Δάκρυα {LF}και Εμα

Μια έφηβη που μόλις ολοκλήρωσε το σχολείο αμφισβητεί ευθέως τη δομή του επαγγελματικού τένις και εκθέτει βάναυσα το κύρος όσων ασκούν κριτική στους αθλητές.

Γεννημένη στο Τορόντο του Καναδά από ρουμάνο πατέρα και κινέζα μητέρα αλλά έχοντας μεγαλώσει στο Λονδίνο, η Εμα Ραντουκάνου, 18 ετών, πήγε στο US Open από το πουθενά και έφυγε από τη Νέα Υόρκη με την κούπα αγκαλιά, μια επιταγή που την καθιστά εκατομμυριούχο και μισό εκατ. περισσότερους followers.

Οταν πέρασε τον Ατλαντικό βρισκόταν στο νούμερο 150 της παγκόσμιας κατάταξης και η πορεία της στο διάσημο τουρνουά ξεκίνησε από τα προκριματικά. Εβδομάδες πριν από τους αγώνες προπονούνταν για ώρες στο κορτ 8, μακριά από το Corona Park και τους διάσημους εκπροσώπους του αθλήματος, αλλά και τους γονείς της στους οποίους δεν επετράπη να ταξιδέψουν στη Νέα Υόρκη λόγω των μέτρων για την Covid-19.

Ενας νεαρός φύλακας του μικρού γηπέδου την έβλεπε κάθε μέρα να φτύνει αίμα στις προπονήσεις σαν να προετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τον Νόβακ Τζόκοβιτς σε αγώνα των πέντε σετ. «Η μικρή θα κάνει κάτι», είχε προβλέψει.

Αυτό το «κάτι» ήταν ο τίτλος στο US Open. Η άλλοτε δόξα του αυστραλιανού τένις, Πατ Κας ομολόγησε μετά τη νίκη της νεαρής, πως δεν πίστευε ότι ένας qualifier θα κατακτούσε ποτέ τίτλο.

Στην πρώτη της εμπειρία από μεγάλο τουρνουά, στο τελευταίο Γουίμπλεντον, η νεαρή Βρετανίδα είχε ξεκινήσει επίσης ως qualifier από το νούμερο 338 και κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τέταρτο γύρο από τον οποίον αποσύρθηκε λόγω προβλημάτων αναπνοής. Ο πολύς Τζον ΜακΕνρο είχε σχολιάσει τότε πως «πολύ της πέφτει η πρόκριση στις 16». Το κλάμα της έφηβης μετατράπηκε σε κίνητρο.

Η Ραντουκάνου αμφισβητεί ευθέως το τενιστικό κατεστημένο και τους υποστηρικτές του. Θεωρητικά όλοι μπορούν να κερδίσουν όλους. Στην πραγματικότητα κανείς δεν πιστεύει πως σε ένα τουρνουά τένις μπορεί το νούμερο 150 να κατακτήσει τον τίτλο γιατί ακολουθείται η πλαστή πεπατημένη των αριθμών και όχι η ατόφια αλήθεια του ταλέντου.