Βιαστικές γαλοπούλες

Βιαστικές γαλοπούλες

Οι γαλοπούλες προφανώς δεν βιάζονται να έρθουν τα Χριστούγεννα, αλλά κανείς δεν έχει φροντίσει, νομίζω, να ρωτήσει – εκτός και αν κάνω λάθος, οπότε παρακαλώ να με διορθώσουν – και τα αρνιά αν βιάζονται να έρθει το Πάσχα! Γιατί πρώτον δεν ξέρω πολλούς που να καταναλώνουν γαλοπούλες τα Χριστούγεννα – εμείς στην εύανδρο Ηπειρο με κανένα γουρουνόπουλο τη βγάζουμε. Γνωρίζω όμως πολλούς, τι λέω, είμαι βέβαιος ότι όλοι το Πάσχα τρώνε οβελία. Και είναι έξω από κάθε συζήτηση ή «διαπραγμάτευση» αυτό. Πάσχα ίσον αρνί, οβελίας. Και για τους πιο comme il faut, στον φούρνο με πατάτες. Και τη συκωταριά, μαγειρίτσα. Ή στο τηγάνι με λαδορίγανη. Για να είμαστε εξηγημένοι δηλαδή.

Η γαλοπούλα έφτασε στα μέρη μας, ως έθιμο, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Εκεί όπου κατά τα τέλη Νοεμβρίου κάνουν τη Γιορτή των Ευχαριστιών, τρώνε πάλι γαλοπούλα, και είναι η ημέρα κατά την οποία ο πρόεδρος των ΗΠΑ κάνει μια ηλίθια τελετή, στην αυλή του Λευκού Οίκου, στη διάρκεια της οποίας χαρίζει τη ζωή σε μια γαλοπούλα – και κάπως έτσι αποφασίζεται η μοίρα εκατομμυρίων άλλων πουλερικών. Τούτου δοθέντος, προφανώς δεν θα υιοθετήσω τη χθεσινή ατάκα του προέδρου Κυριάκου περί των γαλοπουλών που δεν βιάζονται να έρθουν τα Χριστούγεννα. Θα μείνω στα αρνιά. Αντε και τα κατσίκια. Διότι μπορεί προσωπικά να μη διετέλεσα ποτέ τσοπανάκος («τσοπανάκος ήμουνα, προβατάκια φύλαγα» που λέει και το τραγούδι), όμως είναι αυτό το DΝΑ που μιλάει μέσα μου…

Θεσσαλονίκη όπως παλιά

Ημουν Θεσσαλονίκη το τριήμερο, όπως υποθέτω γίνεται αντιληπτό, να ζήσω κάποιες στιγμές της θρυλικής 20ετίας ΠΑΣΟΚ, τότε που τα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης συνοδεύονταν από την άνοδο του κράτους των Αθηνών εν χορδαίς και οργάνοις στη συμπρωτεύουσα.

Ομολογώ πως δεν απογοητεύτηκα, δεν απογοητεύτηκα πολύ τουλάχιστον. Το κράτος των Αθηνών για πρώτη φορά έπειτα από αρκετό καιρό ήταν και πάλι εκεί. Και γέμισε τα εστιατόρια της πόλης, τα μπαρ, τους κεντρικούς δρόμους, τα καφέ της παραλίας και της Πλατείας Αριστοτέλους. Εδωσε ραντεβού στις 7 Θάλασσες, στο Γράδα, στην Καλαποθαράκου, στον Κρητικό στο Πανόραμα, στη Μαύρη Θάλασσα και στον Βράχο στη Νέα Κρήνη, στο Duck στο αεροδρόμιο. Κάτι ξεχασμένοι αναζήτησαν τη χαμένη λάμψη της ΔΕΘ στο Shark και τα υπόλοιπα της Καλαμαριάς.

Μόνο μπουζούκια δεν είχε. Μόνο ο Ρέμος έδωσε μια συναυλία «καθημένων» στο Θέατρο της Γης την Παρασκευή, το βραδάκι, και αυτό ήταν. Τίποτε άλλο.

Αλλά ακόμη και χωρίς μπουζούκια, χωρίς τα «πολιτιστικά κέντρα» του αείμνηστου Βαγγέλη Γιαννόπουλου, ήταν μια πόλη ζωντανή, καμιά σχέση με το σε επιθανάτιο ρόγχο κέντρο της Αθήνας. Που ζει ακόμη στα απόνερα της πανδημίας και είναι φανερό πως το έχουν διαλύσει ο φόβος, η ανασφάλεια και το άγνωστο.

Βρήκα τη Θεσσαλονίκη που ήξερα, λες και η πανδημία όπως και η κρίση πέρασαν χωρίς να την αγγίξουν…

(Και βρήκα και έναν ενθουσιώδη δήμαρχο, τον Κώστα Ζέρβα, που θέλει να κάνει πράγματα, που τρέχει προγράμματα, πιέζει όπως μπορεί το κράτος των Αθηνών και φιλοδοξεί να δώσει στη Θεσσαλονίκη τον αέρα μιας ευρωπαϊκής μεγαλούπολης)

Για την «τιμή των όπλων»

Και οι διαδηλώσεις, ακόμη και αυτές, έγιναν μόνο και μόνο για να γίνουν. Αν εξαιρέσεις το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, που δήλωσε «παρών» όπως πάντα, με σημαίες και με τραγούδια, και με υποδειγματική πειθαρχία, οι υπόλοιπες ήταν να τις κλαις. Αρνητές του εμβολιασμού, ψεκασμένοι κάθε λογής, με σημαίες, δικεφάλους και πανό τρίτης διαλογής, και (μ)παοκτσήδες που γύρευε τι αναζητούσαν Παρασκευή βράδυ στην Τσιμισκή.

Και κάτι σπρωξίματα που έγιναν, κι αυτά μόνο για την «τιμή των όπλων» – τίποτε το σοβαρό και τίποτε το σημαντικό που να χρήζει της προσοχής μας. Γιατί πραγματικά δεν συνιστά τρομερό γεγονός το ότι κάηκαν δυο τρεις κάδοι σκουπιδιών, μόνο και μόνο για να δείξει το κίνημα την… αντιεμβολιαστική, αγωνιστική του διάθεση.

Βέβαια έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι η αστυνομική δύναμη που μετακινήθηκε στην πόλη για την αποτροπή των επεισοδίων τελικά αποδείχθηκε αριθμητικά… μεγαλύτερη από τους διαδηλωτές!

5.500 αστυνομικοί, όλοι μαζί οι διαδηλωτές ζήτημα αν ξεπέρασαν τα 4.000-5.000 άτομα.

Τα δώρα και η έκπληξη

Ετσι, Σάββατο βράδυ στην αίθουσα του Βελλίδειου, υπουργοί, βουλευτές και ακροατήριο, καμιά χιλιάδα άτομα αραία αραία (κατά τις επιταγές των πρωτοκόλλων κατά του κορωνοϊού), αποφορτισμένοι εντελώς, υποδέχθηκαν μάλλον χλιαρά τον ομιλητή. Αλλά η συνέχεια τους εξανάγκασε να τον χειροκροτήσουν ζωηρά, καθώς τον έβλεπαν να έχει ανοίξει το πουγκί και να μοιράζει, να μοιράζει και τελειωμό να μην έχει όλο αυτό.

Διότι ο άνθρωπος εμφανίστηκε πιο γαλαντόμος και από σαουδάραβας πρίγκιπας σε διακοπές στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’60. Μόνο ρολόγια δεν μας μοίρασαν στο τέλος, αλλά αντιθέτως – έχω να το πω αυτό – αυτό το τέλος μάς εξέπληξε. Διότι είχε και Μίκη και Σεφέρη. «Λίγο ακόμη να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα», μας κάλεσε ο Κυριάκος από του βήματος, και αν έπεφτε και το σχετικό μουσικό χαλί, θα επιβίωνε επί πραγματικού πια η ηρωική πασοκάρα.

Νομίζω ότι το απέφυγαν τελικά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Τον λένε που τον λένε τον Κυριάκο οι ακραίοι δεξιοί πνευματικό παιδί του Κώστα Σημίτη, έκρινε ότι δεν έπρεπε να τους επιβεβαιώσει κιόλας. Και δι’ αυτού του τρόπου…

(Ασε που στο ακροατήριο είχε και Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή. Για τον πρώτο δεν είμαι βέβαιος, ο δεύτερος όμως σίγουρα θα σηκωνόταν να φύγει!)

«Μύρισαν» εκλογές

Πριν από αυτό το παλιού, καλού, πασοκικού καιρού κλείσιμο της ομιλίας, όπως προανέφερα, ακούσαμε τον Μητσοτάκη να εξαγγέλλει παροχές και να δεσμεύεται με άλλες μελλοντικές. Αυθόρμητα, μου γεννήθηκε το ερώτημα, αν αυτά δίνονται τώρα, του χρόνου, που θα είναι μια προεκλογική χρονιά, τι θα έχει να μοιράσει από το ίδιο βήμα της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης;

Δεν βρήκα ικανή απάντηση, διότι όλο αυτό μου θύμισε αυτά που πολλές φορές έχω παρακολουθήσει στο παρελθόν, ακριβώς την παραμονή μιας προεκλογικής χρονιάς.

Φρονώ λοιπόν ότι ο πρόεδρος Κυριάκος, παρά τη χθεσινή του ξεκάθαρη δήλωση – κατά τη συνέντευξη που παραχώρησε στους δημοσιογράφους – ότι θα εξαντλήσει την τετραετία, αυτή την περίοδο βρίσκεται στη φάση του «βλέποντας και κάνοντας».

Είναι αναποφάσιστος – το πιστεύω. Θέλει να δει πώς θα εξελιχθεί το πράγμα, τόσο με τη δική του δημοφιλία όσο και με εκείνη της κυβέρνησής του, πόσο θα επηρεαστεί (θετικά) η κοινωνία από τις παροχές τους επόμενους τρεις τέσσερις μήνες και μετά θα αποφασίσει.

Τι θα αποφασίσει; Ακόμη και αυτό που με ένταση ξορκίζει – τις πρόωρες εκλογές. Να δεχθώ πως δεν είναι, όπως δήλωσε, τακτικιστής, αλλά είναι ηλίου φαεινότερον πως εκτός από τις αγαθές προθέσεις στην πολιτική (αν μπορεί να υπάρχουν ποτέ τέτοιες) υπάρχει και το κλασικό «ο θάνατός σου, η ζωή μου»!

Και σιγά να μη δώσει την ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ να ανακάμψει, εκμεταλλευόμενος τη (φυσιολογική) φθορά της κυβέρνησης…

Απ’ όσο τον είδα, δεν είναι διατεθειμένος να αυτοχειριαστεί. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία…