Non paper

Η απέραντη μοναξιά μιας καθαρίστριας
Το όνομά της δεν το θυμόμαστε, αμφιβάλλω αν το μάθαμε και ποτέ. Στην ειδησεογραφία πέρασε και έμεινε ως η «καθαρίστρια που πλαστογράφησε το απολυτήριο Δημοτικού». Η 55χρονη σήμερα γυναίκα, το 1996 έψαχνε απεγνωσμένα να βρει μια δουλειά. Ο άντρας της είχε 67% αναπηρία και εκείνη έπρεπε να μεγαλώσει τα δυο τους παιδιά. Βρήκε μια θέση καθαρίστριας σε κάποιο δημοτικό νηπιαγωγείο του Βόλου, από τα τυπικά προσόντα που απαιτούνταν όμως της έλειπε μια τάξη Δημοτικού. Επρεπε να είχε απολυτήριο και εκείνη είχε πάει μέχρι και την πέμπτη. Ορμώμενη από την ανάγκη της πλαστογράφησε το Ε του παλιού ενδεικτικού της σε ΣΤ. Δούλεψε σκληρά, 18 χρόνια, για τον πενιχρό μισθό της. Ωσπου ανακαλύφθηκε η «μεγάλη κομπίνα». Καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 15 χρόνια και από το Εφετείο σε 10. Μπήκε φυλακή.

Οταν τον Νοέμβριο του 2018 έγινε ευρέως γνωστή η ιστορία της, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ διαμαρτυρήθηκαν (από το μετερίζι του το κάθε κόμμα), ενώσεις εργαζομένων και προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζήτησαν την αποφυλάκισή της. Πράγματι, η καταδικαστική απόφαση αναιρέθηκε.

Η «καθαρίστρια από τον Βόλο» είναι μια περίπτωση Γιάννη Αγιάννη όπως, υποθέτω, και κάποιες άλλες όπου ίσως δεν λαμβάνεται υπόψη όσο θα έπρεπε η αρχή της αναλογικότητας. Τι σχέση έχουν όμως οι φτωχοδιάβολοι, αυτοί οι «Γιάννηδες Αγιάννηδες» με τους γιατρούς και τους υγειονομικούς που δίνουν – έναντι αμοιβής μάλιστα – πλαστά πιστοποιητικά εμβολιασμού; Η καταψήφιση στη Βουλή (από ΣΥΡΙΖΑ, ΜέΡΑ25, Ελληνική Λύση – το ΚΚΕ δήλωσε «παρών», το ΚΙΝΑΛ αποχώρησε) της τροπολογίας που προβλέπει αυστηρές διοικητικές κυρώσεις για τέτοιες πράξεις είναι κατάφωρη προσβολή όχι μόνο για το κράτος δικαίου, αλλά και για την έννοια της δικαιοσύνης που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να παραβλέπει τις ανώδυνες παρανομίες των αναγκεμένων ανθρώπων. Αν βάλουμε πλάι πλάι τη γυναίκα που πλαστογράφησε το ενδεικτικό του Δημοτικού με τις άλλες και τους άλλους που παραποιούν ιατρικά έγγραφα και – εν καιρώ πανδημίας – συντελούν στη διασπορά της Covid, θα δακρύσουμε εμείς.

Η στάση της αντιπολίτευσης είναι σαν να θέλει να διαιωνιστεί ένα άτυπο κοινωνικό συμβόλαιο που καθιερώθηκε εκεί γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Οι πολιτικοί μπορεί να κάνουν ό,τι θέλουν (μίζες, «ξέπλυμα», σύστημα ημετέρων), οι πολίτες επίσης (αυθαίρετα, πλαστογραφίες, κομπίνες με την Εφορία), αλλά οι μεν δεν θα ενοχλούν τους δε.

Green suede shoes
ΚΙΝΑΛ είπα και θυμήθηκα. Μέγα λάθος του κόμματος που απαγόρευσε την κυκλοφορία των αθλητικών παπουτσιών με το σήμα του ΠΑΣΟΚ – με το οποίο άλλωστε, όπως δήλωσαν και με την ευκαιρία του θανάτου του Τσοχατζόπουλου, δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση. Το brand ΠΑΣΟΚ έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη και διεισδυτικότητα στην κοινωνία από την πολιτική επιρροή του ΚΙΝΑΛ (δεν το λέω εγώ, οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν). Μια καλή ιδέα μάλιστα θα ήταν να έκαναν εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη ένα πωλητήριο με ενθύμια ΠΑΣΟΚ. Οπως λέει και συνάδελφος του πολιτικού ρεπορτάζ, το σίγουρο είναι ότι θα αποπλήρωναν το χρέος τους πολύ γρήγορα.

«Δώσε σε ένα κορίτσι τα σωστά παπούτσια και μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο» έλεγε η Μέριλιν Μονρόε. Κρίμα που, στην προκειμένη περίπτωση, δεν την έλαβε υπόψη της η κυρία Γεννηματά.

Η εκδίκηση του καπιταλισμού
Μια εξαιρετικά ευειδής μοντέλα, με καταγωγή από την Ουκρανία, δήλωσε ότι επί κουμμουνισμού κανείς δεν πεινούσε στην πατρίδα της. Δεν θα ασχοληθώ με το κορίτσι που, προφανώς, δεν γνωρίζει τίποτα περί Γολοντομόρ. Βλέποντάς την όμως να ποζάρει φορώντας τ-σερτ με τα αρχικά της Σοβιετικής Ενωσης και το σφυροδρέπανο (το οποίο έχω δει μέχρι και στάμπα σε προφυλακτικό) σκέπτομαι ότι το ατού του καπιταλισμού είναι ότι μπορεί να μετατρέψει τα εμβλήματα του ιδεολογικού του αντιπάλου σε εμπορικό προϊόν και να τα βάλει στα ράφια. Και με την καλή και με την κακή έννοια.