Οι κοινωνίες προχωρούν

Ποιο γεγονός αφήνει μεγαλύτερο αποτύπωμα; Η έκκληση «160 προσωπικοτήτων» προς τον Πρωθυπουργό να ΜΗ νομιμοποιήσει τον γάμο των ομοφύλων, να ΜΗΝ εισαγάγει το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα δημοτικά, να ΜΗ νομιμοποιήσει τους «παράνομους αλλοεθνείς και αλλόθρησκους μετανάστες»; Ή το ετήσιο Gay Pride, όπου χιλιάδες άνθρωποι γιόρτασαν, τραγούδησαν, χόρεψαν, διεκδίκησαν, απαίτησαν, γνωρίζοντας ότι ο αριθμός τους και η ενότητά τους λειτουργούσαν ως ασπίδα απέναντι στο bullying και τη χλεύη;

Η σύγκριση δεν έχει νόημα. Είναι όπως στα μαθηματικά που δύο ευθείες δεν συναντώνται πουθενά γιατί ανήκουν σε διαφορετικά επίπεδα, μόνο που εδώ τα επίπεδα είναι αιώνες. Το κείμενο ούτως ή άλλως θα είχε την ελάχιστη σημασία που έχουν τέτοιες διακηρύξεις, πολύ περισσότερο μάλιστα που καταγγέλλεται ότι ορισμένες από τις υπογραφές του έχουν υποκλαπεί. Επιπλέον, όμως, οι απόψεις που εκφράζει ανήκουν στον περασμένο αιώνα. Και δεν μιλάμε εδώ για την αντίθεση στον γάμο των ομοφύλων, την οποία συμμερίζεται ένα αρκετά μεγάλο μέρος της κοινωνίας (χωρίς φυσικά αυτό να τη «νομιμοποιεί»), αλλά για την αντίθεση στην ισότητα μεταξύ ετεροφύλων και ομοφύλων, τον χαρακτηρισμό των ρυθμίσεων που αφορούν μια τέτοια ισότητα ως «προκλητικών» και «ξένων», τον ισχυρισμό ότι το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής είναι καταστροφικό για την ελληνική παιδεία και φυσικά τις γνωστές, ορμπανικού τύπου, επιθέσεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση που «τραυματίζει την ευαίσθητη παιδική ηλικία».

Δεν μου πέφτει λόγος, αλλά αν θέλεις να διαφοροποιηθείς από μια τέτοια σκοταδιστική πρωτοβουλία που αυθαιρέτως σε συμπεριέλαβε, απλώς το δηλώνεις. Δεν προσθέτεις, αν είσαι ένας καταξιωμένος συγγραφέας τουλάχιστον, ότι η κοινωνία «είναι ακόμα άγουρη και ανώριμη να δεχτεί πράγματα αντίθετα σε μια παράδοση ζωής εκατονταετιών αυτού του τόπου». Γιατί αυτό είναι ουσιαστικά η ίδια άρνηση της συνταγματικά κατοχυρωμένης ισότητας των πολιτών, διατυπωμένη απλώς με πιο λάιτ τρόπο.

Ετσι κι αλλιώς, βέβαια, οι κοινωνίες, ακόμη και οι «άγουρες», σε αγνοούν και προχωρούν. Οχι επειδή παίρνουν εντολές από τις Βρυξέλλες, αλλά επειδή τα μυαλά ανοίγουν και οι προκαταλήψεις υποχωρούν. Οχι όλες. Μπορεί να βλέπουμε στην Ελλάδα ομοφυλόφιλους να αξιοποιούνται επιτέλους σε θέσεις ευθύνης, βλέπουμε όμως και καθυστερήσεις στην απόδοση δικαιοσύνης για τον φόνο του Ζακ Κωστόπουλου, όπως βλέπουμε και καθημερινά κρούσματα ομοφοβίας από πολιτικούς, αστυνομικούς ή απλούς «νοικοκυραίους».

Γι’ αυτά διαμαρτυρήθηκε το Σάββατο το πολύχρωμο πλήθος στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, χρησιμοποιώντας όχι πέτρες όπως οι αντιεμβολιαστές ή μολότοφ όπως οι αντιεξουσιαστές, αλλά τα σώματα και τα στόματά τους. Και καλά έκαναν, όσο κι αν κατηγορούνται ακόμη και από μη ομοφοβικούς κύκλους ότι προσπαθούν να δείξουν διαφορετικοί προβάλλοντας ζητήματα ταυτότητας.

Δεν είναι «διαφορετικοί» – διαφορετική μεταχείριση έχουν, όπως υπενθυμίζει και το πετυχημένο σποτάκι τους. Οταν αποκτήσουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους, όταν πάψουν να υφίστανται οποιαδήποτε διάκριση λόγω του προσανατολισμού τους, δεν θα εξυπηρετούν κανέναν σκοπό και οι γιορτές τους.