Και γραφικός και ακραίος

Δεν υπάρχει εποχή και δεν υπάρχει κόμμα που να μην περιέχει μετριότητες. Επίσης, δεν υπάρχει εποχή και δεν υπάρχει κόμμα που να μην περιέχει διάφορους περίεργους τύπους, που ζουν προκαλώντας μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, είτε για να κερδίσουν μια θέση στο μιντιακό σύμπαν που συντηρεί τέτοιες περιπτώσεις είτε για να κερδίσουν ακραίους ψηφοφόρους. Κάποιοι, συμπεριφέρονται στυγνά υπολογισμένα, κάποιοι άλλοι αυτά που λένε και που κάνουν τα πιστεύουν κιόλας.

Ορισμένοι τέτοιοι πολιτικοί παλιά καταγράφονταν ως γραφικοί, συγγενείς του Δελαπατρίδη. Τα χρόνια ανόδου της τηλεόρασης αποκλήθηκαν τρελοί του τηλεοπτικού χωριού. Σήμερα, κρατούν χαρακτηριστικά γραφικότητας, που δεν είναι πάντα ανώδυνα, ιδίως αν με τη συμπεριφορά τους χαϊδεύουν ακραία ακροατήρια. Τέτοιες συμπεριφορές δοκιμάζουν τα πολιτικά τους κόμματα και την ιδεολογικοπολιτική συνοχή τους, δίνοντας λαβή στους αντιπάλους.

Σε τέτοια περίπτωση πολιτικού εξελίχθηκε ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος. Γνωρίζω πρόσωπα που τον ψήφισαν ως μαχητικό φιλελεύθερο. Παρά τη μιντιακή φήμη του, δεν αξιοποιήθηκε σε κυβερνητικό πόστο (ορθώς, όπως αποδεικνύει η πολιτεία του), οπότε στην πορεία φρόντισε να διαψεύσει τους καλοπροαίρετους ψηφοφόρους του και να ζητήσει ένα κοινό στον χώρο της Ακροδεξιάς, που ως κοινό δεν είναι αδιάφορο για τη ΝΔ. Η ακρότητα την οποία επικαλούνταν για το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα φάνταζε γραφική. Αλλά αυτές τις μέρες το τερμάτισε. Ποντάροντας σε ένα κοινό που είναι επιφυλακτικό με τους οικονομικούς μετανάστες και τους πρόσφυγες, άρχισε να διακινεί στα κοινωνικά δίκτυα στο Ιντερνετ το περιεχόμενο ιστοσελίδας (με την οποία μάλιστα φέρεται να είχε σχέση ο ίδιος ενώ σήμερα έχει γραφτεί ότι ανήκει στη σύζυγό του) που περιέχει ονομαστική λίστα με παιδιά μεταναστών που πηγαίνουν σε αθηναϊκό νηπιαγωγείο.

Δεν είναι δουλειά ενός βουλευτή να δημοσιεύει λίστες με ονόματα ακόμα κι αν εκτιμά ότι έχει διαβρωθεί το ελληνικό στοιχείο στην πρωτεύουσα. Δεν είναι δημοκρατική πρακτική το εμπόριο του μίσους – και εδώ που τα λέμε σε μια κοινωνία όπως η ελληνική τέτοιο εμπόριο μακροπρόθεσμα δεν πουλάει (η Χρυσή Αυγή που το αποπειράθηκε είχε οικτρή κατάληξη – κι είναι κρίμα που συνειρμικά η επιλογή του βουλευτή της ΝΔ οδηγεί σε τέτοιες συγκρίσεις). Η πράξη του Μπογδάνου αντιβαίνει όχι μόνο στις πολιτικές του κόμματός του, το οποίο και επικρίνει, αλλά βρίσκεται εκτός των δημοκρατικών κανόνων αποδοχής του Αλλου και πέραν της ανθρωπιστικής υποχρέωσης των κοινωνιών να εκπαιδεύουν τα παιδιά, χωρίς διακρίσεις. Εκτός των άλλων, ο Μπογδάνος δηλώνει και άγνοια των χαρακτηριστικών της σύγχρονης Ευρώπης: οι περίκλειστες κοινωνίες πολιτών με ενιαία χαρακτηριστικά, ενιαία θρησκεία, ενιαία κουλτούρα δεν είναι ακριβώς η σύγχρονη Δύση. Ο κόσμος κινείται και η συνθετότητά του βρίσκεται ακριβώς στην κινητικότητα και στη δυνατότητα ενσωμάτωσης της διαφοράς, υπό την κοινή δημοκρατική ταυτότητα.

Με τη χθεσινή πράξη του ο Μπογδάνος ξεπέρασε τα όρια της γραφικότητας. Και ασφαλώς, έκοψε τους δεσμούς με την ευρεία βάση της παράταξής του, μιας παράταξης που πιστεύει στις ευρωπαϊκές αξίες, ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται η αλληλεγγύη και η ανοχή του Αλλου.

ΥΓ. Προφανώς, η ιερή οργή κατά του Μπογδάνου από την αξιωματική αντιπολίτευση είναι κούφια. Οσο κι αν ηθικολογείς, δεν διαθέτεις ηθικό έρεισμα όταν έχεις ανεχτεί ως συγκυβερνήτη τον Καμμένο, έχεις εκθέσει στα ψηφοδέλτιά σου τη Ραχήλ Μακρή ή εκφράζεσαι από τον Πολάκη.