Γράφουν ιστορία {LF}με μια μπάλα

Οταν ξεμακραίνει ο χρόνος, οι δάφνες μαραίνονται, η λάμψη σβήνει και οι Πίνδαροι της εποχής στερεύουν, η μόνη κληρονομιά που μένει στους επιγόνους είναι οι αριθμοί. Το μέτρο σύγκρισης των εποχών, το σημείο αναφοράς της επιτυχίας.

Ο Τζίμι Γκριβς μας άφησε χρόνους την περασμένη Κυριακή και οι περισσότερες νεκρολογίες είχαν ως σημείο αναφοράς τους ψυχρούς αριθμούς. Πόσα γκολ έβαλε, σε πόσα ματς έπαιξε, πόσα τρόπαια σήκωσε. Το ίδιο θα συμβεί με όλα τα εν ζωή ινδάλματα όταν θα μετοικήσουν εις τόπο χλοερό.

Κανείς δεν θα θυμάται πως αυτοί οι άνθρωποι με το θείο χάρισμα πρόσφεραν χαρά σε εκατομμύρια ανθρώπους. Συντρόφευσαν τα όνειρα των παιδιών, έγιναν πρότυπα, μόδα, στρώθηκαν κόκκινα χαλιά για να πατήσουν, τους επεφύλαξαν τιμές προέδρων και πρωθυπουργών. Κανείς δεν θα θυμάται πως χιλιάδες άνθρωποι ξενύχτησαν για να πάρουν τη φανέλα τους, να τους δουν από κοντά, να παρακαλέσουν για ένα αυτόγραφό τους, μια φωτογραφία.

Η λήθη αγκαλιάζει τη μνήμη, όπως η σκόνη τα αντικείμενα. Ο θάνατος αυτών των χαρισματικών ανθρώπων σε επιστρέφει βίαια στο παρελθόν και τότε διαπιστώνεις την απόσταση που έχει διανύσει ο κόσμος.

Από το πώς ντυνόταν, με τι διασκέδαζε, πώς συμπεριφερόταν μέχρι την εξέλιξη της τεχνολογίας, το Ιντερνετ, την κινητή τηλεφωνία, τα smartphones.

Τα είδωλα του ποδοσφαίρου είναι στίγματα των εποχών. Σημάδια χρόνων. Αν ακολουθήσεις την πορεία της καριέρας του Πελέ, του Μαραντόνα και αργότερα του Ρονάλντο του Φαινομένου, του Ζιντάν, και των νεότερων, του CR7 και του Μέσι, αισθάνεσαι ότι ακολουθείς την ίδια την εξέλιξη της ανθρωπότητας τον τελευταίο αιώνα.

Ο βηματισμός τους είναι απόλυτα συγχρονισμένος με αυτόν της Ιστορίας την οποία πολλές φορές επηρέασαν με ένα γκολ, ένα τρόπαιο ή ακόμα και με μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία. Οι ποδοσφαιριστές είναι το alter ego των ιστορικών: γράφουν την ιστορία με μια μπάλα.