Καμία ανοχή

Οταν η Ακροδεξιά άρχισε να εμφανίζεται συστηματικά στον Αγιο Παντελεήμονα, κανείς δεν ήξερε πώς έπρεπε να της φερθεί. Οταν μπήκε στον Δήμο Αθηναίων, πολίτες και πολιτικοί είτε έκαναν πως δεν την βλέπουν είτε την άκουγαν με περιέργεια. Οταν βρέθηκε στις πλατείες, χάθηκε μέσα στο πλήθος των οργισμένων της λιτότητας. Οταν μπήκε στη Βουλή, ήταν πια αργά. Την καθυστέρηση αυτή να αντιληφθεί τον κίνδυνο το δημοκρατικό τόξο την πλήρωσε με αίμα.

Κάθε φορά που κουκουλοφόροι ουρλιάζουν ακροδεξιά συνθήματα κραδαίνοντας λοστάρια και μαχαίρια, αυτή την ιστορία αποτυχίας οφείλουμε να θυμόμαστε. Οχι μόνο το τι έγινε μετά, όταν οι φάκελοι βγήκαν από το συρτάρι και η Δικαιοσύνη έκανε τη δουλειά της. Η αδράνεια και η αμηχανία μας ενώ ακόμα προλαβαίναμε το αυγό πριν σκάσει μας δίνει το πολυτιμότερο μάθημα της περασμένης δεκαετίας.

Τι κάνουμε τώρα που η Ακροδεξιά έγλειψε τις πληγές της στο περιθώριο και επιχειρεί να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της; Η ανοχή στη βία και τις ακροδεξιές προκλήσεις το μόνο που καταφέρνει είναι να δώσει κίνητρο σε όσους ποντάρουν σε αποτυχίες που επαναλαμβάνονται. Σε επεισόδια όπως αυτά που έγιναν στη Σταυρούπολη δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανένας δισταγμός, καμία δεύτερη σκέψη. Η νομιμότητα είναι το όπλο της δημοκρατίας. Ας τους ταράξουμε, λοιπόν, στη νομιμότητα.