτώχεια φέρνει γκρίνια – και όπως φαίνεται, στο ΚΙΝΑΛ, παρά τις υποσχέσεις της προέδρου, Φώφης Γεννηματά, να το μεγαλώσει, η εικόνα του χώρου είναι εικόνα στασιμότητας και ιδεολογικής και ψυχολογικής απομάκρυνσης στελεχών και μελών. Η εντύπωση αυτή ενισχύθηκε με το τέλος της θυελλώδους συνεδρίασης της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος, όπου μεταξύ άλλων συζητήθηκε ο τρόπος επιλογής των υποψηφίων για την ηγεσία.

Στην προηγούμενη αναμέτρηση, του 2017, για το ΚΙΝΑΛ υπήρχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αφού είχαν επενδυθεί ελπίδες για την ανασυγκρότηση ενός μεγάλου κεντρώου κόμματος: υπήρξαν τότε εννιά υποψήφιοι (μεταξύ των οποίων το Ποτάμι και ο Ραγκούσης, ενώ τον χώρο πλαισίωναν η ΔΗΜΑΡ, το ΚΙΔΗΣΟ, φίλοι, ο Στέφανος Μάνος…), το πλαφόν για την υποψηφιότητα ήταν οι χίλιες υπογραφές, τη διαδικασία εγγυήθηκε επιτροπή υπό τον Νίκο Αλιβιζάτο και αρκούσε η πληρωμή ενός μικροποσού από τους ψηφοφόρους για τα έξοδα. Ψήφισαν συνολικά στον πρώτο γύρο 211.191 πολίτες. Θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν τουλάχιστον τον ίδιο αριθμό στις φετινές εκλογές – για να αποδειχτεί ότι, τουλάχιστον, υπάρχει μια σταθερή βάση ενδιαφερομένων; Και θα φτάσουν στις κάλπες χωρίς ρήγματα;

Η πρόεδρος, χθες, έσπευσε να μεταφράσει τον εκνευρισμό της στην Κεντρική Επιτροπή και να δηλώσει κυρίαρχος διοχετεύοντας στον Τύπο ένα non paper, στο οποίο κάνει σαφές ότι αποκλείεται «να προτείνουν υποψηφίους μέλη ή φίλοι άλλων κομμάτων». Αρα, η συλλογή από κάθε υποψήφιο 5.000 υπογραφών πρέπει να γίνει από τα ταμειακώς εντάξει υπάρχοντα μέλη του κόμματος ή από νέα μέλη που θα γραφτούν μέχρι την επίσημη ανακήρυξη των υποψηφιοτήτων. Τι στόχο έχει;

Αυτόν που θα δυσκολευτεί να τις μαζέψει; Ποιος είναι αυτός; Ο Καστανίδης – ο οποίος είναι και ο υποψήφιος που έχει σχέση με το ΚΙΔΗΣΟ. Αν αποκλειστεί ο Καστανίδης, τα τέσσερα πολιτικά σχέδια που κατατίθενται μειώνονται σε τρία, και η πρόεδρος ελπίζει σε μεγαλύτερο ποσοστό, προσβλέποντας στον δεύτερο γύρο αν προσελκύσει τις παπανδρεϊκές ψήφους που θα πάνε στον Καστανίδη. Αλλά ο οποιοσδήποτε αποκλεισμός θα λειτουργήσει ως τροφοδότης εσωστρέφειας: τα κόμματα στις δημοκρατικές διαδικασίες τους επιδιώκουν συσπειρώσεις. Το αντίθετο είναι συνταγή συρρίκνωσης.

Συρρίκνωσης και αποδρομής. Αν μάλιστα διαφανεί ότι το ΚΙΝΑΛ, υπό οποιαδήποτε ηγεσία, δεν μπορεί να οδηγήσει στην ανασυγκρότηση του Κέντρου, το επόμενο βήμα θα είναι η αναζήτηση ενός νέου κεντρώου σχήματος. Φτου κι απ’ την αρχή, δηλαδή – ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα εδραιώνει την κυριαρχία του στον χώρο.

ΥΓ. Η συζήτηση για τις διαδικασίες και τα κουκιά απομακρύνει την πιθανότητα να συζητήσουν σοβαρά στο κόμμα για την πολιτική. Τι θα λέει το κόμμα στους πολίτες για την οικονομία, τις επενδύσεις, τους φόρους, για την παιδεία και τις μεταρρυθμίσεις, για την Ευρώπη και τον ευρωπαϊκό δρόμο σχεδόν δεν συζητείται. Η διαγραφή ουσιαστικά της περιόδου της συγκυβέρνησης με τον Σαμαρά, που συνέβαλε στην ανάκαμψη της χώρας και θα μπορούσε, αν συνεχιζόταν, να συμβάλει ομαλά στο τέλος της χρεοκοπικής περιπέτειας, συνόδευσε την απομάκρυνση απ’ αυτό του Ευάγγελου Βενιζέλου. Οσο δεν γίνεται προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του χώρου, τόσο θα μένει ένα άδειο κέλυφος που θα δοξάζει παλιές δόξες και θα τρέφεται απ’ αυτές. Αλλά, πάντα, το θέμα είναι: τώρα τι λες.