Το μυστικό της πιλάτειας φιγούρας

Στις 18 Απριλίου 2010 το «Βήμα της Κυριακής» είχε δημοσιοποιήσει έναν πίνακα με τέσσερις στήλες οι οποίες περιείχαν διάφορες φράσεις. Το πολύ ενδιαφέρον θέμα το οποίο για πρώτη φορά είχε δημοσιευτεί στο Διαδίκτυο το 1987 έφερε τον τίτλο «Πώς να λες πολλά χωρίς να λες τίποτα». Αν άρχιζες από οποιοδήποτε σημείο της πρώτης στήλης, συνέχιζες στη δεύτερη σε τυχαία σειρά, αντίστοιχα στην τρίτη και στην τέταρτη μπορούσες να δημιουργήσεις 10.000 συνδυασμούς με βαρύγδουπες φράσεις που στην ουσία ήταν κενές περιεχομένου. Λέγεται πως πρόκειται για τον μπούσουλα πολλών λογογράφων πολιτικών.

Τη θυμήθηκα διαβάζοντας την επιστολή παραίτησης του Θοδωρή Ζαγοράκη από την προεδρία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, η οποία αποτελεί μνημείο γενικολογίας και σημείο αναφοράς πολιτικού που θέλει να τα έχει καλά με όλους, επενδύοντας στο μέλλον του.

Ο Ζαγοράκης βρέθηκε για πέντε μήνες στον πυρήνα του προβλήματος που λέγεται «ελληνικό ποδόσφαιρο». Για να οδηγηθεί σε παραίτηση σημαίνει πως κάτι είδε, άκουσε, αντιλήφθηκε, διαπίστωσε. Τι ήταν αυτό που δεν μπορεί να κοινωνήσει και προτίμησε να ακολουθήσει τον μπούσουλα των λογογράφων;

Γιατί προτίμησε την ίση αντιμετώπιση των άνισων; Δεν κατηγορεί κανέναν, δεν επιρρίπτει ευθύνες σε κανέναν και μιλά για «διαφορά αντίληψης για το ποδόσφαιρο». Μα ακόμα και σε οικογένειες υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις, στα σχολεία, στη δουλειά, στα κόμματα, πόσω μάλλον σε μια ποδοσφαιρική ομοσπονδία.

Οποιος συνέταξε την επιστολή παραίτησης του Ζαγοράκη θα πρέπει να τη μελέτησε αρκετές ώρες. Πίσω από εκφράσεις όπως «δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχουν μόνο ένοχοι», «όλοι μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης» και «ο καθένας διεκδικεί μονίμως τον ρόλο του θύματος» ουσιαστικά κρύβεται μια πιλάτεια φιγούρα που βγαίνει άσπιλη και αμόλυντη παρά τη βορβοροκύληση που υπέστη. Πρόκειται για την επιτομή της αντίφασης που υπογραμμίζεται από τον επίλογο που αναιρεί την όλη στάση του: «Εγώ θα είμαι πάντα πρόθυμος να βοηθήσω σε οτιδήποτε χρειαστεί». Μα όταν χρειάστηκε, παραιτήθηκε…