Χώνεψη

Ενας Πρωθυπουργός μπορεί να κάνει πολλά πράγματα σε έναν ανασχηματισμό. Η σύνθεση της κυβέρνησης άλλωστε αποτελεί συνταγματική αρμοδιότητά του.

Ενα πράγμα δεν μπορεί να κάνει: αυτό που του ζητεί η αντιπολίτευση.

Διότι αν το κάνει, η πρωθυπουργία πάει περίπατο. Και τη χώρα την κυβερνάει η αντιπολίτευση.

Αν δηλαδή σου λέει ο Τσίπρας ποιους να πάρεις και η Γεννηματά ποιους να διώξεις, τότε δεν χρειάζεται να είσαι Πρωθυπουργός. Κυβερνάς παρέα με τον Τσίπρα και τη Γεννηματά.

Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτό το καλαμπούρι με τον καλοκαιρινό ανασχηματισμό, ούτε πώς θα τελειώσει. Ούτως ή άλλως, η κυβερνητική πλευρά είχε καλλιεργήσει τόσες προσδοκίες που δύσκολα θα είχε καλή κατάληξη.

Οταν ισχυρίζεσαι ότι «τα αλλάζεις όλα» ή ότι «αλλάζεις σελίδα», το πιθανότερο είναι πως ούτε όλα θα τα αλλάξεις ούτε σελίδα θα γυρίσεις.

Τι κάνεις; Απλώς ανοίγεις ορέξεις που δεν μπορείς να ικανοποιήσεις. Εκτός αν η «νέα σελίδα» ήταν ένας απόστρατος ναύαρχος, πρώην υπουργός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που υποδυόταν τον υπερκομματικό πριν το γυρίσει σε φαρσοκωμωδία.

Πού έχουν ξανακουστεί «υπερκομματικοί» υπουργοί με τη συναίνεση της αντιπολίτευσης;

Αλλά τις ορέξεις τις άνοιξε ο Μητσοτάκης. Και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Οχι απαραιτήτως επειδή δεν χρειαζόταν ανασχηματισμός, είναι θέμα του Πρωθυπουργού να αξιολογήσει τι χρειαζόταν και τι όχι.

Αλλά επειδή ο ανασχηματισμός (όπως και η υποτίμηση) δεν προαναγγέλλονται. Πρώτα τον κάνεις και μετά παίρνουν χαμπάρι ότι τον έκανες.

Στην προκειμένη περίπτωση η ανάγκη ανασχηματισμού προέκυψε από τη φθορά του χρόνου. Λογικό.

Καλλιεργήθηκε από την γκρίνια διαφόρων κουβενταδόρων, η οποία πάντως δεν επιβεβαιώθηκε από τις δημοσκοπήσεις. Κατανοητό.

Και επιτάθηκε με τη στοχοποίηση κάποιων υπουργών από την αντιπολίτευση. Παράλογο.

Κάπως έτσι ο ανασχηματισμός κατέληξε αυτοεκπληρούμενη προσδοκία. Ο Μητσοτάκης πλέον δεν μπορούσε να μην κάνει τίποτα, αλλά ούτε να κάνει και πολλά.

Αποτέλεσμα;

Στα πρώτα μου βήματα ένας παλαιός συνάδελφος έλεγε ότι ο καλός ανασχηματισμός είναι όταν κανείς δημοσιογράφος δεν χρειάζεται να εξηγήσει γιατί έφυγε ο ένας και γιατί ήρθε ο άλλος. Ο μέσος πολίτης το καταλαβαίνει μόνος του.

Αυτή τη φορά πολύ φοβάμαι ότι χρειάζονται μερικές στρατιές δημοσιογράφων για να εξηγήσουν το ένα ή το άλλο. Αντε να καταλάβεις με όρους λογικής το πηγαινέλα του Αποστολάκη από τον Τσίπρα στον Μητσοτάκη μετ’ επιστροφής.

Αλλά φυσικά η κυβέρνηση είναι τελικά σαν την πουτίγκα του Ενγκελς. Η απόδειξη είναι ότι την τρως.

Αν σου αρέσει ή δεν σου αρέσει, αν σου πέσει ή δεν σου πέσει βαριά, θα φανεί στη χώνεψη.