Οι μεταρρυθμίσεις θα κρίνουν την τύχη του ανασχηματισμού

Στη μέση του εκλογικού κύκλου και μετά τη σκληρή δοκιμασία των θερινών καταστροφικών πυρκαγιών ήταν λογικό ο Πρωθυπουργός να αναζητήσει τρόπους ανασύνταξης, ανανέωσης του πολιτικού χρόνου και βελτίωσης της εικόνας της κυβέρνησής του.

Πολύ περισσότερο που η τελευταία επλήγη στον πυρήνα που είχε εξασφαλίσει την υπεροχή της: στη διαχειριστική, δηλαδή, επάρκεια με την οποία η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε διαχειριστεί τις δυο προηγούμενες μεγάλες κρίσεις (ελληνοτουρκικά και πανδημία). Ηταν άλλωστε η διαχείριση αυτών των κρίσεων που της είχε επιτρέψει να κεφαλαιοποιήσει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα έναντι της μείζονος και της ελάσσονος αντιπολίτευσης.

Σε πρώτη φάση, η επιλογή του Σταύρου Μπένου ως επικεφαλής της επιτροπής για την ανασυγκρότηση της πυρόπληκτης Εύβοιας έδωσε την εντύπωση ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέμενε ένας ευρηματικός ηγέτης που διέθετε την τόλμη να παίρνει αποφάσεις χωρίς να εγκλωβίζεται σε παραλυτικές εσωκομματικές ισορροπίες.

Στην παρούσα ωστόσο φάση επέλεξε την πεπατημένη ενός ανασχηματισμού που ακόμα κι αν δεν είχε σημαδευτεί από το «φιάσκο Αποστολάκη» δεν θα αρκούσε από μόνος του να δώσει την πνοή που χρειάζεται η κυβέρνηση για να διατηρήσει τη δυναμική και την κυριαρχία της. Πολύ περισσότερο που κανένας ποτέ ανασχηματισμός δεν κατάφερε να κάνει τη διαφορά που χρειάζεται για να μετασχηματιστεί το κράτος και να πειστεί η κοινή γνώμη για την ικανότητά του να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της. Αυτές οι τελευταίες είναι άλλωστε αυτές που θα καθορίσουν το μέλλον των σχέσεων της κυβερνώσας παράταξης με το εκλογικό σώμα. Γι’ αυτό κι η τύχη της θα κριθεί πρωτίστως από το είδος και το εύρος των μεταρρυθμιστικών επιδόσεων του νέου κυβερνητικού σχήματος.

Αν αυτό κινηθεί με τη λογική της αδράνειας, της συντήρησης των πελατειακών δικτύων και της αναμονής των καλύτερων ημερών που υπόσχεται η εισροή των πόρων του Ταμείου Ανασυγκρότησης, η ανάλωση του πολιτικού κεφαλαίου που διαθέτει η κυβέρνηση εξαιτίας του δημοσκοπικού της προβαδίσματος θα είναι απλώς θέμα χρόνου.

Αν αντιθέτως αποδειχθεί ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα δεν είναι απλώς το προϊόν της συγκυρίας που επέβαλε τον σχηματισμό του, αλλά και της πολιτικής βούλησης να επιταχυνθεί η μετάβαση στην μεταπανδημική εποχή, τότε ίσως το έργο του να αποδειχθεί ότι έχει μεγαλύτερο στρατηγικό βάθος από αυτό που εκ πρώτης όψεως δείχνει να έχει η σύνθεσή του.

Αλλωστε το βάθος αυτό ορίζεται περισσότερο από τον Πρωθυπουργό και λιγότερο από τα μέλη της κυβερνήσεώς του.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός
επιστήμονας – αναλυτής