Γόρδιος Δεσμός

Ενας από τους μύθους που καλλιεργήθηκε για το ελληνικό ποδόσφαιρο στη μετα-Euro 2004 εποχή έλεγε πως ο μόνος τρόπος για να σπάσει τα δεσμά του είναι να αναλάβουν την ηγεσία του οι πρωταγωνιστές του θριάμβου της Πορτογαλίας.

Η παραπλάνηση που έπλεξε τον ιστό του μύθου γεννήθηκε από την ιδέα πως όποιος μπορεί να κερδίζει στον αγωνιστικό χώρο μπορεί και έξω απ’ αυτόν.

Στην απόγνωσή της να βρεθεί λύση για το ταλαιπωρημένο ποδόσφαιρο η κυβέρνηση προσπάθησε να δώσει σάρκα και μορφή στη φανταστική διήγηση, στο πρόσωπο του Θοδωρή Ζαγοράκη.

Το βιογραφικό του ήταν αψεγάδιαστο. Ή σχεδόν, αν εξαιρεθεί η στάση του – για την ακρίβεια ο εκβιασμός του – που κράτησε στο θέμα του ΠΑΟΚ και της δυνητικής τιμωρίας του στην υπόθεση με την Ξάνθη. Εκλεγμένος ευρωβουλευτής με τη ΝΔ είχε πει το περίφημο «εγώ δεν μπορώ να συνευρίσκομαι στην ίδια πολιτική στέγη με όλους αυτούς που βάλλουν καθ’ υπόδειξη τρίτων εναντίον του ΠΑΟΚ». Δεν μάθαμε ποτέ ποιους εννοούσε μέσα από τη ΝΔ και ποιοι τους έδιναν εντολή. Αυτό που μάθαμε όμως είναι πως ο Πρωθυπουργός τον καρατόμησε διαγράφοντάς τον από την ομάδα των ευρωβουλευτών του κόμματος.

Για να εξιλεωθεί ο ιστορικός αρχηγός της εθνικής ομάδας έπρεπε να δηλώσει «παρών» στο προσκλητήριο της κυβέρνησης σε όλες τις υγιείς δυνάμεις για να σωθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ο Ζαγοράκης επέστρεψε με παγωμένη καρδιά. Ηξερε πού πήγαινε και τι τον περίμενε. Η ΕΠΟ αποτελεί την ελληνική έκδοση της «Δυναστείας».

Αν δεχτούμε πως ο Ζαγοράκης προσγειώθηκε στον προεδρικό θώκο με καλές προθέσεις, αυτές έγιναν γρήγορα στάχτες όπως τα δάση της Βόρειας Εύβοιας. Οι αποχρώσεις της παραίτησής του που βρίσκεται καθ’ οδόν, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, δεν είναι ξεκάθαρες. Το βέβαιο είναι πως η αποχώρηση του Ζαγοράκη θα γκρεμίσει τον τελευταίο πεσσό μιας φαντασιακής λύσης για έναν Γόρδιο Δεσμό που ίσως να αντιστεκόταν ακόμα και στο σπαθί του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του αυθεντικού, όχι αυτόν του ΠΑΟΚ.