Σειρά από τον τόπο σου

Η ζωή των φανταστικών χαρακτήρων της τηλεόρασης δεν είναι εύκολη. Ως γεννήματα μυθοπλασίας υπόκεινται σε αυστηρούς περιορισμούς και αδιαπέραστα στεγανά. Εμφανίζονται μόνο συγκεκριμένες ώρες για να κάνουν προκαθορισμένα πράγματα. Και όταν τελειώσει η εκπομπή, αισθάνονται όπως το τζίνι στο μπουκάλι. Δεν μπορούν να πάρουν καμία απόφαση για τη ζωή τους που την περνούν σε μία κάψουλα. Ψάρια στο ενυδρείο. Ο κόσμος τους εκτείνεται στα όρια της σειράς. Δεν τους ανήκει ούτε η μορφή τους. Για την ακρίβεια δεν έχουν δική τους μορφή, ζουν με δανεική από τον ηθοποιό που τους ενσαρκώνει. Και όταν ολοκληρωθεί η σειρά στοιχειώνουν μέσα σε σκληρούς δίσκους. Χρειάζονται ένα play για να εμφανιστούν πάλι, όπως η μπαλαρίνα όταν σηκώνεις το καπάκι από το μουσικό κουτί.

Στη Μυρτάλη δεν έλαχε κάτι βατό. Μία κωμωδία, ας πούμε. Με έξυπνες ατάκες, μερικές αθώες γκάφες και αγωνία που σε κάνει να τρως τα νύχια σου, αλλά τσεκάρεις μήπως και έφυγε η βαφή. Δεν της έγραψαν μία μοίρα ευκολοφόρετη, ένα ριζικό που θα το διαβεί χωρίς γρατζουνιά. Την έσπειραν τη δύσμοιρη στη «Γη της Ελιάς», στα κακοτράχαλα της Μάνης να βγαίνει από φλεγόμενα σπίτια, να κρύβεται σε σπηλιές και υπόγεια. Και να έχει από πάνω της, σαν κατάρα, οικογενειακές βεντέτες, πάθη, λάθη, όλες τις συμφορές του κόσμου. Φονικά, κηδείες, κυνηγητά, πολλά ψέματα, αίμα και λάδι. Γιατί στη Μάνη ξέρουν και από αίμα και από λάδι. Και αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στη Μάνη. Στενάζει η επαρχία. Το βλέπει η Μυρτάλη όταν πέφτουν οι διαφημίσεις. Ποτάμι το αίμα στο Ρέθυμνο. Αντί να πάρουν τον δρόμο για το βουνό, να ανέβουν Ζωνιανά, να καπνίσουν την πίπα της ειρήνης, γυαλίζουν τις μπότες και τις κάνες. Εμφανίστηκαν τα «Κομάντα και οι Δράκοι» (το ελληνικό Stragners Things, ρε παιδί μου), λεβέντισσες και παλικάρια θα γίνουνε μαλλιά κουβάρια εκεί κάτω. Είναι και οι άλλοι, από τον Θεσσαλικό κάμπο που θα ξεκατινιάζονται και στη Μακρόνησο. Και μετά, σου λέει, έρχεται ο Παπακαλιάτης, από τους Παξούς. Ο Παπακαλιάτης στην επαρχία. Τα ύστερα του κόσμου.

Καθισμένη κάτω από μία ελιά (δεν υπάρχει άλλο δέντρο), η Μυρτάλη, σκαλίζει το χώμα και αναρωτιέται από πού φύτρωσαν όλα αυτά τα παράλληλα σύμπαντα που, όσο διαφορετικά και αν δείχνουν, τόσο μοιάζουν το ένα με το άλλο. Ναι, βέβαια, είναι το χρήμα που έπεσε και έκανε ανθρώπους να δουλέψουν, να δημιουργήσουν και να καλουπώσουν ιδέες σε σενάρια. Μετά από δέκα χρόνια κρίσης και σιωπής, η τηλεόραση επιστρέφει σε αρχετυπικές φόρμες για να διεκδικήσει τα βράδια μας. Διότι πλέον δεν μπορούν να τη βγάλουν στη φθήνια. Στην καραντίνα ο λαός είδε Netflix, συνήθισε να βλέπει σειρές. Και όταν ο ανταγωνισμός αποκτά πλέον παγκόσμιες διαστάσεις, δεν μπορείς να κρατήσεις τον πελάτη σου με trash. Και τι να του πει, αλήθεια, ένα ριάλιτι όταν η πραγματική ζωή έχει γίνει πιο συναρπαστική; Ούτως ή άλλως, όλη μέρα στα social, είναι, περίπου, σαν να συμμετέχεις στο Big Brother. Εντάξει, αλλά, όπως αναρωτήθηκε και η Μυρτάλη, για ποιο λόγο αυτή η εμμονή με την ελληνική επαρχία; Γιατί να σκίζει τα ωραία της γόνατα στα χώματα; Χάθηκε ο κόσμος για μία σειρά πόλης; Με άνετα εσωτερικά γυρίσματα και εξωτερικά πλάνα πάνω στα κτίρια του Μπάμπη Βωβού στην Κηφισίας;

Απορεί λες και δεν ξέρει ότι όλη η Ελλάδα είναι ελληνική επαρχία. Ειδικά οι πόλεις, στις λαϊκές γειτονιές τους, είναι σαν χωριά που φορτώθηκαν παραπάνω τσιμέντο. Με δράματα απλωμένα στον καναπέ και στην οθόνη. Με το ένα δράμα να κοιτάζει το άλλο και απλώς η μεριά του καναπέ να ξεχνιέται κάπως. Μπορεί η Μυρτάλη να στενάζει για τα βάσανά της, αλλά αν ήξερε τι υπάρχει από την άλλη μεριά, θα βουτούσε με ευχαρίστηση το ψωμάκι της στο λάδι της Μάνης. Η ίδια έμαθε από τα πρώτα επεισόδια τι θέλουν οι άνθρωποι. Ερωτες, πάθη και χωριό. Την Γκόλφω σε εκατό, σε χιλιάδες διαφορετικές εκδοχές. Και ακόμα καλύτερα; Η Γκόλφω που κλέβεται με τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας. Είναι κακό αυτό; Οχι. Είναι προσήλωση στις ρίζες, στα βασικά. Κάποτε λέγαμε ότι είναι εύκολο να πάρεις τον Ελληνα από το χωριό, αλλά δύσκολο να πάρεις το χωριό από τον Ελληνα. Τώρα το ζητούμενο είναι να του φέρεις το χωριό στο σπίτι. Και η Μυρτάλη αυτή τη δουλειά κάνει. Με τις σφαίρες να σφυρίζουν γύρω από το κεφάλι της, όπως κάποτε σφύριζαν τα πουλιά για την Αστέρω.